Bevallen en emo

Ik ben net bij de gynaecoloog geweest om het inleiden van mijn komende bevalling door te spreken en daar kwam ik erachter dat mijn vorige bevalling me toch meer dwarszit dan ik aanvankelijk dacht.

Disclaimer: als je (nog) moet bevallen en je bent er een beetje angstig voor, kun je dit misschien beter niet lezen. Of juist wel, feest van herkenning, dat kan ook. 

Mijn vorige bevalling duurde vooral heel erg lang, maar is eigenlijk niet echt dramatisch verlopen of zo. Zondagmiddag kreeg ik de eerste wee, woensdagavond had ik een baby. Dus ja, het duurde lang, het was vermoeiend (door de weeën kon ik niet slapen), de weeën waren te slap, wee-opwekkers zorgden voor zuurstofgebrek bij N., persen lukte niet, vacuümpomp erbij, gedoe. De ruggenprik werkte als een tiet, maar ik voelde me er wel ziek door, en na de bevalling moest ik verschrikkelijk kotsen en bleef ik nog een paar dagen wiebelig, bibberig en misselijk. Maar al met al viel het me mee. Echt waar, het was het eerste wat ik zei toen ik uitgekotst was: ‘als dit het ergste is, dan wil ik wel een tweede’. Read more

Aftelupdate: week 38-39

Nee ik ben nog niet bevallen. Ja ik ben het zat.

Eerst voelde ik me nog wel fit en vrolijk en alles, nu voel ik me een waggelende vermoeide zeekoe. En ik heb pijn, in mijn buik, heupen, rug, hoofd, overal. En dan heb ik ook nog een peuter die niet goed slaapt (ze gaat later naar bed dan ik, en ze heeft last van nachtangst, waarover je meer kunt lezen bij Olga) en je kunt je voorstellen dat ik er klaar mee ben. Afgelopen maanden had ik niet zo veel moeite met meerdere keren per nacht wakker worden, ik moet toch honderd keer per nacht naar de wc, maar sinds een paar dagen merk ik dat ik er echt last van heb. Ik ben gewoon moe.

Read more