16/06/2017 Dionne

Bevallen en emo

Ik ben net bij de gynaecoloog geweest om het inleiden van mijn komende bevalling door te spreken en daar kwam ik erachter dat mijn vorige bevalling me toch meer dwarszit dan ik aanvankelijk dacht.

Disclaimer: als je (nog) moet bevallen en je bent er een beetje angstig voor, kun je dit misschien beter niet lezen. Of juist wel, feest van herkenning, dat kan ook. 

Mijn vorige bevalling duurde vooral heel erg lang, maar is eigenlijk niet echt dramatisch verlopen of zo. Zondagmiddag kreeg ik de eerste wee, woensdagavond had ik een baby. Dus ja, het duurde lang, het was vermoeiend (door de weeën kon ik niet slapen), de weeën waren te slap, wee-opwekkers zorgden voor zuurstofgebrek bij N., persen lukte niet, vacuümpomp erbij, gedoe. De ruggenprik werkte als een tiet, maar ik voelde me er wel ziek door, en na de bevalling moest ik verschrikkelijk kotsen en bleef ik nog een paar dagen wiebelig, bibberig en misselijk. Maar al met al viel het me mee. Echt waar, het was het eerste wat ik zei toen ik uitgekotst was: ‘als dit het ergste is, dan wil ik wel een tweede’.

En nu voor het echie

Maar ja, nu komt die tweede er toch echt aan, en moet ik weer gaan bevallen. En nu merk ik dat die eerste bevalling misschien toch wat meer sporen heeft nagelaten dan ik dacht. Bij mijn eerste bevalling gaf de gedachte aan de ruggenprik me heel veel rust, maar nu weet ik dat ik er een grote kans is dat ik me daar ziek door ga voelen. Je voelt je sowieso niet echt lekker tijdens een bevalling natuurlijk. Misselijkheid zit vaak inbegrepen, en dan alle pijn en andere ongemakken nog en het feit dat je niet weet hoe lang het allemaal gaat duren.

Help

Ik denk dat ik dat het vervelendst vind, dat ik niet weet hoe lang ik moet creperen. Want dat ik ga creperen, daar gaan we nu maar even van uit. De gynaecoloog had wel door dat me het een en ander dwarszat (hallo emo hier! Terwijl ik zelden emo ben. Echt, ik hoef zelden te huilen en ben eigenlijk ook zelden heel boos of blij) en vroeg naar de vorige bevalling en probeerde me gerust te stellen met de mogelijkheden tot pijnstilling, etc. Maar de pijn an sich is denk ik niet eens het probleem. Wel óók natuurlijk, ik heb ook geen zin in die pijn, maar het is ook de lamlendigheid, het verlies van controle, het beroerd-voelen en overgeleverd zijn aan je eigen lichaam – dat in mijn geval dus niet zo goed heeft gepresteerd.

Dus ondanks dat ik mijn vorige bevalling heus niet als traumatisch of wat dan ook heb ervaren (wat me wel regelmatig werd gevraagd door alle zorgverleners) en het echt wel goed heb kunnen verwerken, merk ik toch dat ik daar nu ‘last’ van heb. Het is mijn enige referentiekader, en waar ik het vorige keer maar over me heen moest laten komen, heb ik nu wél een bevallingservaring. En die was dus niet zo goed.

Knop om

Bovendien voelde ik me zo’n 2 à 3 weken geleden veel meer ‘klaar’ voor de bevalling. Ik voelde me fit, goed en ik had nog alle hoop dat ik nu een andere ervaring zou kunnen krijgen. Dat mijn lichaam het dit keer wel zelf goed op zou kunnen pakken. Maar inmiddels loop ik alweer 4 dagen over tijd, en bij N. had ik toen tenminste al weeën. En nu heb ik niks. Waardoor ik vrees dat deze bevalling mogelijk nóg langer en moeizamer zal gaan, ook al gaan tweede bevallingen vrijwel altijd makkelijker. Ik merk dat ik er een beetje de moed in verlies. En dat werkt natuurlijk ook niet positief door.

Maar goed, misschien was vandaag wel een soort breekpunt. Misschien ben ik me nu meer bewust van mijn gevoel rond deze tweede bevalling om het maar even lekker zweef te houden, en kan het daardoor beïnvloeden en beval ik dit weekend nog even in 3 uurtjes van een kerngezonde dochter. Ga ik nu even een zak snoep leegvreten want ik heb het even nodig hoor jonges.

Oh ja en:

Ik hoef nu echt niet allemaal tips en verhalen van mensen die het allemaal zo anders hebben ervaren en hoe zij dat ‘voor elkaar hebben gekregen’ en ‘wat hen zo hielp’ of dat ik maar ‘lekker thuis moet bevallen’ want ‘dat is zo veel ontspannenenener’. Die verhalen ken ik ook (van zeer dichtbij ook). Maar dat helpt niet. Het geeft mij alleen maar meer een gevoel van machteloosheid, want bij mij is het níet zo gegaan en daarmee suggereer je dus dat ik daar zelf schuld aan heb.

Als ik deze bevalling achter de rug heb wil ik waarschijnlijk met alle liefde weer ervaringsverhalen uitwisselen, geniet ik er zelfs van, maar nu even niet, nu die van mij zo dichtbij komt.

En ‘er is er nog nooit eentje blijven zitten!’ vind ik de domste uitspraak ooit, want ik durf te wédden dat er verdomd vaak eentje is blijven zitten en dat dat voor moeder en kind dus niet goed geëindigd is.

En ik hoef ook niet te horen hoeveel makkelijker een tweede bevalling gaat. Ik heb talloze bevallingsverhalen gelezen, ik denk dat ik alle mogelijke scenario’s inmiddels wel een keer voorbij heb zien komen, maar toch is iedere bevalling anders en is een tweede geen garantie voor ‘makkelijker’. Laat al die verschillende ervaringen en verhalen gewoon zijn.

Hier 2 bevalfoto’s die een beetje mijn gemoedstoestand van toen weergeven. Geen bloed of smerige toestanden, maar wel een beetje confronterend voor mij momenteel. Even onder een linkje, want ja, het is me allemaal wat he. 

Foto 1, Foto 2.

Tagged: , , ,

About the Author

Dionne 29 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatieke hardloper - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (5)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *