08/08/2017 Dionne

Adulting en de domme dingen die mensen zeggen

Inmiddels ben ik al een week of drie 30 jaar oud. Ik vind mezelf nu wel de leeftijd hebben bereikt waarop ik echt definitief volwassen ben en me zo behoor te gedragen. Ik doe mijn best en het gaat me redelijk af, dat oud volwassen zijn. Ik heb al weken Boyzone en Shania Twain in mijn hoofd. Ik heb een abonnement op Blijdorp. Ik heb laatst een broek aangetrokken voordat ik de deur opendeed voor de postbode. Ik heb wel zonder broek de vuilniscontainer buiten gezet, maar hee, babysteps. Niet alles tegelijk willen.

Ik kan ook steeds beter een balans vinden tussen assertiviteit en sociaal wenselijk gedrag. Nu kon ik op zich al wel aardig voor mezelf opkomen, maar in sommige situaties kunnen mensen me nogal overvallen en heb ik niet direct een goede respons klaar. Maar dat lukt dus steeds beter.

Geen ruzie maken

En dat is maar goed ook, want een nieuwe baby betekent ook een heleboel ongevraagde en ongewenste aandacht van volslagen vreemden. Hoewel het natuurlijk beter is sociaal wenselijke antwoorden te geven dan te gaan staan ruziemaken in een transferbus boven je huilende peuter om 4 uur ‘s nachts.

Gelukkig gaat het me steeds beter af sociaal wenselijk doch ontwijkend te reageren op ongewenste aandacht. Eerder maakte ik al melding van het incident in de Wereldwinkel, waarbij een dame op leeftijd ‘toch echt even de kleine wilde zien’. In plaats van te reageren met:

‘Ja, ik wil ook wel eens wat. Een einde aan puppyleed, bijvoorbeeld. Of dat dat kabinet eens geformeerd wordt. Maar dat gebeurt ook niet’,

zei ik keurig:

‘Die slaapt.’,

en maakte me snel uit de voeten.

Koude patat

Ander voorbeeld: vorige week maakten Marijn, N, L en ik een wandelingetje door de duinen en aten een patatje op het strand. Een meisje van het bedienend personeel deed erg haar best interesse in ons te tonen, maar sloeg de plank volledig mis. L houdt namelijk niet van drukte als zij moet drinken en/of moe is, kwamen we die dag achter. Dus terwijl ik mijn krijsende kind probeerde te kalmeren en mijn patat koud stond te worden, besloot L dat het een geschikt moment was om haar luier ernstig te bevuilen. Zeer ernstig. Als in: het kwam er aan alle kanten uit.

Natuurlijk had ik geen reservekleding bij me, dus ik probeerde de schade zoveel mogelijk te beperken door snel haar truitje omhoog en broek omlaag te schuiven en binnen een plekje te zoeken om de poepexplosie op te ruimen. Uiteraard was er geen verschoonplekje voor baby’s, dus terwijl ik met één hand een eettafel vrijmaakte om mijn bescheten kind op kwijt te kunnen probeerde ik met de andere hand het rampgebied enigszins lokaal te houden.

Wát zeg je?

Nadat ik met redelijk succes de verloren romper had opgefrommeld en L haar broek en shirt weer had aangetrokken, liep ik met mijn (nog steeds) krijsende kind terug naar het tafeltje waar N, Marijn en mijn koude patat op mij wachtten. Onderweg werd ik echter aangesproken door het bedienende meisje:

‘Trotse moeder?’, vroeg ze me, terwijl ze met haar handen een soort schudgebaar maakte waarin zich theoretisch een onzichtbare baby zou kunnen bevinden.
Ik verstond haar niet door het enorme volume dat mijn baby produceerde, dus vroeg:
‘Sorry, wat zeg je?’
‘Trotse moeder’, vroeg ze wederom met het schudgebaar.
Ik vond dat zo’n domme vraag op dat moment dat ik dacht dat ik haar verkeerd had begrepen en vroeg nog een keer:
‘Wat?’
Weer het schudden en het ‘trotse moeder’-verhaal.

Ik wilde zeggen:

‘Nou, dit lieve krijskindje heeft zich net tot aan haar oksels ondergekakt en maakt dat ik zo meteen gehaast koude patat naar binnen moet werken waardoor ik waarschijnlijk zo’n droge aardappelklont in mijn keel krijg die je dan pijnlijk weg moet slikken met veel cola, terwijl mijn cola al op is, omdat ik zo lang moest wachten tot je eens met die patat aan kwam zetten. Dus ja, ik ben hartstikke trots. Maar nu ben ik vooral ff chagrijnig.’

In plaats daarvan gaf ik een veel volwassenere en beleefdere reactie, en zei:

‘Ja.’

En ging vervolgens mijn koude patat in mijn hoofd proppen, waardoor ik zo’n pijnlijke aardappelklont in mijn keel kreeg die ik met veel moeite weg moest slikken omdat mijn cola al op was.

Goeie vraag wel

Daarna wilden we vertrekken, en terwijl ik L aansnoerde in de draagdoek en we richting de strandopgang wilden lopen, kwam hetzelfde meisje naar me toe en stelde de legendarische vraag:

‘Zit dat soms niet in de weg, in zo’n doek?’

Ik stond met mijn bek vol tanden. Ik snapte de vraag niet helemaal. Want wat zit in de weg? De doek? Het kind in de doek? En waarvoor zit het in de weg? Met lopen? Niet echt. Met de vaatwasser uitruimen? Ja, dan is het minder handig. Maar wat BEDOEL JE?? En sowieso: als je je kind vast hebt, is dat niet altijd handig nee. Ook zonder doek kun je niet goed de vaatwasser uitruimen als je een kind in je armen hebt. Ik kan echter prima door een deuropening met kind. Met of zonder doek. Maar is dat wat je bedoelt?

Ik reageerde met:

‘Ik heb die doek niet altijd om hoor.’

Dat leek me een aardig antwoord, aangezien ik geen flauw benul had welke vraag ze nou eigenlijk stelde. En zij zelf waarschijnlijk ook niet, want ze stelde vervolgens de nog legendarischer vraag:

‘Ja maar, af en toe?’

Wat moet je daar in godsnaam op antwoorden. Ja af en toe zit een doek in de weg. Als ik naar de wc wil moet ik oppassen dat er geen stuk stof in de pot hangt. Maar gelukkig hoef ik niet altijd naar de wc met een doek om. Maar dat zei ik niet. Ik zei:

‘Ja. Af en toe wel ja.’

En ik was een beetje trots op mezelf.

Maar later hoorde ik van Marijn dat het meisje mij ons een sarcastisch ‘Nou fijne dag hè?!’ nasnauwde, dus wellicht reageerde ik toch niet zo gepast als ik dacht.

Als je kind dat onderin koude patatjes zit te eten toch maar even een jasje aan moet omdat het best hard waait.

 

Tagged: , , , ,

About the Author

Dionne 30 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (2)

  1. yvonne

    De mensheid zal helaas altijd domme vragen blijven stellen. En ik vind je heeeul volwassen.Ik ben ouder dan jij en geef echt niet zulke volwassen antwoorden. Ik geef soms simpelweg geen antwoord omdat ik de vraag te dom vind en geen zin heb om mijn energie eraan te verspillen. Ik wist trouwens niet dat Boyzone en Shania Twain tot de volwannenmuziek hoorden? Of valt dat onder de categorie Skyradio? Want dat schijnt ook volwassen te zijn. Luisteren naar Sky. Doe ik ook niet.

  2. Iris

    VERSCHRIKKELIJK die mensen. Zeg gewoon dat je mijn kind graag in een kinderwagen wil zien of zoiets, maar maak niet van die achterlijke opmerkingen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *