28/09/2017 Dionne

Ben ik weer

Ja hoi ik dacht ik laat maar weer eens iets van me horen. Zeker na die laatste dramablog.

Korte versie: het gaat goed met mij (ons). Nu weet je eigenlijk alles al, dus ga maar weer nuttige dingen doen met je leven plaats van hier zitten te procrastineren.

Komt nu de lange versie, keurig gerangschikt per onderwerp:

  • Trotse momenten
  • Werk
  • Vakantie
  • Opvang
  • After-zwanger-lichaam

Ff plaatje voor de lol

Trotse momenten dus

Laat ik maar gelijk met het belangrijkste beginnen: ik heb ‘nee’ gezegd tegen een oudere dame die in het Kruidvat aan me vroeg of ze even ‘alleen wat mocht vragen’ terwijl ik in de rij stond. En daar was ik dus trots op.

In eerste instantie vroeg ze het niet eens, maar sloop ze zo’n beetje voor me langs. Toen had ik me al voorgenomen om haar gewoon opzij te duwen als ik aan de beurt zou zijn en mijn flesje neusspray met zoutoplossing (dat was het ENIGE dat ik kwam kopen) af te rekenen. Maar kennelijk rook ze onraad, want ze zei toen ongeveer dit (ben de letterlijke dialoog vergeten, het is al even geleden):

‘Ik wil alleen even wat vragen, mag dat even?’
Ik: ‘Nou, ik heb alleen dit [neusspray dus] dus ik ben zo klaar.’

Toen stond ze met een mond vol kunstgebit me verongelijkt aan te kijken, terwijl ik mijn bankpas contactloos wapperde en alweer vertrokken was voordat ze met haar ogen kon knipperen.

Ja zeg hee. Ik ken dat ‘even vragen’ van oudere mensen. Dan moet die caissière weer die hele winkel door lopen naar iets dat achterin al 30 jaar ligt te verstoffen, uierzalf of zo, en intussen ontstaat er een meterslange rij bij die kassa en dan mag die oudere dame ‘het ook nog wel even afrekenen toch? Ik ben echt zo klaar’ en dat ze dan gaat betalen met 67 muntjes van 2 cent. Had ik ff geen zin in.

Verder

En L kan tegenwoordig ook schaterlachen en dat is ook leuk. Maar niet echt mijn verdienste, ze lacht ten slotte zelf, dus ja. Niet echt aan mij om daar trots op te zijn.

Oh ja, en de laatste week van mijn verlof was Marijn een weekje op motorvakantie (de dag daar voorafgaand verdient een eigen blog, kom ik wellicht nog op terug. Ooit.), moest L leren wennen op de crèche en bij mijn schoonouders, naar de fysio én vaccinaties krijgen en ook nog opnieuw uit een fles leren drinken want dat had ik een maandje niet geoefend en dan kunnen ze dat kennelijk niet meer, die baby’s. Ook waren de nachten weer dramatisch met N. Ieder uur wakker, minstens 1 keer per nacht heel d’r bed kletsnat plassen (daar is geen preventief luierverschonen tegen opgewassen hoor) en hysterie alom. Werd L weer wakker van het gekrijs natuurlijk en tegen de tijd dat die weer sliep werd N weer wakker, dus ze draaiden mooi wisseldiensten samen.

MAAR ik heb het gered. En zelfs nieuwe kleren weten te kopen, want ik pas nog steeds niet in mijn pré-zwangerschapskleding, maar daarover later meer. Die week was ik ook best trots op mezelf. Kinderen gewoon regelmatig van voeding en een bad voorzien en zo. Alles onder controle.

Werk

Ben ik weer mee begonnen dus, sinds maandag. Wauw, ik moest even goed nadenken of ik echt maandag pas ben begonnen. Vijf maanden heb ik verlof gehad, en het lijkt nu al of ik alweer eeuwen aan het werk ben. Werd er gelijk weer midden in gezogen, lekker druk, alles. Gisteravond tot 23.00 nog moeten werken, helaas, viel bijna in slaap. Dat was minder, maar verder vind ik het leuk om weer aan het werk te zijn. Al zag ik er wel tegenop L weg te moeten brengen. Ik werk nu 28 uur, 2 uur minder dan voorheen en ik denk dat ik dat wel een fijn urenaantal vind. Vooral nu ik een halve dag thuis kan werken.

Vakantie

Jemig, zijn we hier pas met die onderwerpen. Wordt een lange blog zo. Even korte conclusie dan maar:
Zonder zon vind ik er geen reet aan.
Alles was prima. De reistijd (5 à 6 uur dacht ik), het huisje (niet te klein, wel REUSACHTIGE spinnen), mooie omgeving, goede voorzieningen, etc. Maar geen zon. En dus geen vakantiegevoel.

Die bochel is een capuchon. Dus niet dat ik een kleine Quasimodo heb gebaard.

Verdere vakantie-highlights:

  • N heeft nu een trauma aan die Landalbeer, die Bollo. ‘s Nachts durfde ze niet te gaan slapen en ze is meerdere keren gillend wakker geworden sinds ze die pokkebeer heeft gezien. Terwijl ze de eerste nachten probleemloos was gaan slapen, echt zonde. Was vet gezellig, met 2 koters in het ouderlijk bed slapen, want L wilde ook niet echt in haar campingbedje slapen. Ik heb meerdere keren ‘s nachts bij N in bed moeten kruipen (die legden we meestal maar terug in haar eigen bed na de eerste niet zo geslaagde nacht bij ons), waar ik in slaap viel, en na een uurtje weer wakker werd van L die om een voeding begon te piepen. Dan moest ik dus als de sodemieter terug naar het bed van Marijn en mij om L snel te voeden voordat ze zoveel herrie ging maken dat N weer wakker werd.
  • Wandelen met L in draagdoek bij mij en N in draagzak bij Marijn. ‘Familiewandeltocht met gids’ werd er aangeboden door Landal. Dus ik dacht: dat zijn allemaal gezinnetjes met kinderwagens en dan ga je een stukkie lopen. Maar toen kwamen we aan bij de gids, bleek hij een geïntegreerd kompas in zijn rugzak te hebben zitten en het verdere gezelschap uit louter volwassenen met bergschoenen en Jack Wolfskin-jassen te bestaan. In een Landalpark! Ik droeg gympen en Marijn Vans-instappers en we waren totaal niet gekleed op een barre bergtocht. Gelukkig was het dat ook niet. Het ging eigenlijk best. De rest liep gewoon zwaar te overdrijven met hun bergschoenen. Desalniettemin waren we beide toch aardig gesloopt naderhand, al lag dat waarschijnlijk meer aan die extra kinderkilo’s die we 2,5 uur hadden meegezeuld.
  • Ik heb echt een paar massive spinnen gevangen met een glazen theemok. We hebben ze een paar dagen geobserveerd tot ze uiteindelijk wegkwijnden.

Opvang

Nou dat begon dus vorige week. Eerst zou L 2 uurtjes naar mijn schoonouders gaan, maar die belden na een uur al dat het hem niet ging worden. Huilen en niet willen drinken of slapen. L dan hè? Dus toen ze woensdag naar de crèche moest, hield ik mijn hart vast. Gelukkig hoefde ze niet constant te huilen, maar drinken en slapen lukte ook niet. Vrijdag idem. Dus dat weekend ben ik hard bezig geweest om L opnieuw uit de fles te leren drinken en ook de fles van anderen te willen aannemen. Zondagmiddag kwam Marijn thuis van zijn vakantie en maandag had hij beide kinderen terwijl ik mijn eerste werkdag had. En dat ging goed! Ze dronk uit de fles én sliep in haar eigen bed en ook op de opvang ging het de volgende dag goed. Op woensdag weer ietsje minder, maar we weten nu in ieder geval dat het wel kán, slapen en drinken op de opvang. Scheelt me een hoop zenuwen.

After-zwanger-lichaam

Ja nou ja. Ik durf nog steeds niet te zeggen dat ik echt hersteld ben. Ik heb nog steeds klachten als ik een stuk ga wandelen en heb één keer geprobeerd hard te lopen en dat was een drama. Volgend week begint mijn post-zwangerschapsbootcamp en dan zullen we eens zien hoe de vlag erbij hangt. Ik hoop dat er helemaal niks hangt. Of gaat hangen.

Ook zitten er nog steeds wat zwangerschapskilo’s aan, waardoor ik dus een paar nieuwe broeken moest kopen. Maar al met al voel ik me weer redelijk mezelf. Minder hormonaal ook, gelukkig.

Nou dat was het weer even. Tot over een maand. Of week. Of jaar. Wanneer mijn pet ernaar staat, joe!

Tagged: , , , , , , ,

About the Author

Dionne 30 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (3)

  1. Haha ik vind jou zo leuk. Vanwege het Kruidvatincident en vanwege dit: ‘Eerst zou L 2 uurtjes naar mijn schoonouders gaan, maar die belden na een uur al dat het hem niet ging worden. Huilen en niet willen drinken of slapen. L dan hè?’

  2. Ja die alleen even vragen oudjes zijn link … goed dat je haar geen kans hebt gegeven, haha! Moest er hardop om lachen en ook om de Landal wandeling. Hier is Bollo een soort van god overigens.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *