30/05/2017 Dionne

Bodypositive en zo

Nou, je hebt dus die hele #bodypositive movement die – als ik het goed begrijp – vrouwen wil stimuleren om hun eigen lichaam te accepteren en waarderen voor wat het is.

Ik denk dat dat iets goeds is.

Ik weet nog dat ik me in mijn tienerjaren verbaasde over de meisjes in mijn omgeving en de dingen waar ze zich druk om maakten en ik dat ik dacht: ‘jeetje, gelukkig zit ik niet met al die onzekerheden.’ Daar heb je gewoon een dagtaak aan. Maar ik dacht dat die onzekerheid iets was dat voor hen (en ook in mindere mate bij mezelf hoor, ik heb wel een ziel en zo) bij de puberteit hoorde, en waar je overheen groeide.

Blijkt dat dus helemaal niet zo te zijn. Al die vrouwen die nu kennelijk in hun twintiger en dertiger jaren uit hun schulp kruipen, meer zichzelf willen en gaan accepteren hebben daar dus al het grootste gedeelte van hun leven moeite mee. Ik vind dat echt een heftig gegeven. 

Tevreden

Zelf ben ik niet echt onzeker over iets. Ik ben lang, slank, blank en zie er best aardig uit. Dat wil overigens niet zeggen dat ik overal tevreden over ben. Ik ben van nature lijkbleek, heb rimpels en altijd blauwe kringen onder mijn ogen, hoeveel ik ook slaap en laten we het erop houden dat een jaar borstvoeding niet echt bevorderlijk is voor de staat van je – toch al niet zo aanwezige – decolleté. Mijn (platte) kont en benen hebben striae van de puberteitsgroeispurt en ik heb lelijke voeten met van die aderen erop en zo. Alleen al op mijn gezicht valt van alles aan te merken (wat mijn zusjes me vroeger ook echt niet lieten vergeten), ik ben als de dood voor (nog meer) spataderen, maar toch denk ik dat ik er al met al best wel oké uitzie. Als je maar slank en wit bent, ben je geloof ik al een heel eind als ik zo eens om me heen hoor/lees. Ik pas in het maatschappelijk geaccepteerde plaatje.

Waarom ben ik niet onzeker?

En toch.. als íedere vrouw haar onzekerheden heeft, en ook nog eens opmerkingen over die pijnpunten moet verduren, waarom ervaar ik dat zelf dan niet zo? Mijn witte benen weerhouden me er echt niet van een korte broek aan te trekken, ik wist helemaal niet dat dat überhaupt een issue was voor sommige (veel?) vrouwen. Ook als ik nog veel meer spataderen en striae krijg (wat ik niet hoop uiteraard) blijf ik korte broeken dragen. Dat is dan nou eenmaal hoe mijn lichaam is. Waarom zou ik dat moeten verbergen?

Maar goed, ik heb dus zelden tot nooit opmerkingen over mijn uiterlijk gekregen, hooguit positief. Misschien dat die punten waar ik niet tevreden over ben, daarom nooit uitwassen van onzekerheid zijn geworden. Ik ben een aantal jaar te dik geweest, maar de enigen die daar destijds opmerkingen over maakten, waren mijn oma en moeder.

Me, myself and I

Hoewel. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer me herinner, al zal het al met al echt niet veel zijn. Die lijkbleke kleur in combinatie met wallen is een garantie voor wekelijkse opmerkingen over of vragen naar mijn gezondheid. Slank zijn wil er ook nog wel eens toe leiden dat mensen vragen of je niet teveel afvalt (ik val niet af) of te weinig eet (HAHAHAHAHAHA). Soms is dat wel eens vervelend. Ook de volledige absentie van borsten vind ik wel jammer hoor (niet dat iemand dáár ooit iets over heeft gezegd, ‘men’ kijkt wel uit), maar niet zó jammer dat ik er met allerlei kunst- en vliegwerk nog wat van probeer te maken. Oké, behalve dan opnieuw zwanger worden, da’s toch best wel effectief.

Maar goed, dat is allemaal míjn beleving. Ik heb heus wel dingen die ik graag anders zou zien, maar die zijn gewoon niet zo bepalend voor mijn zelfbeeld. Het is ‘maar’ het omhulsel waar ik toevallig in zit. Het zegt verder niet zo veel over mij (ik zou het overigens heel erg vinden als er écht iets permanent zou beschadigen aan dat omhulsel waardoor ik er ineens heel anders uit zou zien of functioneren. Dat terzijde). Waar ik me over verbaas, is dat vrouwen (en mannen?) zich kennelijk beperkt voelen in wat ze wel en niet ‘mogen’ dragen met een bepaalde lichaamsbouw. Ik snap best dat je met meer kilo’s je je in een strakke jurk prettig voelt. Dat heb ik zelf al, alleen al omdat ieder rolletje of vetje ziet en ik me daardoor continu zo bewust ben van mijn lichaam. En dat vind ik (meestal) niet relaxed. Maar op de blog van Suus las ik dat er dus vrouwen zijn die zelf met deze tropische temperaturen niet blote armen over straat durven. En dat vind ik dus erg. Ten eerste omdat zij dat niet durven en ten tweede omdat mensen hier kennelijk opmerkingen over maken?!

Waffel

Wat is dat voor iets raars? Kijk, ik ben niet heilig, ik zie ook vaak zat mensen in outfits over straat gaan waarvan ik denk: ja had je beter niet kunnen doen. Maar ja. Zo sta ik zelf ook vaak zat op zondagavond in joggingbroek en Uggs in de Albert Heijn Ben&Jerry’s uit het bonusvriesvak te vissen (en de laatste maanden dus ook nog met zwangere pens die onder al mijn shirts uitpiept). Als ik mezelf dan zou zien, zou ik ook iets van mezelf vinden. Gelukkig kan ik mezelf op zo’n moment niet zien. Maar hetgeen wat je denkt op zo’n moment uitspreken, dat vind ik nogal iets anders. Hou gewoon lekker je waffel als je niks leuks te melden hebt. Sterker nog, hou ook je waffel als je wel ‘wat leuks’ te melden hebt.

Om even terug te komen op die blote armen en witte benen: met temperaturen boven de 20 graden moet je helemaal niet bezig zijn met hoe je eruitziet, maar met hoe je de dag doorkomt zonder kapot te smelten. Met temperaturen onder de 20 graden overigens ook niet.En andere mensen hebben niks te maken met een voor jou comfortabele lichaamstemperatuur.

Oftewel:

Dus, ik ben me ervan bewust dat ik in dezen waarschijnlijk een zeer ongeloofwaardige bron ben als privileged white girl die gewoon niet echt issues heeft met betrekking tot kleding. Maar het gros van de vrouwen van wie ik die onzekerheden hoor of lees, hebben in mijn ogen óók een uiterlijk waar niks mis mee is. En die vrouwen die dan niet in het maatschappelijk geaccepteerde plaatje passen: daarvan snap ik hun onzekerheid weliswaar beter, maar niet dat ze ervoor gaan zitten afzien in de tropische hitte. En aangezien het ook grotendeels vrouwen zouden zijn die andere vrouwen becommentariëren: bedenk dan maar dat ik eerder een mening over je heb als je met 30 graden in een lange broek loopt (‘wtf ben je gek of zo?’) dan wanneer je met dikke witte bovenbenen in een korte broek of zomerjurkje loopt. Maar aan die mening moet je vooral schijt hebben. Trek lekker aan wat je wil.

Disclaimer: dit is typisch zo’n blog waar ik dan later helemaal op terugkom omdat ik dan weer meer inzicht heb opgedaan in deze netelige kwestie en dan een jaar later of zo ineens zie waar ik de plank volledig heb misgeslagen. Dus alvast excuses daarvoor. Maar per vandaag is dit dus mijn mening.

 

Tagged: , , , ,

About the Author

Dionne 30 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (3)

  1. Ik heb dit zelf nog nooit echt meegemaakt, maar ik hoor heel vaak verhalen van vriendinnen over meisjes die dan een soort “feedback” krijgen van fuckboys waar ze op wat dates mee zijn geweest. “Ik vind je heel leuk en mooi, maar als je nou iets zou afvallen bij je dijen…” of “jij bent echt de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien, maar je haar pluist een beetje, kun je daar niet iets aan doen?” Die laatste was niet eens op een date, maar tijdens een versiergesprek in de kroeg. Fuckboys zijn zo verwend dat ze niet kunnen omgaan met dat ze iemand leuk vinden op een of twee dingetjes na, die verwachten gewoon dat je dat voor ze aanpast. Mijn vriendinnen die met dit soort verhalen komen moeten er altijd heel hard om lachen, en ik ook (ik krijg dit soort opmerkingen alleen over mijn grote bek, wat volgens mij ook de reden is dat ze nooit verder gaan met hun “verzoekjes” want hahahahaha bye), maar ik kan me voorstellen dat als je je al een beetje druk maakt over je uiterlijk of als je onzeker bent over achterblijven of er niet bij horen, dat dat dan HEEL kut is en dat je je daar dan zeker, zij het onbewust, door laat beïnvloeden.

    Overigens als ik dit zo lees vind ik het meer onder body neutrality dan body positivity vallen. Bij body positivity heb ik het gevoel dat je nog steeds alleen met je lichaam bezig moet zijn. Ik “houd” niet van mijn lichaam, wat is dat voor iets raars, maar alles werkt prima en daar ben ik heel blij mee.

  2. yvonne

    Ik snap je wel. Jij bent ook vrij nuchter en het boeit je niet. Het is alleen maar heel fijn om er geen last van te hebben. Jammer genoeg zit het vaak zo diep bij veel mensen dat het moeilijk is om daar vanaf te komen. En vooral door veelvuldige kut opmerkingen van anderen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *