22/03/2017 Dionne

Lang warrig niksverhaal + foto’s die er los van staan

Het gaat goed hoor, maar ik begin inmiddels wel echt uit te kijken naar mijn verlof. En dat is al bijna! Op 25 april heb ik mijn laatste werkdag, maar tussendoor zijn er nog (verplichte) vrije dagen en zelfs een week vakantie, dus al met al hoef ik nog maar weinig dagen te werken. HEER-LIJK.

Want afgelopen weken waren best wel druk. Nu kan ik daar wel tegen, ik kan mijn werk (en andere ‘issues’ in mijn leven) goed loslaten op momenten dat ik vrij ben, maar het begon nu wel een beetje de spuigaten uit te lopen. Het werk kwam er al maanden sneller bij dan dat ik het weg kon werken, in mijn sociale omgeving is alles aan de hand en op een gegeven moment heb je daar gewoon last van. Maar goed, nog maar 12 (!!) dagen werken en dan ben ik met verlof.

#Zinin

En jonges, ik heb er zin in joh. Vorige week was het zulk lekker weer en heb ik heel veel buiten op het strand en in de tuin gezeten met N. Walgelijk cliché, maar dat is echt genieten. Zij een beetje rommelen met zand en een emmertje en water, en ik niks doen en een beetje kijken naar mijn kind. Doen alsof ik een boek lees. Dat soort werk. Ik hoop dat mijn verlof er ook zo uit gaat zien.

Ik ben echt van plan ultiem te gaan relaxen. Voor de geboorte van N. heb ik dat ook gedaan. Heel veel series gekeken, gewandeld, gefietst (ik voelde me toen eindelijk weer een beetje fit) en dat is heel erg goed bevallen (haha. Niet letterlijk ‘bevallen’, dat ging voor geen meter, maar het was wel een fijne periode) en ik wil dat weer. Deze zwangerschap ben ik sowieso een heel stuk fitter, dus ik wil graag actief blijven zo lang het kan. Ik sport nog 1 keer per week en start in april met zwangerschapsbootcamp. Geen idee wat ik me daar bij voor moet stellen, maar het kan nooit erger zijn dan zwangerschapsyoga. Wat een fiasco was dat.

Ik hoop dat dit het beeld van mijn verlof wordt

Moeeeeeee

En slapen. Dat wil ik ook. N. is kort voor haar tweede verjaardag overgegaan naar een peuterbed, en dat ging in eerste instantie heel goed. Overdag slaapt ze er nog steeds prima in, maar ‘s nachts heeft ze nu soms ineens problemen met in slaap vallen. Ze wil niet alleen zijn en ik moet of ernaast gaan zitten en haar hand vasthouden, of ze moet in ons bed en dan ligt ze dus op mijn hoofd in slaap te vallen. Dan valt zij wel in slaap, maar ik dus niet. Tel daarbij op de best wel drukke periode op mijn werk en je kunt je voorstellen dat ik me niet heel uitgerust voel.

Vliegstress

Maar goed, daarvoor gaan we ook nog op vakantie. Om bij te tanken en even ‘niets’ te hoeven. We gaan naar Gran Canaria, dus voor het eerst vliegen met N. Ik vind het nogal wat. In eerste instantie hadden we best gunstige vluchttijden (overdag, ik stelde me voor dat we 4 uur lang de ipad aan zouden zetten), maar deze zijn gewijzigd naar ‘s ochtends extreem vroeg en midden in de nacht. Drama, want N. is dus niet zo’n kind dat je ‘s nachts uit haar bed kunt plukken en dan wel doorslaapt in de auto/onderweg. Daar zijn we tijdens onze vakantie naar Frankrijk wel achtergekomen. Gingen we 3 uur ‘s nachts rijden, maar N. bleef gewoon wakker, 15 uur lang. Huilend. De heenvlucht kon ik gelukkig omboeken, maar terug komen we dus kwart over 2 ‘s nachts aan. Ik heb er wel een beetje buikpijn van. En dan heb ik het nog niet eens over de mogelijkheid van luchtziekte. Zelf heb ik geen last van wagenziekte, maar in een vliegtuig word ik nogal eens lamlendig. Dus ja, moet ik van die reispilletjes voor N. regelen? Hoe krijg ik haar dan zo ver dat ze die inneemt? Problemen, problemen, ik verzin ze wel hoor.

Niet zo zeuren joh

Maar al met al gaat het goed met mij. Deze zwangerschap verloopt helemaal prima en probleemloos, op misselijkheid de eerste 3 maanden na. Ik heb zo weinig kwaaltjes vergeleken met de eerste keer. Toen liep ik bij de bekkenfysio, was constant misselijk, moe, alles. Nu begin ik wel af en toe mijn stuitje te voelen, maar ik voel me – op de werkgerelateerde moeheid na – echt goed. Maagzuur begint wel irritant te worden, en ik moet 2 keer per dag van die vezelzakjes drinken, maar dat was het wel. En ik ben zo blij dat nog (een soort van) kan kickboksen.

Positieve uitsmijter

Ik vind mijn buik ook echt mooi. Die lijkt nog wel een beetje gespierd ondanks de zwangerschapsbuik en ik hoop/denk dat ‘ie er ook deze keer best genadig van af zal komen (*afkloppen*). Overigens dacht ik dat het ook alleen de buik was die groeide, maar inmiddels heeft Marijn (en mijn spiegelbeeld) me wel uit die droom geholpen. Ik heb (nog) niet zo’n bolle kop, maar ik zie mijn benen en lovehandles wel in omvang toenemen. Maar ja, boeiend. Ik ben nog actief, eet wat ik wil en die kilo’s zijn er na de zwangerschap zo weer af, als ik af mag gaan op eerdere ervaring.

Dit was vandaag, tijdens een lunch met een vriendin



Marijn is trouwens een moestuinvlog begonnen. 
Je ziet van wie ze het heeft.
Tagged: , , , , , ,

About the Author

Dionne 31 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *