Even een teken van leven

Soms denk ik wel eens: ik kan net zo goed dit domein opheffen.

Maar dan ga ik weer schoenen kijken, Instagrammen of chocola eten en vergeet ik dat weer.

Gelukkig voor jou, want nu kun je weer lezen hoe het met mij gaat en dat is tenslotte wat je wil met je leven.

Dus, hoe gaat het? Read more

Over mijn werk (en wat ik nog meer boeiend vind)

Als me tijdens sollicitatiegesprekken werd gevraagd ‘waar zie je jezelf over 10 jaar’ had ik nooit een goed antwoord. Ja ehh weet ik veel, waar zie jij jezelf over 10 jaar? De gemiddelde 20-jarige weet niet eens wat ze die avond gaat eten, laat staan wat ze over 10 jaar bereikt wil hebben (ik weet wel wat niet op mijn bucklist stond trouwens, namelijk: een huis kopen en kinderen krijgen).

Wat die vraag nog moeilijker maakte, is dat ik, áls ik het al wist, er geen eerlijk antwoord op kon geven. Want meestal solliciteerde ik niet bepaald op mijn droombaan, maar op een baan omdat ik nu eenmaal huur, studie en verzekeringen moest betalen. Ik had trouwens stiekem wel een droombaan in mijn hoofd. Soort van. Ik wou reisjournalist worden, of voor Quest werken, of iets anders waarbij ik dacht dat ik kon schrijven en verhalen kon vertellen over dingen die ik interessant vond. Daar zijn echter niet veel vacatures voor.

Read more

Het leek wel of jij alles begreep. Dat was niet zo, niemand begrijpt alles. Dus jij ook niet. Maar je probeerde het wel, en deed anders wel alsof. Ik kon alles zeggen. Denk ik.  Read more

Stil

Toen ik 17 was werkte ik in een cafetaria. Je kon er gewoon patat eten, maar ook een biefstuk bestellen. Of een kindermenu. Snackbar/eetcafé zeg maar. En ze deden ook catering. Was echt superleuk werk.

Iedere week kwam er een ouder stel eten. Tussen middelbaar en bejaard in, zestigplus gok ik. En iedere week zaten ze aan dezelfde tafel, bestelden ze hetzelfde eten (zigeunerschnitzel met patat en een bitter lemon) en zaten ze zwijgend tegenover elkaar de krant te lezen (ieder een katern, en als ze die uit hadden wisselden ze om) totdat hun eten arriveerde. Read more

Bevallen en emo

Ik ben net bij de gynaecoloog geweest om het inleiden van mijn komende bevalling door te spreken en daar kwam ik erachter dat mijn vorige bevalling me toch meer dwarszit dan ik aanvankelijk dacht.

Disclaimer: als je (nog) moet bevallen en je bent er een beetje angstig voor, kun je dit misschien beter niet lezen. Of juist wel, feest van herkenning, dat kan ook. 

Mijn vorige bevalling duurde vooral heel erg lang, maar is eigenlijk niet echt dramatisch verlopen of zo. Zondagmiddag kreeg ik de eerste wee, woensdagavond had ik een baby. Dus ja, het duurde lang, het was vermoeiend (door de weeën kon ik niet slapen), de weeën waren te slap, wee-opwekkers zorgden voor zuurstofgebrek bij N., persen lukte niet, vacuümpomp erbij, gedoe. De ruggenprik werkte als een tiet, maar ik voelde me er wel ziek door, en na de bevalling moest ik verschrikkelijk kotsen en bleef ik nog een paar dagen wiebelig, bibberig en misselijk. Maar al met al viel het me mee. Echt waar, het was het eerste wat ik zei toen ik uitgekotst was: ‘als dit het ergste is, dan wil ik wel een tweede’. Read more

Aftelupdate: week 38-39

Nee ik ben nog niet bevallen. Ja ik ben het zat.

Eerst voelde ik me nog wel fit en vrolijk en alles, nu voel ik me een waggelende vermoeide zeekoe. En ik heb pijn, in mijn buik, heupen, rug, hoofd, overal. En dan heb ik ook nog een peuter die niet goed slaapt (ze gaat later naar bed dan ik, en ze heeft last van nachtangst, waarover je meer kunt lezen bij Olga) en je kunt je voorstellen dat ik er klaar mee ben. Afgelopen maanden had ik niet zo veel moeite met meerdere keren per nacht wakker worden, ik moet toch honderd keer per nacht naar de wc, maar sinds een paar dagen merk ik dat ik er echt last van heb. Ik ben gewoon moe.

Read more