03/02/2018 Dionne

Tropenjaren

Oké, wauw, anderhalve maand niet geblogd. Niet dat dat een uitzondering is, maar ik dacht dat het korter geleden was.

Maar jonges – ik ga nu iets zeggen wat ik despise – het is gewoon best wel druk in mijn leven momenteel.

Ten eerste die kinderen. Daar gaat me toch een hoop tijd in zitten. Bij N had ik dat nog niet zo door, maar nu L er ook is en N wat groter is, lijken ze samen ineens 4 keer zo veel tijd te kosten. Halen brengen, naar bed brengen, in bad doen, voederen, uit bed halen, aankleden. En de WAS. Mensenkinderen, komt er ooit een einde aan?

Nee

Ik zeg tegenwoordig dus vaker ‘nee’ dan ‘ja’ op sociale aangelegenheden, en dat is echt niet omdat ik er allemaal geen zin in heb (nou oké, soms wel), maar voornamelijk omdat mijn weekenden voorbij vliegen en als ik zowel op zaterdag als zondag dan iets sociaals inplan, zie ik én mijn kinderen nauwelijks, én die stapel was groeit het zolderraam uit. Oh ja, en Marijn is er ook nog.

Het loopt allemaal. Ik werk 3,5 dag, Marijn 4. We hebben ieder 2 avonden om een sport te doen. Marijn brengt de kinderen en ik haal ze op. We koken om beurten. Marijn doet boodschappen en ik die miljoen kilo’s was. Zaterdag motorrijles. Eén sociale activiteit per weekend (exclusief verplichte toestanden, dat komt er nog bij). Het loopt allemaal, maar ik heb bijzonder weinig ruimte over (en het huis blijft altijd een pleuriszooi).

Ain’t nobody got time for that

Soms ga ik maar niet naar bed omdat ik te moe ben om op te staan. En omdat dat vaak het enige moment van de dag is dat ik nog even iets voor mezelf kan doen. Ik ben laatst aan ‘Call the midwife’ begonnen op Netflix, maar kom er niet aan toe verder te kijken. Ik heb een Kobo-abonnement, maar nog geen letter gelezen. Vandaag betrapte ik mezelf er voor het eerst in mijn carrière als moeder op dat ik behoefte had aan tijd voor mezelf – zonder dat daar echt reden voor was. Begrijp me goed: ik kan altijd wel wat me-time waarderen. Ik vermaak me heel goed in mijn eentje. Maar ik plan het niet bewust in of zo. Het komt zoals het komt. Maar vandaag merkte ik dus dat ik stiekem hoopte dat Marijn even weg zou gaan met N en L zodat ik thee kon drinken en ‘Call the midwife’ kon kijken.

Ik kan niet goed duiden waar die ‘drukte’ nou ineens vandaan komt. Ik gaf aan het begin van dit verhaal die koters dan wel de schuld, maar het ligt niet aan L: dat is gewoon een erg low maintenance baby. En het ligt denk ik ook niet aan N: die zit weliswaar midden in de peuterpuberteit dus ik ben ineens wel heel erg veel aan het opvoeden voor mijn gevoel, maar ik kan niet zeggen dat het per se drukker is. Nog steeds vind ik mijn thuisblijfdag superrelaxed. Ik vind mijn kinderen hartstikke leuk en mis ze best vaak.

Dit is het dus

Misschien omdat dit een beetje dat status quo is voor de komende jaren. We zijn ‘gesetteld’, als het ware. Waarschijnlijk blijven we voorlopig wel hier wonen, hetzelfde werk doen, met dezelfde hoeveelheid kinderen en dezelfde hobby’s. Voorheen was er altijd iets waar we naartoe leefden: een huis, een baby, ander werk, etc. En die status quo blijkt dus best wel aanpoten te zijn.

Dit is overigens geen klacht hoor. Het is druk, maar te doen. Ik ben me alleen de laatste weken ervan bewust dat dit kennelijk mijn leven is. En dat ik nu dus wat beter begrijp waarom al die andere 30plussers het zo ‘druk’ hebben altijd. Waarom dit de ‘tropenjaren’ zijn. Het is niet zozeer druk van stress, maar meer dat er altijd wat te doen is. Altijd! Is er geen was die opgevouwen moet worden (haha NOOIT), is er wel een belastingaangifte die gedaan moet worden. Een verzekeringsding dat geregeld moet worden. Een paspoort dat aangevraagd moet. Iets inleveren op de crèche. Een auto die naar de garage moet. Een afspraak bij het ziekenhuis. Een cadeau dat gekocht moet worden.

Go go go

Vandaag (zaterdag) stond ik 7 uur op en nu om half 9 ‘s avonds zit ik voor het eerst op mijn kont. Vroeger – als kind, puber, student – kon ik me niet voorstellen hoe volwassenen het volhielden om ieder weekend maar bezig te zijn. Nooit eens uit te slapen. Altijd maar dingen regelen en doen. En nu ben ik 30 en zeg ik nee tegen dingen omdat ik meer thuis wil zijn. En op tijd naar bed wil.

Het is niet per se erg, maar wel een mindfuck. Ik vind het ook wel fijn, eigenlijk. Met mijn gezin bezig zijn, ook al kan ik na 9 uur ‘s avonds mijn ogen niet meer openhouden. Maar ik kijk ook wel uit naar de tijd dat Marijn en ik 40, 50 jaar zijn. Met grotere kinderen, of al het huis uit. En dat we dan op zondag eens een keer om 10 uur ‘s ochtends uit bed komen, sinaasappels persen, espresso, croissantje, chill Spotify-lijstje erbij, krantje (of wat er tegen die tijd dan is, want ik heb nog nooit een kranten-abo gehad, maar goed, detail). Gaat overigens nooit gebeuren, want Marijn en ik hebben totaal verschillende muzikale voorkeuren. En ik wil ‘s ochtends altijd cornflakes en hij broodjes.

Tagged: , , , , , ,

About the Author

Dionne 31 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *