09/05/2017 Dionne

Aftellen: week 34-35 – pijn en verdriet

Mijn god, over 2 weken ‘mag’ ik al bevallen. Dat weet ik natuurlijk al wel een poosje, maar ik dacht constant ‘ah joh, ga ik in mijn verlof allemaal wel regelen/voorbereiden’, etc. Want Marijn en ik voelen ons dus nog totaal niet voorbereid.

Dat komt onder andere doordat tegelijk met de start van mijn verlof iets heel verdrietigs gebeurde: mijn oma is vorige week overleden. Op mijn eerste vrije dag had ze een slechtnieuwsgesprek en enkele dagen later was ze overleden. Ondanks dat ze al jaren ziek was toch heel onverwachts, zowel voor haarzelf als voor ons als familie. In de dagen daaromheen ben ik vrijwel iedere dag naar haar en mijn opa toe geweest. Mijn hoofd stond totaal niet naar de baby die onderweg was. Inmiddels is de begrafenis geweest en ‘begin’ ik dus alsnog aan mijn verlof, maar dan 2 weken later. Zo voelt het tenminste. Enerzijds heb ik nu dus wat minder verlof, maar anderzijds ben ik heel erg blij dat ik vrij was en alle tijd had om bij mijn opa en oma te bivakkeren. 

Au

Ook kreeg ik in die week behoorlijk wat buikpijnklachten, die ik eerst weet aan het vele zitten op keukenstoelen en krukjes die niet echt geschikt voor mij waren. Maar inmiddels ben ik ook doorverwezen naar de gynaecoloog in het ziekenhuis en de maagdarmleverarts voor wat extra checks. Ik verwacht geen gekke dingen, met de baby is alles goed, dus ik denk dat ik binnenkort word terugverwezen naar de verloskundige.

Gisteren heb ik een ‘echte’ verlofdag gehad, maar laat ik maar weer een chronologische oersaaie dagboekvolgorde aanhouden.

Laatste werkdagen

Maandag 24 en dinsdag 25 april waren mijn laatste werkdagen. Ik bakte mini-cheesecakejes voor mijn collega’s en kreeg cadeautjes. Superleuk en lief. Ook was ik dinsdag wederom te laat voor de zwangerschapsbootcamp, en wéér kwam ik gehuld in een frituuraroma bij de groep aankakken.

Woensdag 26 april bracht ik N. naar mijn moeder en heb daar de halve dag een beetje rondgehangen. We wisten inmiddels dat het met mijn oma niet goed zat, maar hoe ernstig dat was, hadden we nog niet door. Donderdag begonnen Marijn en ik Koningsdag met een rondje over de rommelmarkt met N. en een vroege lunch met tompouce, totdat duidelijk werd dat het echt menens was met mijn oma. Toen ben ik daar ‘s middags heen gegaan met mijn zussen en nichtje. Vrijdag ging ik opnieuw erheen met Marijn en N. om koffie te drinken, en achteraf ook om afscheid te nemen. Dat was de laatste keer dat ik haar (bewust) meemaakte.

29 april t/m 7 mei:

De dagen daarna ben ik alsnog dagelijks langs geweest, tot aan de begrafenis. Die was afgelopen zaterdag. Zaterdag zou ik eigenlijk de 30e verjaardag van een vriendin vieren met een lunch en escape room-sessie en zondag zou ik taart gaan eten met Femke, maar dat ging dus allebei niet door. Zondag was een beetje een non-dag en maandag begon ik ‘opnieuw’ aan mijn verlof.

Maandag bezocht ik een vriendin die in maart een dochter heeft gekregen en ging op zoek naar een rolgordijn voor in de babykamer en regelde wat andere last-minute babygerelateerde dingen (klossen, kraampakket, anyone?). ‘s Middags loste ik Marijn af op zijn ‘papadag’ zodat hij een online seminar kon volgen en ik kookte knettervroeg zodat hij ‘s avonds naar zijn studieavond kon. Daardoor waren N. en ik ook supervroeg al klaar met eten, dus konden we nog een uurtje naar de speeltuin. ‘s Avonds begon ik aan het online shoppen van nog meer babyspul (minihangers, luieremmer, babyfoon, etc.) en dacht alvast een beetje na over mijn dikkebuikenfotoshoot.

Want die is dus volgende week al. En ik heb nog steeds geen flauw idee wat voor foto’s ik wil/mooi vind. Inspiratieplaatjes zijn nog steeds welkom.

Echt de laatste weken

Nu is het dinsdag en heb ik de ochtend lui doorgebracht met eten en uitzendingen van De Monitor en Brandpunt teruggekeken. Tussendoor heb ik mijn eerste babywasje gedraaid (OMG alles is zo klein) en zometeen stap ik denk ik maar op de fiets om mijn middelste zus te bezoeken en aardbeien te kopen.

Dus ja, ineens veel meer lichamelijke klachten (naast die buikpijn ook veel meer bekkenpijn) dus ik weet niet hoe lang ik nog kan blijven sporten. Vanavond eerst maar eens proberen te bootcampen (en kijken of ik zonder patatlucht en op tijd aanwezig kan zijn) en vrijdag misschien weer een kickbokstraining. En als dat allebei niet haalbaar is, heb ik alsnog best lang door gesport, vind ik zelf. Dan stap ik gewoon over op fietsen en wandelen met N. Ook gezellig.

Oma

Het voelt raar om dit op mijn blog op te schrijven, maar het voelt misschien nog raarder om te doen alsof het me niet raakt of alsof het niet is gebeurd. Ik wil niet doen alsof het geen impact heeft. Mijn oma was een heel belangrijk persoon in mijn leven, dat valt ineens weg. Ze was echt een tweede moeder voor mij en mijn zussen, en zij en mijn opa hebben altijd de stabiele basis gevormd waar we op terug konden vallen. Het is voor het eerst dat ik iemand zo dichtbij me verlies. Vorige maand vierden we nog haar 75e verjaardag en nu is ze er niet meer. Ze was er nog lang niet aan toe om te sterven, haar kalender stond nog vol met afspraken en uitjes en ze had haar (achter)(klein)kinderen echt niet nodig om een rijk en vol leven te leiden. Maar ze gaf je wel het gevoel dat je haar leven verrijkte. Andersom was dat trouwens evengoed het geval. Mijn oma stond nog midden in het leven, ze wilde alles weten en overal van op de hoogte zijn. Ze ging echt met haar tijd mee en stelde regelmatig haar mening bij aan de huidige maatschappelijke opvattingen, iets waar veel oudere mensen moeite mee hebben. Ik denk niet dat dat gemis echt overgaat.

Tagged: , , , ,

About the Author

Dionne Ik hou van lezen

Comments (7)

  1. Sam

    Gecondoleerd met het verlies van je oma. Mijn oma overleed twee jaar geleden en ik mis haar nog steeds. Vanavond komt mijn opa op de koffie en ik blijf dat akelig vinden, hem alleen te zien. Maar het wordt natuurlijk draaglijker. Bij ons kwam het toevallig ook ongeveer gelijk met de geboorte van mijn nichtje, wat een confronterende combinatie van leven en dood is. Veel sterkte dus. En verder vind ik wat je schrijft heel leuk [sorry voor het woord leuk], ondanks al je verwoede pogingen om de waarde ervan te bagatelliseren 😉

  2. Wat naar zo onverwacht. Gecondoleerd! Hopelijk valt het mee en komt er niets geks uit de extra testen. Gelukkig met baby alles goed!! Hopelijk gaat de pijn snel weg.

  3. yvonne

    een ‘gek’ en niet leuk begin van je verlof.. Sterkte en gecondoleerd.

    ik had op je stuk van 13 april al suggesties gegeven voor de zwangerschapsshoot. Maar misschien vind je die wel helemaal niks.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *