19/04/2017 Dionne

Mensen die praten

Ik heb het al eerder gezegd, maar ten overvloede nog maar eens: ik ben niet echt sociaal vaardig. Ik ben kortaf en onaardig tegen mensen, of negeer ze, als ik geen zin heb om met te praten (wat heel vaak zo is) en ik vind het niet belangrijk wat onbekenden van mij vinden of wat voor indruk ik maak. Ik ben helemaal voor beleefde omgangsvormen (‘goeiendag, alsjeblieft, dankjewel, tot ziens’, etc.), heus, maar ik heb gewoon een bloedhekel aan smalltalk en probeer het te allen tijde te vermijden. Onthoud dat even terwijl je mijn volgende uiteenzetting van irritatie en verbazing leest. Ik ben me ervan bewust dat het grotendeels aan mij zal liggen en dat ik mijn houding misschien zou moeten veranderen (daar wijst Marijn me ook steeds fijntjes op als ik weer eens klaag over mensen die ‘zomaar’ tegen me beginnen te praten), maar ik begrijp het volgende fenomeen oprecht niet.

Casus:

Oké, het kader waarbinnen je dit moet zien lijkt me zo wel voldoende duidelijk geschetst. Vandaag stond ik met N. (die trouwens óók niet zo sociaal vaardig is. Ze is een rasechte kat-uit-de-boom-kijkert en wie er ‘zomaar’ tegen haar gaat lopen ouwehoeren kan de stinkeye van haar krijgen) in de rij bij de kassa bij de Lidl. N. was heel lief aan het helpen met de boodschappen uit het mandje halen en op de band leggen, een beetje tegen mij aan het praten en gewoon minding d’r eigen business. Begint er zo’n bejaard stel, dat dat zo eens vertederd aan zat te loeren, ineens tegen mij:

‘Ze is zeker de clown van de familie?’
(N. deed niks grappigs of uitsloverigs, ze ging gewoon d’r gang)
Ik: ‘Uh, nee, valt wel mee.’
En toen ineens tegen haar:
‘Wat een mooie pet heb jij op zeg!’
N. stopt gelijk met waar ze mee bezig is. Trekt de pet van d’r hoofd en gooit hem op de grond.
‘Oh jee, oh we hadden natuurlijk niks moeten zeggen over die pet.’
(Nee inderdaad, dacht ik, maar ik hield m’n mond)
‘Doe de pet maar weer op, mooi! Mooie pet!’
N. draait zich om naar mij, strekt haar armen uit en zegt: ‘Tillen mama!’

Dus sta ik daar, met mijn zwangere pens mijn peuter die tegenwoordig al 12 kg weegt een buggy en boodschappen door de rij heen te manoeuvreren, terwijl er daarvoor niks aan de hand was.

Ligt het aan mij?

Nu is mijn vraag: ligt het nou aan mij dat ik dat vervelend vind of moeten die mensen zich gewoon niet met mij bemoeien? Marijn zegt dat ze het niet vervelend bedoelen (‘Nee, dat moest er nog eens bij komen’, denk ik dan), maar zelf zou ik gewoon nooit bedenken om vanuit het niets tegen iemand, in het bijzonder tegen een kind, te gaan zitten ouwehoeren. Zelf vindt ‘ie het trouwens ook bloedirritant. Hij heeft wel eens meegemaakt dat iemand tijdens het boodschappen doen N. terug wilde hoeien naar hem toen ze een beetje bij hem uit de buurt liep, waardoor ze viel, waarna die vrouw haar op wilde tillen, waardoor de boel helemaal uit de klauwen zou zijn geëscaleerd (til nooit vreemde kinderen op) als hij niet tijdig had gezegd dat die vrouw dat beter kon laten.

Mijn oma beweert dat kinderen altijd contact zoeken met andere mensen en dat zal best voor veel kinderen gelden. Mijn neefje van bijna 5 bijvoorbeeld, is nog nooit een dag in zijn leven verlegen geweest en lult sinds zijn eerste verjaardag de oren van je kop. Hij wordt wakker, begint met geluid maken en dat houdt pas op als hij weer in slaap valt. Hij praat tegen alles en iedereen. Maar niet alle kinderen zijn zo, en zelfs dan is het eigenlijk bizar waar kinderen op dagelijkse basis mee te maken krijgen.

Nog een voorbeeld:

Op vakantie, N. was een beetje aan het rommelen met een gietertje en emmertje bij het zwembad. Komt er een lifeguard (van een zwembad bij een vakantiepark, dus ik snap dat die griet zich kapot verveelde, maar dan nog) achter haar aan gelopen en doet iedere beweging van haar na. Moet je je eens voorstellen: je loopt gewoon ergens, en ineens komt er een of andere gladiool achter je aan die je gaat lopen spiegelen. En vervolgens sta je stil en slaat iemand ineens z’n handen over je ogen. Iemand die je niet kent. Terwijl je lekker bezig was met je eigen zaken.

DAT IS TOCH RAAR MENSEN??

Of, ook tijdens vakantie, toen N. bij het ontbijtbuffet een beetje heen en weer schipperde tussen Marijn en mij. Komt er ineens zo’n ober langs, die dan vanuit het niets in haar blikveld duikt en voor haar gezicht in z’n handen klapt. Wat móet je daarmee als 2-jarige peuter. N. is al helemaal onder de indruk als ze ergens zo’n wapperend reclamebord ziet, en dan heb je ook nog op dagelijkse basis met dit soort taferelen te maken. Vind je het gek dat zo’n kind af en toe een drift- of huilbui krijgt?

Het houdt niet op

Vandaag was ik met ‘r in de Hornbach, en je wilt niet weten hoeveel mensen tegen d’r aan beginnen te ouwehoeren:

‘Oh wat een mooie pop heb je daar!’
N., niet wetend hoe te reageren, laat zich op de grond vallen.
Vrouw: ‘Oh, niet op de grond liggen hoor, dan word je helemaal vies!’

Ik stond er gewoon naast, dus als ik bezwaar had gehad tegen het op de grond liggen van mijn kind, had ik daar zelf iets aan kunnen doen, en dat deed ik niet. Maar kennelijk was deze vrouw van mening dat mijn kind niet op de grond mocht liggen, want ze herhaalde nog 2 keer dat N. op moest staan en droop vervolgens maar af.

Ergo:

Op 1 dag wordt dat kind door zo veel mensen aangesproken, en ik begrijp niet goed waarom. N. zoekt zelf zelden contact met andere mensen (met uitzondering van vliegvelden kennelijk, toen praatte ze tegen alles en iedereen en dan vind ik het prima als mensen daar op reageren. Zelfs wel leuk). En ik snap ook wel dat als je je in winkels en op straat begeeft, je niet aan sociale omgang ontkomt. Maar het lijkt wel of er voor kinderen andere omgangsvormen gelden dan voor volwassenen. En vanuit het kind gezien snap ik dat: die moeten nog leren wat wel en niet ‘gepast’ is. Maar ze krijgen nou niet bepaald het goede voorbeeld mee van al die bemoeizuchtige lui. Marijn denkt dat dat komt omdat mensen het zelf leuk vinden om interactie met een kind te hebben. Maar ja, dat is natuurlijk geen vrijbrief om jezelf op te dringen.

Oprechte vraag: is dit nou raar gedrag of ligt het aan mij? Want het is mij een raadsel.

 

Tagged: , , ,

About the Author

Dionne 31 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (11)

  1. Karen

    Ja … Ik ben blij dat ik geen kind meer ben.
    Meer wil ik er niet over kwijt.

    *ademt in, ademt uit*

  2. Nee dat ligt niet aan jou. Hoewel, volgens mij ben ik wat dit onderwerp betreft geen betrouwbare bron.

    • Ik vind trouwens, als mensen gewoon een praatje beginnen te maken is dat op zich niet zo heel erg. Wel irritant, zeker, maar ja, het hoort erbij. Wat ga je eraan doen. Het is niet zo dat mensen daarmee ophouden als je ouder wordt. Je hebt gewoon mensen die graag praatjes maken en mensen die daar niet op zitten te wachten. Eigenlijk jammer dat er niet een soort NEE NEE sticker voor op je voorhoofd bestaat, zodat mensen weten op wie ze hun communicatieve uitspattingen kunnen botvieren en op wie niet.

      Maar waar ik echt (§)/(&§$()=§/”$)=(§”)=( (fucking symbolen op een Duits toetsenbord?) van word is als mensen iemand anders z’n kind de les gaan lezen. Flikker op. Ja, kinderen zijn soms vervelend. Zie het maar als karma voor de keren dat jij irritant deed toen je klein was en houd je bek. Mijn moeder stond vroeger een keer bij de bushalte met mijn (toen nog kleine) broertje en toen lag daar een plastic zakje op de grond. Zegt zo’n oude taart tegen hem:”raap jij dat eens even op.” Mijn moeder heeft toen gelukkig wel gewoon tegen haar gezegd dat ze haar bek moest houden.

      • Dionne

        W
        T
        F
        ????

        Dat is echt heel raar.

        Ik vind het maar moeilijk, dat sociale gedoe. Enerzijds denk ik: ja, maar ja, ik ben een soort robot en ik moet interactie gewoon meer gaan waarderen en zo. Hoort er inderdaad bij. Anderzijds denk ik: ja hallo, ik heb daar nul behoefte aan, waarom moet ik hier iets mee?

  3. Debbie

    Tja..ik ben waarschijnlijk een voor jou hoogst irritant persoon, want als ik in de rij bij de kassa sta en een kindje naar mij kijkt, zeg ik ook iets liefs (dat is in elk geval mijn bedoeling)…maar ik klets ook tegen bejaarden, leeftijdgenoten en één ieder die daar voor open lijkt te staan. Ik verwonder mij over hoe ‘individualistisch’ de samenleving kan zijn en sta juist altijd open voor een ‘ontmoeting’ met de ander.
    Je kan er zeker van uit gaan dat mensen die tegen N praten dit vanuit de beste bedoelingen doen.
    Oudere mensen worden vaak vrolijk en nostalgisch bij het zien van ‘jong leven’…soms is, hoe treurig ook, zo een praatje in een winkel voor hen het verzetje van de dag!

    • Dionne

      Dat individualistische is de keerzijde inderdaad als iedereen het zou zien als ik. Ik weet ook niet goed waarom ik het zo vervelend vind, meestal staat mijn hoofd er gewoon niet naar. En ik weet ook niet goed hoe te reageren, gisteren begon er iemand tegen me over de kleur van vuilniszakken (!!). Wat moet je daar nou mee?
      Eenzame bejaarden vind ik trouwens wel heel zielig hoor. Maar ik noem mensen die 60+ zijn/lijken ook bejaarden. Zijn ze tenslotte ook bijna. Overigens vind ik wel dat je gewoon beleefd tegen elkaar moet zijn en moet helpen als dat kan, als iemand valt of ergens niet bij kan of wat dan ook. Ik hoef er alleen niet bij te praten :’)

  4. Tante H

    ‘Die mensen’ zijn niet sociaal vaardig. Zij gaan over grenzen. De andere kant van het spectrum zeg maar. En het erge is dat dat nooit benoemd wordt. Introverte mensen moeten altijd maar hun best doen om opener te zijn. Laat deze mensen maar eens een workshop ‘kat uit de boom’ volgen

  5. Nee, dat ligt niet aan jou, dat is gewoon raar gedrag. Alhoewel ik misschien ook niet de meest betrouwbare bron daarin ben hoor. Als een kind mij aan zit te kijken zeg ik ook wel eens hallo, maar daar houdt het wel mee op, een kind wat lekker zijn eigen ding aan het doen is laat ik gewoon met rust. Ik hou er ook niet van als vreemden met mij gaan praten, maar blijkbaar straal ik dat ook uit ofzo want meestal doen ze dat ook gewoon niet.

  6. Precies dat vliegveld geeft aan wanneer het wél okee is: als ze zelf contact maakt en de ander dat ook leuk vindt en terug doet. Al dat uit-de-lucht-vallende-gebemoei, daar moet ik ook niks van hebben.

    Ik heb alleen zo’n baby die denkt dat ze de koninging is en die naar iedereen in de winkel en op de fiets en waar op aarde dan ook zwaait en lacht. Maar het is iedereens goed recht om te denken: ik zit daar niet op te wachten (alleen dat ík vaak geen zin in heb in die bejaarden die dan op haar reagen én het nodig vinden tegen mij te praten, dat is dikke pech voor mij)

    • Dionne

      Dat kan inderdaad ook nog, daar heeft mijn neefje ook een handje van. Die gaat doodleuk bij vreemde mensen aan tafel zitten in een restaurant of iets dergelijks. Daar zou ik zelf ook niet op zitten te wachten, zo’n kind dat tegen je aan komt ouwehoeren. Maar als beide partijen het leuk vinden: vooral doen. En inderdaad: als moeder ben je dan soms de sjaak. Hoewel ik het een stuk beter kan hebben als ik merk dat mijn dochter het leuk vindt (vooral omdat dat niet zo vaak gebeurt, wat het dus ‘bijzonder’ maakt). In het vliegtuig heeft ze een tijdje een bal overgegooid met een man een paar stoelen verderop. Zij liep heen en weer en hij ging gewoon met haar zitten overgooien. Dat vind ik dan echt leuk.

  7. yvonne

    Ik snap je helemaal en moest ook meteen aan het stuk denken waarbij je schreef dat iedereen met je mee moedert en aan dat stuk Lindsay had geschreven.
    Zelf ben ik ook totaal niet praterig en sociaal in openbare gelegenheden.
    Ik vind het niet nodig om andermans kind aan te halen of te corrigeren. ( why?!) En die sociale gesprekjes vind ik ook dodelijk vermoeiend. N. heeft het waarschijnlijk van jou. Ze vind het niet leuk en weet er niet mee om te gaan.( wat ook niet gek ik, ik sta altijd met een mond vol tanden als iemand een rare opmerking maakt.) Ik heb ook vaak gehad dat de meest rare opmerkingen de revue passeren of mensen de baby die ik mee had wilden aanraken. Why? Ik ga jou toch ook niet zomaar aanraken? Conclusie: Jij en N zijn niet raar, mensen die dat niet snappen zijn raar. Hoe zielig of eenzaam ze ook zijn.

Leave a Reply to Debbie Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *