Mensen die praten

Ik heb het al eerder gezegd, maar ten overvloede nog maar eens: ik ben niet echt sociaal vaardig. Ik ben kortaf en onaardig tegen mensen, of negeer ze, als ik geen zin heb om met te praten (wat heel vaak zo is) en ik vind het niet belangrijk wat onbekenden van mij vinden of wat voor indruk ik maak. Ik ben helemaal voor beleefde omgangsvormen (‘goeiendag, alsjeblieft, dankjewel, tot ziens’, etc.), heus, maar ik heb gewoon een bloedhekel aan smalltalk en probeer het te allen tijde te vermijden. Onthoud dat even terwijl je mijn volgende uiteenzetting van irritatie en verbazing leest. Ik ben me ervan bewust dat het grotendeels aan mij zal liggen en dat ik mijn houding misschien zou moeten veranderen (daar wijst Marijn me ook steeds fijntjes op als ik weer eens klaag over mensen die ‘zomaar’ tegen me beginnen te praten), maar ik begrijp het volgende fenomeen oprecht niet.

Casus:

Oké, het kader waarbinnen je dit moet zien lijkt me zo wel voldoende duidelijk geschetst. Vandaag stond ik met N. (die trouwens óók niet zo sociaal vaardig is. Ze is een rasechte kat-uit-de-boom-kijkert en wie er ‘zomaar’ tegen haar gaat lopen ouwehoeren kan de stinkeye van haar krijgen) in de rij bij de kassa bij de Lidl. N. was heel lief aan het helpen met de boodschappen uit het mandje halen en op de band leggen, een beetje tegen mij aan het praten en gewoon minding d’r eigen business. Begint er zo’n bejaard stel, dat dat zo eens vertederd aan zat te loeren, ineens tegen mij: Read more