11/12/2018 Dionne

Good ol’ updateblog

Scheve horizon yes

Ik dacht laat ik weer eens vertellen hoe het met mij gaat want dat is tenslotte info waar iedereen op zit te wachten.

Sinds mijn laatste blogpost, 2 maanden en 1 dag geleden:

Dubrovnik

  • ..ben ik in mijn eentje een paar dagen naar Dubrovnik geweest. Ik dacht dat ik het thuisfront erg zou missen, maar dat viel heel erg mee. Ik heb me heel erg goed vermaakt. Het was heerlijk. Ik liep 20.000 stappen of meer per dag, zat elke dag in de zon ergens bier te drinken met fantastisch uitzicht en ik stapte in een zee-egel. Ik wil volgend jaar weer. Leuke solobestemmingen mag je delen, yes please.

Podcast

  • ..is het nu wel zo goed als zeker dat ik voor mijn werk een podcast ga maken. Ik heb inmiddels een podcasttraining, interviewtraining, deelname een podcastfocusgroep, contacten met mede-podcasters én 2 ‘oefen’-podcasts achter de rug, dus klaarderder dan dit ga ik er niet voor worden. De podcast zal gaan over gender (man-vrouwverschillen) en gezondheid(szorg). Ik hoop volgend jaar te beginnen met opnemen en ik vind het spannend, maar ook heel erg leuk.

Moe, vermoeider, moeder

  • ..ben ik op mijn werk in tranen uitgebarsten omdat ik zo gruwelijk moe was. N en L wisselden elkaar af met ziekte en nachtelijke krijsbuien, Marijn wordt daar niet wakker dan en bovendien accepteert N het ook niet als ik niet degene ben ik die ‘s nachts op  komt draven, dus na een paar weken was ik ka-pot. Serieus, ik ben nog nooit zo moe geweest. En niet moe als in ‘ik zou nu in slaap kunnen vallen’, maar het stadium dáárna, dat je juist niet meer kunt slapen omdat je weet dat je er toch ieder moment weer uit moet. Ik was constant een soort hyperalert op ieder kuchje en geluidje en kon me daardoor niet meer ontspannen. Deze periode was een dieptepunt in mijn moedercarrière, en dat blijkt uit 2 dingen:De eerder genoemde podcastfocusgroep vond plaats in Utrecht, waar ik half 7 moest zijn. Ik had ervoor nog een bijeenkomst in Den Haag tot 18.00. Ik had dus geen tijd om te eten, functioneerde op adrenaline en boterkoek (want dat was het enige voer voorhanden) en was om half 9 na die focusgroeptoestand zo kotsmisselijk en trillerig dat ik eigenlijk niet meer verantwoord naar huis kon rijden. Heb het wel gedaan, met een halve liter cola. Wel leuke focusgroeptoestand overigens.

    Het tweede ding: ik zou een nachtje weggaan met vriendinnen naar Eindhoven, en dat heb ik afgezegd. Ik zeg nooit dingen af. Ik was gewoon zo moe, ik moest bijna huilen bij het idee dat ik een dag door een onbekende stad moest sjokken en ‘s nachts in een ander bed moest slapen. Dus bleef ik thuis en ging ik om 8 uur naar bed.Ik heb nog een paar dingen en trainingen afgezegd/niet gedaan die ik anders wel zou doen omdat ik gewoon té moe was, maar deze 2 incidenten vond ik best heftig. Was voor mij wel een belangrijk teken om dit slaaptekortpatroon te doorbreken. Is nog niet helemaal gelukt, maar het gaat nu wel wat beter.

Pipa pipa

  •  Na al dit drama nu weer wat leukers: ik maakte de beste surprise ooit, al zeg ik het zelf. Mijn zusje Elise is bang voor kikkers en walgt voor dingen die uit gaatjes komen (ik ook, het heet tryptofobie, en dan zet Marijn doodleuk 2 insectenhotels in onze tuin). Het allerwalgelijkste dat je maar kan bedenken is voor haar dan ook de pipa pipa pad. Het is de platste pad ter wereld en hij plant zich voort doordat het mannetje eerst eicellen (zaadcellen is logischer? Maar je ziet na de ‘bevruchting’ dus eieren op de rug van het vrouwtje zitten, en ik heb geen zin om te googelen hoe het echt zit want het is supergoor en ik wil het nooit meer zien) op de rug van het vrouwtje te smeren en die moeten dan blijven plakken en als dat gebeurt groeit er nieuwe huid van het vrouwtje over die eieren heen. En als die eieren dan uitkomen, moeten die babypipapipa’s zich een weg naar buiten klauwen via gaten in de rug van die moeder.Het is intens goor en walgelijk en halverwege het surpriseproces had ik ook al spijt want ik moest natuurlijk googelen hoe die pipa pipa eruitzag en daar heb ik serieus TWEE KEER door gedroomd over die pokkepad. Maar het was het wel waard, want Elise moest huilen van het lachen en van angst tijdens het lezen van mijn gedicht en het openmaken van haar surprise. Ik had dus een pad gemaakt, met gaten in zijn rug en ze moest met een vinger minikikkertjes uit die gaatjes pulken die ik in kleine reservoirtjes met dikke behanglijm had gestopt. En er zat 1 grote dikke vette rubberen flubberkikker tussen.

    Komend weekend vier ik ook nog Sinterklaas met vriendinnen, maar die surprise gaat het nooit halen bij deze, helaas.

N, basisschool en andere dingen

  • ..bestelde ik een lunchtrommeltje, beker en rugtasje voor N. Ze mocht zelf kiezen, binnen de door mij gestelde kaders, maar in ieder geval koos ze uiteindelijk wel voor deze rugzak en daar ben ik ZO ONTZETTEND BLIJ MEE. Dit is de rugzak die ik zelf had willen hebben als kind.Overigens heeft ze ook vandaag pas voor het eerst enige blijk van ‘zin’ in school gegeven: ze vroeg of ze op haar eerste schooldag cakejes mocht trakteren. Ik geloof dat ze naar zo’n gezonde suikervrije school gaat – waar ik helemaal voor ben – dus ik maak er wel volkoren suikervrije cakejes van desnoods, maar ik ben zo blij dat ze nu niet gelijk panisch roept dat ze klein wil blijven als het woord ‘school’ valt, dat die cakejes er hoe dan ook gaan komen.Sowieso vraagt N was extra tijd en aandacht de laatste tijd, en die geef ik haar met alle liefde, maar soms heb ik toch het gevoel dat Marijn en ik niet genoeg kunnen bieden wat ze nodig heeft. Zo’n dag als vandaag, waarop ze zelf initiatief toont om iets op school te willen doen, vind ik dan ook superfijn. Ze denkt zo veel na over alles dat ik me soms zorgen maak over hoe ze zich staande zal houden in een klas, maar tegelijk is ze ook een heel sociaal kind dat makkelijk met andere kindjes speelt, dus dat heeft ze weer mee. We gaan het zien.

@Parkeerfalen

  • ..begon ik een nieuw Instagram-account met alleen maar foto’s van slecht geparkeerde auto’s. Het heet @parkeerfalen en als je zelf een slecht geparkeerde auto ziet, stuur me er dan een foto van, dan plaats ik hem daar.

Goed, zo gaat het dus met mij.  Hoe is het met jou dan?

Tagged: , , , ,

About the Author

Dionne Ik hou van lezen

Comment (1)

  1. Oké, zoveel om op te reageren, dus twee dingen:
    – Cool van die podcast. Als je tips hebt, deel ze please, want wil dat op mijn werk ook gaan doen.
    – Die pad is GENIAAL.

Leave a Reply to Lauradenkt Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *