24/12/2018 Dionne

Feestdagendogma’s

Bij het woord ‘dogma’ denk ik altijd aan die film met Ben Affleck, Matt Damon en Alanis Morissette en sinds ik die film heb gezien heb ik nooit het gevoel gehad dat ik écht begreep wat dat woord betekent, maar ik ga het toch gebruiken. Heb ik me alvast ingedekt.

Waar ik me ieder jaar weer over verbaas, is dat we met z’n allen op dezelfde dag een knakker met een baard in een jurk onthalen en iedereen een klein groepje kinderen voorliegt hierover. Ik vind het fantastisch, daar niet van, maar het is ook heel raar. En dat is dan nog maar landelijk: denk eens aan kerst.

De maand

Wereldwijd halen miljarden mensen begin december een boom in huis, hangen ‘m vol met zooi, om hem op 3 januari weer langs de kant van de weg te zetten. Waarom die maand? Waarom niet in, weet ik veel, februari of zo. Is verder toch niks aan, die hele maand. Ik bedoel: ik snáp het wel, want van oudsher kerst en gedoe en traditie en zo. Maar ik snap het ook weer niet. Waarom kiezen we er en masse voor om een maand per jaar allerlei kitsche troep in huis te halen en lampjes op te hangen, en de rest van het jaar niet?

De boom

Die boom is ook nog eens hartstikke onpraktisch, want: óf je hebt een neppe en ligt die het hele jaar door ergens op zolder ruimte in beslag te nemen, óf je hebt een echte en vind je tot en met maart nog naalden in je vloerkleed. Kinderen en huisdieren trekken de kerstballen eruit, er is nooit een handige plek voor dat ding en bij ons houdt ‘ie ook nog eens een berg licht tegen. En het is die maand al zo donker. Maar goed, daar zijn die kerstlampjes dan weer voor.

De kaarten

Kerstkaarten, ook zoiets. Ineens moeten we aan iedere vage kennis een kaart sturen met meestal niks anders dan een naam en een postzegel erop. Kost klauwen met geld, papier en overuren bij Postnl. En alle Whatsapp-groepen waarin iedere deelnemer elkaar prettige feestdagen wenst, ook zoiets. Heb je 103 nieuwe berichten die allemaal bestaan uit ‘zalig kerstfeest!’

Het voedsel

En dan het vreten: dat moet op 24/25/26 december. Drie dagen achter elkaar vol gas bunkeren. Je kunt het niet een beetje uitsmeren over het jaar heen, dus ben je standaard misselijk en opgeblazen in je knellende panty. Het vergt organisatorisch ook nogal wat: nog los van het menu-geregel, als je kinderen hebt zijn die op dag 3 volledig uitgeteld en overprikkeld.

Geen Grinch meer

Je zou denken dat ik kerst haat, maar dat is dus niet zo.  Toegegeven: er is een periode geweest dat heel dat feest me gestolen kon worden, maar inmiddels vind ik het ook wel weer leuk. Maar ook raar. Als een kudde hersenloze makke schapen sjokken we ieder jaar weer naar de Intratuin voor die boom. En ieder jaar sta ik ergens half november weer op een onmogelijk tijdstip op een stoomboot te wachten.

De oliebollen

Het toppunt is misschien nog wel Oud&Nieuw. Gezeul met je kinderen om ergens proberen wakker te blijven tot 12 uur ‘s nachts, om dan in de kou staan te kijken hoe heel Nederland z’n 13e maand laat ontploffen. Sommige mensen maken hun kinderen ervoor wakker – wij misschien over een paar jaar ook wel. Allemaal omdat er op 1 januari zogenaamd een nieuw jaar begint, wat allerlei nieuwe kansen en mogelijkheden biedt voor onze levens die in dit jaar misschien wel volledig zullen veranderen. Dus vreten we vette bollen gefrituurd deeg (die ik heerlijk vind trouwens) en beginnen we dat nieuwe veelbelovende jaar met een kater, opgezette koolhydratenpens en slaaptekort, en waarom?

Omdat we met z’n allen hebben bedacht dat dat leuk en gezellig is en dat dat zo hoort en dat we lekker meedoen. Wat ik prima vind, echt waar. Maar ook raar.

Tagged: , , , , ,

About the Author

Dionne Ik hou van lezen

Comment (1)

Leave a Reply to Lauradenkt Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *