Hoe het gaat

Het was maandag precies 6 weken geleden dat ik ben bevallen, en daarmee ben ik kraamvrouw-af. Ik weet eigenlijk niet of L daarmee ook geen newborn meer is. Ze past in ieder geval niet meer in luiermaatje 2 (weet ik zeker na nogal wat luierincidenten) en op maat 3 staat geen newborn meer maar ‘midi’. Mijn baby is alweer ‘midi’.

Herstellen, herstellen, herstellen

Ik ben dan misschien geen kraamvrouw meer, maar ik merk wel dat ik nog lang niet hersteld ben. Ik voel me redelijk goed, in ieder geval beter vergeleken met het herstel na mijn eerste bevalling, maar ik heb snel last van allerlei klachten en pijntjes. Probleem is alleen dat ik dat zelf nogal eens vergeet. Read more

Knetterlang verhaal over borstvoeding (en spullen)

Toen ik nog zwanger was keek ik er best wel naar uit om weer borstvoeding te gaan geven. Natuurlijk niet zozeer het voeden zelf, maar wel mijn baby dicht tegen me aan, die dan in slaap valt en dat lijfje lekker tegen mijn buik aan. HEER-LIJK. Maar ja. Binnen een paar dagen waren ook de nadelen van borstvoeding alweer voorbijgekomen. Die had ik dus mooi verdrongen van vorige keer.

*Tijdens het schrijven van deze klaagzang bedacht ik me dat ik wel de linkjes naar de spullen (niet ‘producten’. Spullen.) die ik gebruik kan toevoegen, maar die zijn dus niet affiliate of #spon of wat dan ook, want daar heb ik veel te weinig lezers voor.  Read more

Behalve moeder-zijn

Ik zat weer eens een existentiële blogcrisis te ventileren op Instagram en kreeg toen van Lianne een reactie met de opmerking/vraag wat er in mijn leven is naast het moeder-zijn. Daar denk ik nu dus al 2 dagen over na.

Mijn kinderen (moet er nog wel even aan wennen hoor, om dat te zeggen; ‘mijn kinderen’. Was net aan ‘mijn dochter’ gewend.) bepalen nu voor 95 procent mijn leven*, denk ik. Wat er dus is mijn leven behalve ‘moederen’ – niet zo heel veel, vrees ik.

Rock&Roll Freakshow

Maar toch ook weer wel, want ik had natuurlijk al een leven voordat ik moeder werd en zo vreselijk ingrijpend is dat nou ook weer niet veranderd. Read more

Bijna 30 en 3 weken moeder van 2

Nou, waar zal ik het eens over hebben. De bevalling? Borstvoeding? Slaapgebrek? Hoe wel/niet ‘druk’ het is als moeder van 2? Of N. al dan niet jaloers is op haar zusje? Of een tweede ‘anders’ is? De kraamhulp? Het consultatiebureau? Kraamverband (de horror)?

Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Oh ja, en zondag word ik dus 30. Dat was ik eigenlijk vergeten, tot mensen me ineens gingen vragen ‘of ik het nog ging vieren’ (nee).

Nou, laat ik overal even kort doorheen gaan.  Read more

‘Hoe ga je dat dan straks doen?’ – over verwachtingen en zo

Ik vind verlof zoiets fijns hè. De eerste 3 maanden van deze zwangerschap heb ik nogal eens gedacht ‘wat bezielde me in godsnaam dat ik hier opnieuw aan begon?’, maar dat verlof maakt een heleboel goed. Bij N. ging ik 7 weken voor de uitgerekende datum al ‘met verlof’ (ik werkte toen nog freelance, dus kon het zelf bepalen) en ben uiteindelijk met 41 weken bevallen, dus heb bijna 2 maanden vooraf verlof gehad. Daar stond tegenover dat ik wel weer ‘vroeg’ aan het werk ging (N. ging met 7 weken voor het eerst naar de crèche), maar ik heb echt niet veel gewerkt de eerste maanden en eigenlijk gewoon heel veel babytijd én tijd voor mezelf gehad. Want N. ging dus wel vrij vroeg het opvangschema volgen dat ze nu nog steeds heeft, maar dan bracht ik haar bijvoorbeeld later of haalde haar eerder. Of allebei. Read more

Gottegot ik moet weer gaan bevallen

Er zijn dagen dat ik er bijna een beetje naar uitkijk. Op dagen dat ik me heel fit voel, de zon schijnt, ik geen pijntjes heb en ik goed bezig ben met mijn to-do-list, lijkt dat bevallen bijna iets dat ik ‘wel even ga doen’.

Maar ja. Dan heb ik weer een avond buikkrampen, ademnood, misselijkheid en bekkenpijn en dan is die bevalling ineens weer een onoverkomelijk obstakel dat ik tóch zal moeten ondergaan. Terwijl ik mezelf daar absoluut niet toe in staat acht.

Want dat is dus hoe ik het zie: je ondergaat het.

Ik ben vandaag (maandag) 37 weken zwanger en ik ‘mag’ dus bevallen. Tijdens mijn eerste zwangerschap kreeg ik duizend tips van duizend verschillende vrouwen en de enige ‘tip’ waar ik wat aan had – die me enigszins rust gaf bedoel ik – was die van mijn schoonzus, namelijk:

‘Het overkomt je.’

Read more

Vliegen en ander leed met peuter

O. Mijn. God. Vliegen met een peuter. Met mijn peuter dan. Ik val maar met de deur in huis, want deze laatste exercitie van de vakantie staat met nog het verst in het geheugen.

De heenweg was prima. N. was weliswaar moe, want we vlogen tijdens middagdutjestijd, maar die middagdutjes begint ze toch al een beetje over te slaan soms dus zo erg was dat niet. Schiphol vond ze prachtig, de vliegtuigen vond ze prachtig, keihard wegrennen en wij erachteraan vond ze prachtig en mijn mensenschuwe dochter blijkt ineens een extraverte kant te hebben, want ze begon tegen iedereen te ouwehoeren.

Best. Ik vind helemaal mooi. Heen en weer rennen door het vliegtuig? Prima joh, zolang jij niet krijsend en hysterisch een driftaanval hebt is alles goed. Ze was wel helemaal aan haar eindje tegen de tijd dat we eindelijk bij onze accommodatie waren en het duurde 3 dagen voordat ze een beetje geacclimatiseerd was en normaal wilde slapen (dat was dus de halve vakantie), maar al met al: viel niet tegen.

Dan de terugreis.

Read more

Lekker oordelen over andere ouders

I laf it.

En met mij heel Nederland, waarom doen programma’s als ‘Vier handen op één buik’ het anders zo goed? En nu heb je dus ook op RTL4 ‘Het beste voor je kind’, zag ik op Facebook.

Ik gelijk terugkijken natuurlijk, want het beloofde heel wat drama. De gezinnen (maar toch vooral moeders) die aan het woord kwamen hadden elk nogal uiteenlopende prioriteiten in hun opvoedkundige overwegingen.  Read more

Nog een keer over borstvoeding

Want kennelijk raak ik er niet over uitgepraat.

Ik hoorde dus allemaal positieve verhalen over dat boek ‘De Melkfabriek’ en aangezien ik niet wist wat ik voor kerst moest vragen, heb ik dat boek op mijn verlanglijst gezet en gekregen. Ik las het in 1 dag uit.

Ik had niet echt reden om dat boek te lezen (en de volgende zin begint ook al met ‘ik’). Ik heb tijdens mijn zwangerschap van N. niks gedaan ter voorbereiding op het geven van borstvoeding. Ik wilde het wel graag, maar ik had zoiets van ‘of het gaat vanzelf, of het gaat niet.’ Ik had geen zin om mijn kraamtijd in het teken van kolven, voeden, productie ophogen, etc. te laten staan. Gelukkig ging het vanzelf.

Want ik heb dus wel een voorkeur voor borstvoeding en omdat het bij mij zo goed ging, is die voorkeur nog sterker geworden. Maar als ik heel eerlijk ben, word ik wel een beetje moe van dat ophemelen van borstvoeding.

HET IS GEEN AMBROZIJN MENSEN, DOE NORMAAL

Read more