03/01/2016 Dionne

Lang lulverhaal over 2016, duiken en blessures

Geheel in de lijn der verwachtingen, heb ik een erg rustig Oud en Nieuw gevierd. Marijn en ik hadden vrienden uitgenodigd met hun 1-jarige zoontje, we aten steak tartare, eend, crème brûlée en oliebollen, we waren anderhalf uur in de weer om onze kinderen naar bed en in slaap te krijgen, we staarden apathisch naar een klok op tv-scherm, dronken champagne, staken 2 potten vuurwerk af en lagen half 2 in bed. Primabest.

N. werd natuurlijk minstens 3 keer wakker voordat het 12 uur was, onder andere om 5 voor 12, dus we konden aftellen met een slaperige sippe baby in een natgehuilde slaapzak op schoot. En eerlijk gezegd vond ik het wel fijn dat ze wakker was. Dat ik 2016 begon met de belangrijkste persoon in mijn leven in mijn armen.

Morning after

‘s Ochtends ontbeten we met z’n allen, inclusief koters aan tafel, mochten N. en vriendje Q. samen in het opblaasbadje en om 11 uur hadden we weer het rijk voor ons drieën. Even dan. Om 13.00 stonden mijn zusje Joyce, mijn neef en zijn vriend voor onze deur, want we zouden een nieuwjaarsduik doen. Omdat ik praktisch aan het strand woon, vonden we het wel zo handig dat op eigen gelegenheid te doen – des te sneller konden we weer onder de warme douche stappen.

K-k-koud

Dus togen we naar het strand, in gezelschap van Marijn met N. in de kinderwagen en hond Fax aan de lijn. We waren een bont gezelschap, met onze badjassen en kaplaarzen – Joyce en ik zijn redelijk expert op het gebied van nieuwjaarsduiken. Een badjas is geen overbodige luxe.

Ik stond daar te vernikkelen op het strand, waar intussen ook mijn moeder was gearriveerd om ons te zien lijden, dus snel alles uit, de zee in en weer terug naar huis en onder de douche. Een strandwandelaar vond ons wel een geschikt onderwerp voor een mini-fotoreportage.

Foto door Gert Jan Pos

Tot zover niks aan de hand. We renden naar de zee, doken in een paar flinke golven en renden er weer uit. Mijn voet deed pijn, maar gezien het stervenskoud was (een stuk warmer dan andere jaren, maar toch) dacht ik dat het daar aan lag. Alleen werd de pijn in de loop van de dag niet minder, maar erger. En erger. En erger.

Goed verhaal

Tot ik ‘s avonds niet meer wist waar ik het zoeken moest van de pijn, kreupel liep en de trap op en af moest hinken. De volgende dag werd ik bij de huisartsenpost echter weer naar huis gestuurd na de volgende conversatie met de huisartsassistent:

‘Kun je erop staan?’
‘Nee.’
‘Maar je staat er nu toch op?’
‘Ik leun op mijn andere been.’
‘Ja. De huisartsen zitten helemaal volgeboekt, ga maandag maar naar je eigen huisarts en neem nog een paracetamol. De huisartsenpost is eigenlijk alleen voor levensbedreigende situaties.’

Daar kon ik het mee doen. Overigens verkeerde ik in de veronderstelling dat het ziekenhuis de plaats was waar je naartoe gaat in levensbedreigende situaties, maar dat zal een misvatting van mijn kant zijn.

Doei sport

Inmiddels is de pijn een stuk minder, dus die assistente had de ernst van mijn ‘situatie’ eigenlijk best goed ingeschat. Maar lopen blijft nog wel een dingetje. Dat betekent dat mijn halve marathon-training waarschijnlijk nog even op z’n gat zal liggen. Tot zover de goede voornemens. Over 2 maanden wilde ik de CPC lopen in Den Haag. Dat werd sowieso al wat lastiger – trainingen gingen nog voor geen meter en mijn maximale afstand tot dusver was 13 km – maar ik had goede hoop dat ik in die 2 maanden nog een heel eind zou kunnen komen. Daar heb ik nu mijn twijfels bij. Ook heb ik afgelopen woensdag voor het eerst sinds jaren weer eens een kickbokstraining gevolgd. Ik was inmiddels redelijk zeker dat ik daar weer mee wilde beginnen, maar of dat lukt betwijfel ik ook nu weer.

Altijd maar die druk

Best frustrerend allemaal, want op de foto’s die op het strand gemaakt zijn, viel mij voor het eerst op dat ik best wel een #fitgirlbody heb. Gelijk stress alom, want nu ik me dat realiseerde, voelde ik ook ineens de druk om dat #bikinibody dan te onderhouden. Een valkuil die ik al jaren mijd als de pest. Ik heb helemaal geen zin om me druk te maken om mijn lichaam. Zo lang ik zonder moeite een flink stuk kan fietsen en in mijn kleren blijf passen, ben ik – meestal – tevreden. Een #fitgirl-lichaam leek mij geen haalbare kaart. Ik heb nog steeds een platte kont, geen abs en als ik buk, hangt er zo’n flubbertje uitgerekt vel aan mijn buik op de plaats waar N. 9 maanden heeft vertoefd, maar al met al mag ik niet klagen.

Niet zo zeuren joh

Maar ja. Hoe ‘fitter’ dat lichaam oogt, hoe schrijnender de mogelijke aftakeling is, dus voel ik meer dan ooit de druk om te bewegen. En 2016 is nauwelijks begonnen, of dat lijkt er – voor nu althans – al niet meer in te zitten.

Verder heb ik nog steeds het leukste kind ooit, ben ik gezond en heb ik een dak boven m’n hoofd, dus is er eigenlijk niet zo veel aan de hand.

Okdoei.

Tagged: , , , , ,

About the Author

Dionne Ik hou van lezen

Comments (5)

  1. Gewoon een lekker glaasje water nemen en nooit meer snoepen. Word je heel gelukkig van. Fitguurl. Of zo.

  2. Ow de first world problems als je ontdekt ‘eigenlijk een fitgirlbody te hebben’, haha supermooi! Ik zou er niks meer aan doen. (Dat lieg ik. Ik houd van sporten. Écht!)

  3. Ik las dus ‘frietgurl’. Dat zegt een hoop over waar ik nu aan denk. En fuck you met je 13 kilometer, ik ben daar nog lang niet! Anders oktober halve AMS joh, daar ga ik voor 😉 Hoe is het nu met je voet?

Leave a Reply to Lindsay | lindsayvallen.nl Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *