16/05/2017 Dionne

Aftellen: week 35. Alweer. Huh?

Waar moet ik het nu weer eens over hebben? Ten eerste maar dat ik geloof ik een telfoutje heb gemaakt. Ik zit nu in week 36, vanaf maandag ‘mag’ ik bevallen. Maar vorige keer had ik het al over week 35, terwijl afgelopen week dus pas week 35 was. Dus ik liep een week voor. Snap je? Ik ook niet.

Aaaanyhow, dan nog maar een keer week 35 denk ik? Geen zin om uit te zoeken waar het mis is gegaan met tellen en al die weken zeggen me toch niet zoveel.

Dinsdag/woensdag:

Nou die dinsdag eindigde ik dus weer met zwangerschapsbootcamp en dat ging eigenlijk best oké. Ik heb geen buikpijn meer gehad. Wel bekkenklachten, maar ja, daarvoor ga ik morgen weer naar de fysio.

Woensdag ging ik ‘s ochtends eerst langs een vriendin die in februari haar tweede kindje kreeg en dropte N. bij mijn moeder. Daarna ging ik naar de Hornbach waar ik een kleedje kocht dat totaal niet in de babykamer staat, dus we hebben er niks aan. Ik zocht een oranje rolgordijn maar dat is dus allemaal moeilijkmoeilijkmoeilijk, dus we houden nu maar de rode die ik ‘voor de zekerheid’ had gekocht. ‘s Middags moest ik naar de verloskundige voor een groeiecho en alles was weer prachtig. Ik draag een supergemiddeld kind. Prima. Inmiddels was N. bij mijn zusje afgeleverd dus die kon ik daar weer ophalen.

Donderdag/vrijdag:

Wat een goede verlofdag was dit. Het was superlekker weer, N. en ik bezochten mijn opa, de bakker en de slager en ik kocht ook nog even nieuwe slippers. Ik moet ze wel even inlopen, au. Toen N. naar bed ging voor haar middagdutje ben ik in de tuin gaan zitten en daar ben ik de rest van de dag niet meer uitgekomen. Zat er helemaal prima, beetje lezen en kijken naar N. die zich vermaakte met zand en water.

Vrijdag moest ik ‘s ochtends eerst naar het ziekenhuis voor een check door de maag-darm-leverarts, ook al heb ik inmiddels nauwelijks buikpijn meer gehad. Waarschijnlijk zijn mijn klachten toch gewoon zwangerschaps- en spanninggerelateerd (d.w.z.: het overlijden van mijn oma) en hopelijk ben ik er nu voor de resterende tijd vanaf. Overigens wel goed van de artsen in het ziekenhuis dat ze mijn klachten serieus nemen en alles goed willen monitoren. Zowel de gynaecoloog als de MDL-arts willen volgende week nog even een (telefonisch) gesprek om te horen hoe het ervoor staat. Heel netjes. Waarschijnlijk mag ik daarna gewoon terug naar de verloskundige.

Zaterdag/zondag:

Zaterdagochtend ging ik trainen en dat ging eigenlijk best wel heel lekker. Ik heb per juni mijn abonnement stopgezet omdat ik die maand ben uitgerekend, maar ik had bijna spijt. Als ik me zo blijf voelen zoals die zaterdag, zou ik tot aan mijn bevalling door kunnen sporten. Maar ja, je moet een keer een knoop doorhakken en aangezien ik 12 juni ben uitgerekend is de kans vrij groot dat ik die maand niet zo heel veel zal kunnen doen.

Ook zette Marijn zaterdag onze ‘cosleeper’ in elkaar (gewoon ledikantje met zijkant eruit gesloopt) en zetten we het bed op klossen. Alleen is N. inmiddels alweer 3 keer van dat intens hoge bed afgelazerd, dus hebben we die klossen maar weer weggehaald. We zetten ze er wel onder als ik echt weeën heb of zo.

Zondag was het moederdag dus kreeg ik een zelfgeknutselde etagère en ontbijt op bed. Meer omdat dat nu eenmaal hoort dan omdat dat nou zo ‘relaxed’ is, maar toch is het leuk. En N. vond het dit jaar voor het eerst ook wel leuk om een cadeau te geven. Vorige 2 keren was ze daar nog te klein voor, maar nu heb ik geloof ik wel 5 keer haar cadeau aan mogen nemen. ‘s Middags ging ik met mijn eigen moeder en zussen high tea’en en ‘s avonds at ik met Marijn en N. pannenkoeken. N. at er wel 3. DRIE!! Vreetzakje.

Maandag:

D-Day: de dag van de langverwachte zwangerschapsshoot. Ik wist echt niet zo goed wat ik me daar nou bij voor moest stellen en wat ik wilde, maar ik heb al wat previews van Aline gezien en volgens mij worden het supermooie foto’s. We begonnen bij het huis van mijn opa en oma, en gingen daarna nog even door naar de duinen. Ben heel benieuwd naar het resultaat.

De rest van de dag deed ik eigenlijk niks, beetje hangen met N. en Marijn. ‘s Avonds was ik alleen thuis dus schreef ik deze blog en keek ik naar de nieuwe reportage van Filemon over kickboksen. Krijg gelijk zelf zin om weer ‘echt’ te kickboksen, al vond ik het gedeelte over hersenschade wel weer confronterend. Dat is geen nieuwe informatie, ik heb zelf ook een aantal jaar een pauze gehad omdat ik merkte dat ik mijn lichaam ook gewoon schade toebracht door te kickboksen. Maar ja. Het is ook wel weer heel leuk en wat Waldemar Torenstra ook aangaf: je voelt een soort viriliteit. Bovendien wil ik me gewoon fit voelen en in staat zijn me enigszins te kunnen verdedigen, ook al word ik door kickboksen eraan herinnerd dat ik eigenlijk helemaal geen vechtersbaas ben en het nooit zal winnen van iemand die echt kwaad wil. Maar alleen al merken dat ik door de jaren heen wel beter ben geworden, is al een fijn idee. Toen ik zwanger bleek te zijn ben ik direct gestopt met sparren en ben ik overgestapt naar een ‘no contact’-les, maar als ik ben bevallen en weer wat ben hersteld wil ik eigenlijk wel weer naar de gewone les.

Dus da’s nu m’n leven jonges. Beetje niksen en duizendveel aardbeien vreten. Er zit op fietsafstand een kweker met echt goddelijke aardbeien voor 1,50 per doos, dus ik zit nu op 3 dozen per week. Lekker joh. De MDL-arts in het ziekenhuis keek me een beetje meewarig aan toen ze hoorde dat ik nog een paar weken ‘moest uitzitten’, maar ik heb er eerlijk gezegd nog wel zin in. Even lekker zwangeren en verlof vieren. Bovendien heb ik nog zat dingen die ik ‘moet regelen’ of wil doen (geboortekaartje, kleertjes kopen, kraampakket ophalen, ‘iets’ dat zegt ‘hoera baby geboren’, etc.). En misschien een beetje bloggen.

Ik wil nog steeds iets schrijven over de op handen zijnde bevalling, en sporten tijdens zwangerschap 1 en 2 (tijdens nummer 1 was dit non-existent) en foto’s van de laatste vakantie. Ik vind mijn eigen blog echt dodelijk saai momenteel, en bovendien gruwelijk slecht geschreven, maar eh ja. Pech voor mijn 3 lezers dan, ik vind het gewoon lekker om te raaskallen. Therapeutisch of zo.

Dus nou, dat was het weer even. Joe.

Tagged: , ,

About the Author

Dionne 30 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *