04/01/2017 Dionne

Dertig

Dit jaar word ik het. 30.

Vroeger (vroegahh, toen ik zeg maar 19 was of zo) leek het me vreselijk. DERTIG. Dan was je wel echt stokoud. Ally McBeal zegt op een gegeven moment als haar 30e verjaardag eraan komt in de serie:

I used to look at thirty year old people and think ‘just die already’

Zo erg was het bij mij dan weer niet, maar ik vroeg me wel af wat de zin van het leven was voor mensen die 30+ waren. En, heel eerlijk, ik ben mijn eigen vleesgeworden nachtmerrie.

  • Ik heb oogrimpels
  • Ik ga op tijd naar bed
  • En op tijd eruit
  • Ik heb een kind
  • Ik krijg nog een kind
  • Ik heb een koophuis in een nieuwbouwwijk
  • En een kantoorbaan. In loondienst
  • Spontaan ergens blijven slapen is een gruwel. Sterker nog: gepland ergens logeren is al een hele onderneming
  • Ik wil niet meer ‘afzien’ op vakantie en allemaal spannende dingen meemaken, maar ‘bijkomen’. Oftewel: vreten, een boek lezen en niks doen. En slapen in een normaal bed in plaats van een van bordkarton dat je zelf in elkaar moet vouwen
  • Om nog maar te zwijgen over meerdaagse festivals (hoewel ik wel graag naar MadNes wil met kinderen als ze wat groter zijn)
  • Ik ben al honderd jaar niet meer op wintersport geweest, want zwanger, nieuw huis, zwanger, etc.
  • Ik moet nog steeds 2 continenten van mijn bucketlist afstrepen
  • Ik ben laatst op zondagavond ‘uit eten geweest’ bij de Ikea met man en kind
  • Met die man ben ik vandaag 7 jaar samen (OMG VET LANG)
  • Ik ben niet getrouwd. Dat was het enige dat me nog wel leuk leek om te doen rond mijn dertigste (liefst eerder, want minder rimpels) en de kans dat dat ooit gaat gebeuren acht ik steeds kleiner. En ik vind dat eigenlijk wel prima

Confession

Hoewel ik mijn leven doorgaans wel prima vind, moet ik heel eerlijk bekennen dat ik mezelf soms een klein beetje kwijt ben. Als ik terugdenk aan de persoon die ik was toen ik 10, 15, 20 en zelfs 25 jaar oud was, lijkt dat mijlenver weg te staan van wie ik nu ben. En toch denk ik dat ik niet enorm ben veranderd. Ik lees nog steeds dezelfde boeken, luister naar dezelfde muziek, vind dezelfde dingen leuk. Maar toch ben ik niet dezelfde persoon. Het gaat vast heel geleidelijk, steeds word je een beetje kneuteriger, burgerlijker en dus ouder en ineens ben je een ‘mevrouw’ met een kinderzitje aan haar stuur.

Maar ik heb nooit een life-changing moment gehad. Een moment waarop ik ‘afscheid’ nam van mijn oude zelf, en mijn nieuwe zelf verwelkomde. Dat hoefde ook niet, want ik ben altijd best wel oké geweest met wie ik ben. En toch kijk ik soms in de spiegel, naar mijn huis, mijn kind en mijn leven en denk ik: hoedefuck is dit nou weer gebeurd?

Prio’s en zo

Ik heb geen doel waar ik naartoe werk. Geen specifieke ambities, geen grote wensen of dromen die ik wil waarmaken. Ik modder maar wat aan en soms vind ik dat wel jammer. Dat ik niet ‘meer’ van mijn leven maak en wil maken. Dan ben ik bang dat ik op mijn tachtigste misschien spijt heb van keuzes die ik (niet) heb gemaakt.

Gelukkig heeft iedereen tussen de 20 en 30 jaar dat ‘probleem’. Tussen je twintigste en dertigste lopen de levens van jou en je vrienden het meest uiteen. De een studeert nog, de ander werkt. De een gaat trouwen, de ander verliest zijn relatie. De een krijgt een kind, de ander gaat op reis. En allemaal vind je sommige aspecten van elkaars leven ‘leuker’. Maar na je dertigste is iedereen wel weer een beetje op hetzelfde punt aanbeland. Niet meer in dezelfde mate als tijdens (middelbare) school- en studietijd, maar de meesten zijn aan het werk, hebben een relatie, denken na over hun huis/kinderen, etc.

Jarig

Van mijn vriendinnen ben ik laatste die 30 wordt (op één na die 5 dagen na mij jarig is), dus ik heb nog even de tijd om aan het idee te wennen. Voor die tijd heb ik hopelijk nog een kind gebaard, en zal mijn nieuwe leeftijd waarschijnlijk nauwelijks opgemerkt zijn intrede doen. Ik maak me er dus niet zo druk om, dat hele 30 worden. Zo erg is het eigenlijk ook weer niet. Ook al is het dan ruim 13 jaar geleden dat ik eindexamen deed, 11,5 jaar geleden dat ik mijn rijbewijs haalde, 15 jaar geleden dat ik mijn eerste vriendje kreeg en 18(!!) jaar (oef..) dat ik mijn vriendinnen leerde kennen: eigenlijk is 30 nog best wel jong.

In tegenstelling tot 40. Dát is pas oud.

"""Uitje""" van de week jonges

 

Tagged: , , , , ,

About the Author

Dionne 31 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (3)

  1. Ik heb nog 3 jaar om aan het idee te wennen. Ik merk vanzelf wel of ik het als traumatisch ga ervaren 😉

  2. yvonne

    Ik vond het hele idee zwaar traumatisch en heb nog heel lang volgehouden dat ik 29 was.

  3. Grappig hoe je er in meegroeit. Toen ik 25 was dacht ik ook dat het einde van mijn jeugd toch echt in zicht was. Maar de behoeftes worden ineens behoeftes die bij een dertiger passen. Dus ik zit er ook echt niet meer mee. Ik ben nu 31 btw 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *