08/06/2018 Dionne

HA was ik gewoon een titel vergeten

Ik vind het zo gruwelijk irritant als mensen gaan zitten te lopen te uitleggen waarom ze zo lang niet hebben geblogd.

Waar waren we gebleven?

Oh ja, de KIKKERVISJES!! Nou dat werden dus hele kikkers, kan ik je vertellen. En het ging snel ook. Ik maak geen grappen: ik zag er eentje binnen een paar uur poten krijgen en z’n staart verliezen en toen was het ineens een kikker. Ook uit die andere visjes plopten ineens poten (die staarten gingen bij de rest iets langzamer) en toen had ik ineens 5 kikkers. Dit was namelijk al fase II van de kikkervistoestanden. De eerste bulk had ik al in de sloot gegooid omdat ik gek werd van het verschonen de godganse dag en bovendien had ik gelezen dat ze binnen te warm stonden. Maar buiten vond ik er geen zak meer aan. Dus in de sloot ermee.

Maar toen gingen m’n schoonouders op vakantie en mocht ik de honneurs waarnemen voor 5 kikkervisjes. Dat vond Marijn wel genoeg (en had ‘ie achteraf ook wel een punt). Maar toen ze eenmaal poten hadden, klommen ze dus ook uit de plastic pot waar ik ze in zaten. Eéntje slaagde daar zo goed in dat ik hem nooit meer terug heb gevonden. Een andere kon ik nog van de keukenvloer grissen en daarna heb ik er toch maar een stukkie plastic (met gat, no worries) eroverheen gedaan. Dus toen had ik er nog 4. Maar ik vond het eten vergaren voor die beesten wel lastig. Als visjes aten ze courgette en komkommer, maar als kikkers moest ik eigenlijk watervlooien en fruitvliegjes voor ze vangen. Daar slaagde ik maar matig in, dus op een ochtend lag er ineens eentje beetje dood te wezen. Dus toen hebben N en ik die andere 3 zonder veel omhaal in de sloot gezet.

Dat was het einde van het hoofdstuk kikkervisjes. Voor een impressie kun je terecht op mijn Instagram-account, ik heb een apart ‘hoogtepunt’ van Instastories aan ze gewijd.

Same old same old

Verder is nog steeds alles hetzelfde als in deze blogpost. Nog steeds borstvoeding, nog steeds veel boeken (en nu ook podcasts trouwens, LAF IT), nog steeds motorrijles. Alleen heb ik nu wel dat deel I of deel A of hoe het ook heet, weet ik veel, gehaald. Dus nog alleen verkeersexamen en dan ben ik klaar. En dan wil ik een nieuwe helm, want die die ik nu heb – een oude van Marijn – is een beetje te ruim. Niet relaxed.

Dan nog even over mijn niet-kikker-kinders. Want die jongste wordt dus al bijna 1. Mijn god. Nog 11 dagen en dan is ze geen baby meer. Mijn vrolijke spekmeid, geen baby. Mag ik even HUI-LON jonges. Ik heb hier veel meer emooooosies bij dan destijds bij N. Want nu is het zo definitief. Bij N ging ik er toch wel min of meer van uit dat ik nóg een keer alles zou meemaken. Het zwanger-zijn, kraamweek, babytijd, de hele reutemeteut (is dat een moekewoord? Zal wel. Voor mij is ‘t in ieder geval een primeur). En nu is die fase alweer voorbij. Die echt nieuwbakken ouderfase. Korte toelichting:

Voorheen als iemand aankondigde dat ze zwanger was, dan identificeerde ik me daar veel meer mee, want ik was ofwel ook zwanger, of net bevallen, of wou ook zwanger worden, etc. En als nu iemand een zwangerschap aankondigt, besef ik steeds weer dat die fase voor mij achter me ligt. En dat vind ik jammer. Het is ook goed zo, echt. Ik ben zielsgelukkig met die 2 meisjes, maar die babytijd, zwangerschap, etc. komt niet meer terug.

Zou je natuurlijk kunnen zeggen dat gezinsuitbreiding hier een oplossing voor is, maar zelfs als ik dat zou willen (en Marijn en ik zijn het er wel over eens dat dat niet gaat gebeuren), is dat ook maar tijdelijk. Want ook een volgende baby wordt groot en je kan natuurlijk niet 17 kinderen gaan liggen te lopen te baren. Ik niet in ieder geval, ik kreeg die 2 die ik heb al met moeite eruit, HAHAHA. Nee even serieus. Mijn kinderwens is vervuld. Twee is goed, zowel praktisch gezien (past in de auto, op vakanties ieder één kind onder je hoede, we hoeven de zolder niet te verbouwen) als fysiek gezien (zwangerschap en bevallen is echt een aanslag op je lichaam – mijn lichaam, en ik las ergens dat uit onderzoek blijkt dat meer dan 2 kinderen baren eigenlijk helemaal niet gezond is voor een vrouw). Maar ja. Het is wel the end of an era.

Goed, hele blog volgeluld over dooie kikkers en baby’s baren. Heb jij ook weer wat leesvoer (Lindsey, kuch).

Volgende keer meer over de opvoedperikelen van mamablogger Dionne, bijvoorbeeld over de suikerconsumptie van je kinderen (heb ik meningen over), linksdraaiend ecologisch verantwoord speelgoed, en uhh ja kweenie roep maar wat.

Groetjes he.

Tagged: , , , , , , , ,

About the Author

Dionne 31 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (5)

  1. Sigrid

    PRECIES hetzelfde gevoel over mijn hypothetische derde kind als jij. Afscheid nemen, fases… Ik ben er niet zo goed in. Tegelijkertijd kijk ik ook enorm uit naar dingen die makkelijker worden als Sasha groter wordt en er dan niet weer een baby zou zijn aan wie je je moet aanpassen.

  2. yvonne

    Yay! Ik was heppie toen ik de aankondiging op je Instagram zag. Dus kom maar door met die meningen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *