Het is toch ook gewoon leuk?

Soms lijkt het of ouders hun kinderen helemaal niet leuk vinden.

Honderd jaar geleden schreef ik een stukkie over Marijn en mij in de Ikea en ons schrikbeeld van vermoeide ouders en krijsende kinderen. Inmiddels ben ik zelf natuurlijk een van die vermoeide ouders met krijsende kinderen, maar ervaar ik het helemaal niet als een schrikbeeld. Read more

Wel een beetje raar, 32 jaar

Helemaal niet raar, maar dat liedje heb ik nu eenmaal in mijn hoofd.

Deze verjaardag verloopt tot nu toe bijzonder typerend voor mij, namelijk: niet vlekkeloos, maar wel oké. Ook bracht ik mijn ochtend noodgedwongen telefoonloos door, dus heb ik geen foto’s, maar was ook wel eens prima zo. Op wat nadelige bijeffecten na. Read more

Even een teken van leven

Soms denk ik wel eens: ik kan net zo goed dit domein opheffen.

Maar dan ga ik weer schoenen kijken, Instagrammen of chocola eten en vergeet ik dat weer.

Gelukkig voor jou, want nu kun je weer lezen hoe het met mij gaat en dat is tenslotte wat je wil met je leven.

Dus, hoe gaat het? Read more

Feestdagendogma’s

Bij het woord ‘dogma’ denk ik altijd aan die film met Ben Affleck, Matt Damon en Alanis Morissette en sinds ik die film heb gezien heb ik nooit het gevoel gehad dat ik écht begreep wat dat woord betekent, maar ik ga het toch gebruiken. Heb ik me alvast ingedekt. Read more

Ff ranten over Instagrammers

Jaaaa ik weet dat ik vorige week op sociale media een soort van heb ‘beloofd’ om mijn mening over bodypositivity te delen (omdat die niet louter positief is), maar ik kom er nog niet helemaal uit en heb ook niet zo veel zin om ‘s avonds nog mijn laptop open te klappen. Liever ga ik eindeloos apathisch door mijn Twitter- en Instagramfeeds scrollen. Hoewel dat laatste steeds minder leuk is en wel omdat: Read more

Over mijn werk (en wat ik nog meer boeiend vind)

Als me tijdens sollicitatiegesprekken werd gevraagd ‘waar zie je jezelf over 10 jaar’ had ik nooit een goed antwoord. Ja ehh weet ik veel, waar zie jij jezelf over 10 jaar? De gemiddelde 20-jarige weet niet eens wat ze die avond gaat eten, laat staan wat ze over 10 jaar bereikt wil hebben (ik weet wel wat niet op mijn bucklist stond trouwens, namelijk: een huis kopen en kinderen krijgen).

Wat die vraag nog moeilijker maakte, is dat ik, áls ik het al wist, er geen eerlijk antwoord op kon geven. Want meestal solliciteerde ik niet bepaald op mijn droombaan, maar op een baan omdat ik nu eenmaal huur, studie en verzekeringen moest betalen. Ik had trouwens stiekem wel een droombaan in mijn hoofd. Soort van. Ik wou reisjournalist worden, of voor Quest werken, of iets anders waarbij ik dacht dat ik kon schrijven en verhalen kon vertellen over dingen die ik interessant vond. Daar zijn echter niet veel vacatures voor.

Read more