Over mijn burgerlijk leven

Perron Geluk

Vet spannend joh

Boekentips, kinderkleding en andere frustraties

Ja hoi met mij en mijn frustraties en gedoetjes. Komen ze:

Leestips

Ik ga bijna op vakantie dus ik wil boekentips. Sowieso wil ik dat boek ‘Vrouwen die vreemdgaan’ lezen van Wieke van Oordt. Lijkt me wel mooi, me inlezen in mijn voorland. Verder houd ik van spannende boeken met veel bloed en luguberheden en ook van boeken met veel ruimtelijke beschrijvingen waar je lekker sloom en duf van wordt. Van die verhalen die zich afspelen in van die slaperige dorpjes. Die gruwelijke moorden hoeven zich overigens niet per se in die slaperige dorpjes af te spelen. Ik heb een brede en eclectische smaak. Die boeken van Hendrik Groen en 100-jarige man vond ik ook fantastisch. Het enige waar ik helemaal niks mee kan is science fiction. Behalve The Hitchhikers Guide to the Galaxy. Nou. Kom nu maar door met die tips.

Hemabroeken

Welke kinderen passen wel in Hema-broeken? Ik weet niet hoor, maar al die Hema-broeken zijn veel te wijd en tegen de tijd dat ze er in theorie in de breedte in zou kunnen passen, zijn de pijpen veel te kort. Geen Hema-broeken voor N. Die van H&M daarentegen zijn fantastisch.

Sokken in maat 22

Het blijft bittere ellende. Gelukkig is het bijna slipperweer.

T-shirts met opdruk

Waarom zet men van die achterlijke spreuken op kinderkleding? ‘Mommy’s little superstar’, ‘Daddy’s little princess’, ‘live love laugh’ en meer van dat soort walgelijke teksten. Mijn kind is toch zeker geen theezakje? Ga weg met je letters. En stripfiguren. De enige stripfiguren die ik oké vind zijn The Avengers, en daar heb ik nog nooit kinderkleding van gezien. En de rest moet weg. Gewoon, een leuk printje, of zelfs een opdruk vind ik wel oké. Maar niet van een of andere hysterische serie. En al helemaal niet met van die domme teksten erop.

Lompe zonneschermen voor in de auto

Vorig jaar zocht ik een zonnescherm voor in de auto omdat mijn kind bloedchagrijnig wordt als de zon in haar ogen schijnt. Snap ik wel. Alleen zijn er dus geen normale zonneschermen verkrijgbaar. Ik had eerst 2 zwarte. Niks mis mee zou je denken. Behalve dat ze met zuignappen ””””bevestigd”””” zaten die continu loslieten en dus naar beneden flikkerden. Verder is alles van Frozen, Mickey Mouse (ik haat Disney), Piet Piraat, Sophie de Giraf of Nijntje. Waarvan Nijntje nog de minste uit alle kwaden is, maar ook nog steeds best wel stom. Balen, want vorig jaar kocht ik 2 best wel leuke panda-zonneschermen. Niet een of ander achterlijk kinderprogramma-pandabeest, maar gewoon. Een panda. Wie houdt er nou niet van panda’s? Alleen zijn die schermen naar Marijns auto verhuisd toen we op vakantie gingen, omdat hij per se in een Renault Trafic moet rijden en één scherm dus niet genoeg is voor die megalomane ramen in zijn bus. Dus ik reed schermloos. Was niet erg, want het werd toch herfst. Maar nu wil ik mijn panda’s terug. Mag Marijn lekker met Hello Kitty rondrijden.

Maagzuur

Ik heb op zich weinig zwangerschapsklachten hoor, maar intussen slik ik wel erg veel poedertjes, zakjes, pillen en drankjes. En nog steeds moet ik letten op wat ik eet i.v.m. mijn darmflora- en maagperikelen. En ik heb nu dus een of andere ‘gel’ (het is gewoon een drankje maar het dus ‘gel’) en dat smaakt exact hetzelfde als tandenpoetskwijlspuug. Die droge, tandpasta-achtige kwijl die je normaal gesproken uitspuugt, die moet ik nu dus opdrinken. Zes keer per dag. Gatverredamme.

Vakantiestress

Ik vond het maar een vreemd gegeven. Stressen omdat je gaat relaxen. Maar nu heb ik het dus, en dat is helemaal de schuld van N. Want ik wil graag overal op voorbereid zijn. En dus alles meeslepen dat ik mogelijke eventueel nodig zou kunnen hebben misschien ooit. Toen we met Marijns Megalomane Renault gingen was dat niet zo’n probleem, maar nu gaan we met het vliegtuig. Hoewel ik moet bekennen dat ik naarmate de datum van vertrek nadert, ik ook wel wat relaxter word. Want zoals mijn moeder altijd zegt: wat je vergeet kun je kopen. En het is maar een weekje. In de bewoonde wereld. Het is niet zo dat we 3 maanden door de woeste jungle van Borneo moeten trekken met als enig gereedschap een Swiffer en een tandenstoker. Ik krijg er zowaar bijna zin in. Behalve de vliegreis natuurlijk, want vliegen is kut met peren.

Einde blogrant.

Maar ik heb wel zwangerschapshaar. Dat dan weer wel.

 

Aftellen: week 29(?)

Nog een maand tot mijn verlof en nog 2,5 maand tot mijn uitgerekende datum (ik vergiste me eerst en schreef 1,5 maand, schrok me kapot. Gelukkig nog 2,5 maand). Bij Lindsay lees ik trouw de weekdagboeken en nu kreeg ik dus zin dat zelf ook weer eens te doen. Tijdens mijn vorige zwangerschap schreef ik in mijn verlofweken iedere week een update, wat ik zelf erg leuk vond om te doen, maar wat waarschijnlijk gruwelijk saai was om te lezen, want ik deed natuurlijk vrij weinig meer (al die blogs heb ik offline gehaald overigens. Misschien kan ik er af en toe weer een online gooien of zo? Is dat leuk?)

Oh crap, ik bedenk me nu pas dat heel het internet op maandag altijd vol staat met dagboek-/diary-/weekoverzicht-shizzle. Kan ik dat zelf beter op een andere dag doen he? Maar ja, ik heb er NU zin in en bovendien ben ik toch niet zo’n trouwe blogger (en maandag is mijn wisseldag, dus als we die zwangerschap als uitgangspunt moeten nemen kan ik niet echt anders, maar goed, we zien wel). Read more

Lang warrig niksverhaal + foto’s die er los van staan

Het gaat goed hoor, maar ik begin inmiddels wel echt uit te kijken naar mijn verlof. En dat is al bijna! Op 25 april heb ik mijn laatste werkdag, maar tussendoor zijn er nog (verplichte) vrije dagen en zelfs een week vakantie, dus al met al hoef ik nog maar weinig dagen te werken. HEER-LIJK.

Want afgelopen weken waren best wel druk. Nu kan ik daar wel tegen, ik kan mijn werk (en andere ‘issues’ in mijn leven) goed loslaten op momenten dat ik vrij ben, maar het begon nu wel een beetje de spuigaten uit te lopen. Het werk kwam er al maanden sneller bij dan dat ik het weg kon werken, in mijn sociale omgeving is alles aan de hand en op een gegeven moment heb je daar gewoon last van. Maar goed, nog maar 12 (!!) dagen werken en dan ben ik met verlof. Read more

Lekker oordelen over andere ouders

I laf it.

En met mij heel Nederland, waarom doen programma’s als ‘Vier handen op één buik’ het anders zo goed? En nu heb je dus ook op RTL4 ‘Het beste voor je kind’, zag ik op Facebook.

Ik gelijk terugkijken natuurlijk, want het beloofde heel wat drama. De gezinnen (maar toch vooral moeders) die aan het woord kwamen hadden elk nogal uiteenlopende prioriteiten in hun opvoedkundige overwegingen.  Read more

Updateje

Schrijf je dat zo? Anyhow, ik heb voor de verandering weer niks meegemaakt, maar aangezien jij als 1 van mijn 3 trouwe bloglezers, misschien bezorgd bent over hoe het met me gaat aangezien ik zo lang niks heb gepost, vertel ik maar even dat ik nog leef en het goed met mij gaat.

Hoewel ik er niet zo uitzie trouwens.  Read more

Nog een keer over borstvoeding

Want kennelijk raak ik er niet over uitgepraat.

Ik hoorde dus allemaal positieve verhalen over dat boek ‘De Melkfabriek’ en aangezien ik niet wist wat ik voor kerst moest vragen, heb ik dat boek op mijn verlanglijst gezet en gekregen. Ik las het in 1 dag uit.

Ik had niet echt reden om dat boek te lezen (en de volgende zin begint ook al met ‘ik’). Ik heb tijdens mijn zwangerschap van N. niks gedaan ter voorbereiding op het geven van borstvoeding. Ik wilde het wel graag, maar ik had zoiets van ‘of het gaat vanzelf, of het gaat niet.’ Ik had geen zin om mijn kraamtijd in het teken van kolven, voeden, productie ophogen, etc. te laten staan. Gelukkig ging het vanzelf.

Want ik heb dus wel een voorkeur voor borstvoeding en omdat het bij mij zo goed ging, is die voorkeur nog sterker geworden. Maar als ik heel eerlijk ben, word ik wel een beetje moe van dat ophemelen van borstvoeding.

HET IS GEEN AMBROZIJN MENSEN, DOE NORMAAL

Read more

2 dingen die niet zo leuk zijn aan mij momenteel

1. Ik ben een chagrijnige hormonale b****

Of nou ja. Ik ben niet eens écht chagrijnig. Ik ben eigenlijk best vrolijk. Maar ik kan niet zo veel hebben op het moment. Ik erger me snel aan anderen, al dan niet terecht, en het kan me vrij weinig schelen of ik daarbij een ongeïnteresseerde of asociale indruk maak. Ik wil vooral geen ‘last’ van mensen hebben en dat ze geen domme vragen stellen. Zelf mag ik natuurlijk alle domme vragen van de wereld stellen, want hallo, het is toch zeker niet míjn schuld dat ik iets niet begrijp? (wel dus)

Laten we hopen dat het inderdaad hormonaal is en dat het ook ooit weer overgaat.

2. Ik ben knetterzwangerschapsdementerend

Dat was helemaal niet wat ik wilde zeggen, maar ik ben m’n tweede punt vergeten. Even nadenken. Read more

Een tweede meisje – FAQ (naja niet echt, heb ze gewoon verzonnen)

Dat had ik hier nog niet verteld he? Dat het weer een meisje is. Ik dacht: laat ik eens – aan de hand van een FAQ dus – vertellen wat ik daarvan vind:

Leuk.

Had je een jongen ook leuk gevonden?
Tuurlijk.

Had je liever een jongen gehad?
Neu. Read more

Tja. Wat zal ik er eens over zeggen

Deze zwangerschap vind ik veel leuker dan de eerste. Ook al ben ik er veel minder bewust mee bezig en ‘vergeet’ ik het vaak een beetje. Ik voel me veel beter, maak me (nu althans) minder zorgen en zie het allemaal wel. Maar wat ik wel een beetje ‘mis’, is engagement, bij gebrek aan een beter woord.  Read more

Dingen Doen met Dreumes en hoe het nu gaat

Voor ik begin eerst even een vraagje: welke (mama)blogs zijn er die net zo leuk zijn als de mijne, maar dan wél met regelmatige posts? Hoeven niet per se mamablogs te zijn, maar is wel leuk als iemand ook (ongeveer net zo erg als ik) zwanger is. De wat grotere ken ik volgens mij allemaal wel, maar ik mis een beetje de blogs met humor. Tips zijn welkom.

Goed, nu weer over mij.

Read more