Over mijn burgerlijk leven

Perron Geluk

Vet spannend joh

Bevallen en emo

Ik ben net bij de gynaecoloog geweest om het inleiden van mijn komende bevalling door te spreken en daar kwam ik erachter dat mijn vorige bevalling me toch meer dwarszit dan ik aanvankelijk dacht.

Disclaimer: als je (nog) moet bevallen en je bent er een beetje angstig voor, kun je dit misschien beter niet lezen. Of juist wel, feest van herkenning, dat kan ook. 

Mijn vorige bevalling duurde vooral heel erg lang, maar is eigenlijk niet echt dramatisch verlopen of zo. Zondagmiddag kreeg ik de eerste wee, woensdagavond had ik een baby. Dus ja, het duurde lang, het was vermoeiend (door de weeën kon ik niet slapen), de weeën waren te slap, wee-opwekkers zorgden voor zuurstofgebrek bij N., persen lukte niet, vacuümpomp erbij, gedoe. De ruggenprik werkte als een tiet, maar ik voelde me er wel ziek door, en na de bevalling moest ik verschrikkelijk kotsen en bleef ik nog een paar dagen wiebelig, bibberig en misselijk. Maar al met al viel het me mee. Echt waar, het was het eerste wat ik zei toen ik uitgekotst was: ‘als dit het ergste is, dan wil ik wel een tweede’. Read more

Aftelupdate: week 38-39

Nee ik ben nog niet bevallen. Ja ik ben het zat.

Eerst voelde ik me nog wel fit en vrolijk en alles, nu voel ik me een waggelende vermoeide zeekoe. En ik heb pijn, in mijn buik, heupen, rug, hoofd, overal. En dan heb ik ook nog een peuter die niet goed slaapt (ze gaat later naar bed dan ik, en ze heeft last van nachtangst, waarover je meer kunt lezen bij Olga) en je kunt je voorstellen dat ik er klaar mee ben. Afgelopen maanden had ik niet zo veel moeite met meerdere keren per nacht wakker worden, ik moet toch honderd keer per nacht naar de wc, maar sinds een paar dagen merk ik dat ik er echt last van heb. Ik ben gewoon moe.

Read more

Bodypositive en zo

Nou, je hebt dus die hele #bodypositive movement die – als ik het goed begrijp – vrouwen wil stimuleren om hun eigen lichaam te accepteren en waarderen voor wat het is.

Ik denk dat dat iets goeds is.

Ik weet nog dat ik me in mijn tienerjaren verbaasde over de meisjes in mijn omgeving en de dingen waar ze zich druk om maakten en ik dat ik dacht: ‘jeetje, gelukkig zit ik niet met al die onzekerheden.’ Daar heb je gewoon een dagtaak aan. Maar ik dacht dat die onzekerheid iets was dat voor hen (en ook in mindere mate bij mezelf hoor, ik heb wel een ziel en zo) bij de puberteit hoorde, en waar je overheen groeide.

Blijkt dat dus helemaal niet zo te zijn. Al die vrouwen die nu kennelijk in hun twintiger en dertiger jaren uit hun schulp kruipen, meer zichzelf willen en gaan accepteren hebben daar dus al het grootste gedeelte van hun leven moeite mee. Ik vind dat echt een heftig gegeven.  Read more

‘Hoe ga je dat dan straks doen?’ – over verwachtingen en zo

Ik vind verlof zoiets fijns hè. De eerste 3 maanden van deze zwangerschap heb ik nogal eens gedacht ‘wat bezielde me in godsnaam dat ik hier opnieuw aan begon?’, maar dat verlof maakt een heleboel goed. Bij N. ging ik 7 weken voor de uitgerekende datum al ‘met verlof’ (ik werkte toen nog freelance, dus kon het zelf bepalen) en ben uiteindelijk met 41 weken bevallen, dus heb bijna 2 maanden vooraf verlof gehad. Daar stond tegenover dat ik wel weer ‘vroeg’ aan het werk ging (N. ging met 7 weken voor het eerst naar de crèche), maar ik heb echt niet veel gewerkt de eerste maanden en eigenlijk gewoon heel veel babytijd én tijd voor mezelf gehad. Want N. ging dus wel vrij vroeg het opvangschema volgen dat ze nu nog steeds heeft, maar dan bracht ik haar bijvoorbeeld later of haalde haar eerder. Of allebei. Read more

Aftelupdate: week 36-37

Nou we hebben het dus gehaald, die 37-wekengrens. De baby mag komen, al hoop ik dat ze nog even blijft zitten. N. was een week over tijd, en hoewel dat nu ook weer niet hoeft van mij kan het denk ik geen kwaad om gewoon die 40 weken uit te zitten. Kan intussen die ziekenhuistas nog in orde maken. En een logeertas voor N.

Alle afspraken die ik nog had staan zijn inmiddels achter de rug (tandarts, basisschoolbezichtiging, waxbeurt), dus wat dat betreft kan onze nieuwe dochter haar intrede maken. Het autostoeltje is gewassen en staat klaar, ik heb babykleertjes ingepakt, en uh. Nou ja dat was het. Meer is niet nodig toch?  Read more

Gottegot ik moet weer gaan bevallen

Er zijn dagen dat ik er bijna een beetje naar uitkijk. Op dagen dat ik me heel fit voel, de zon schijnt, ik geen pijntjes heb en ik goed bezig ben met mijn to-do-list, lijkt dat bevallen bijna iets dat ik ‘wel even ga doen’.

Maar ja. Dan heb ik weer een avond buikkrampen, ademnood, misselijkheid en bekkenpijn en dan is die bevalling ineens weer een onoverkomelijk obstakel dat ik tóch zal moeten ondergaan. Terwijl ik mezelf daar absoluut niet toe in staat acht.

Want dat is dus hoe ik het zie: je ondergaat het.

Ik ben vandaag (maandag) 37 weken zwanger en ik ‘mag’ dus bevallen. Tijdens mijn eerste zwangerschap kreeg ik duizend tips van duizend verschillende vrouwen en de enige ‘tip’ waar ik wat aan had – die me enigszins rust gaf bedoel ik – was die van mijn schoonzus, namelijk:

‘Het overkomt je.’

Read more

Twee keer anders dik zijn

Deze zwangerschap ben ik wel een stukkie zwaarder geworden dan de vorige keer. Toen ben ik in totaal 10 kg aangekomen in 41 weken. Nu zit ik al bijna op 15. Dat heeft denk ik verschillende redenen:

  1. Vorige keer ben ik 7 maanden misselijk geweest.
  2. Dit keer eet ik alles wat los en vast zit.
  3. Ik heb een walnotenverslaving.

Niet meer misselijk

Read more

Aftellen: week 35. Alweer. Huh?

Waar moet ik het nu weer eens over hebben? Ten eerste maar dat ik geloof ik een telfoutje heb gemaakt. Ik zit nu in week 36, vanaf maandag ‘mag’ ik bevallen. Maar vorige keer had ik het al over week 35, terwijl afgelopen week dus pas week 35 was. Dus ik liep een week voor. Snap je? Ik ook niet.

Aaaanyhow, dan nog maar een keer week 35 denk ik? Geen zin om uit te zoeken waar het mis is gegaan met tellen en al die weken zeggen me toch niet zoveel.

Read more

Aftellen: week 34-35 – pijn en verdriet

Mijn god, over 2 weken ‘mag’ ik al bevallen. Dat weet ik natuurlijk al wel een poosje, maar ik dacht constant ‘ah joh, ga ik in mijn verlof allemaal wel regelen/voorbereiden’, etc. Want Marijn en ik voelen ons dus nog totaal niet voorbereid.

Dat komt onder andere doordat tegelijk met de start van mijn verlof iets heel verdrietigs gebeurde: mijn oma is vorige week overleden. Op mijn eerste vrije dag had ze een slechtnieuwsgesprek en enkele dagen later was ze overleden. Ondanks dat ze al jaren ziek was toch heel onverwachts, zowel voor haarzelf als voor ons als familie. In de dagen daaromheen ben ik vrijwel iedere dag naar haar en mijn opa toe geweest. Mijn hoofd stond totaal niet naar de baby die onderweg was. Inmiddels is de begrafenis geweest en ‘begin’ ik dus alsnog aan mijn verlof, maar dan 2 weken later. Zo voelt het tenminste. Enerzijds heb ik nu dus wat minder verlof, maar anderzijds ben ik heel erg blij dat ik vrij was en alle tijd had om bij mijn opa en oma te bivakkeren.  Read more