04/12/2015 Dionne

9 maanden

Vandaag is N. precies 9 maanden uit. Dinsdag is ze 40 weken en 6 dagen oud, en dan is ze net zo lang uit mijn buik als dat ze erin zat, en dan wil ik zo’n corny buikfoto maken met haar. Als het lukt, want dinsdag is best een lange dag, en als ik het niet vergeet, want warhoofd.

Goed, een dochter van 9 maanden hebben, betekent dat ik ook 9 maanden moeder ben. En ik vind dat ik het best wel goed doe, eigenlijk. Van tevoren had ik me ingesteld vlagen van ontoerekeningsvatbaarheid door chronisch slaaptekort en momenten waarop ik gillend het huis uit wilde rennen – of dat ook daadwerkelijk zou doen.

Nee, het gaat goed. Ja echt. ECHT.

In die 9 maanden ben ik nog niet de wanhoop nabij geweest. Natuurlijk ben ik wel eens moe (N. wordt gemiddeld nog steeds 2 a 3 keer per nacht wakker) en natuurlijk vind ik de dag soms wel erg lang duren. Maar al met al valt het me mee, dat moederschap. Ik vind het eigenlijk vooral heel erg leuk. Nu ben ik pas 9 maanden bezig, wat is dat nou helemaal op een mensenleven? Er komen nog fases waarin ze nee gaat zeggen, peuterpuberteit, die awkward fase waarin kinderen zowel niet meer schattig als nog geen volwaardig gesprekspartner zijn en er eigenlijk niks aan is, en dan nog de echte puberteit. Ik hou m’n hart vast.

Maar goed, de eerste 9 maanden gaan tot dusver heel aardig. Dus laat ik eens wat tips geven. Omdat ik natuurlijk echt een autoriteit ben op het gebied van opvoeden en kinderen en pedagogische onderwerpen en iedereen zit te springen om mijn mening. Komt ‘ie:

Geef je kind zijn/haar zin

Ja, echt. Kijk, ik snap niet zo goed waarom ik mijn kind niet haar zin zou geven. Het is nog maar een baby, die weet niks van manipuleren of verwend zijn of wat dan ook. Als zij nou honger heeft, of wil drinken, waarom zou ik dat dan niet doen? Als zij nou liever bij ons in bed slaapt, waarom niet? Ik kan wel de halve nacht in de weer zijn met wiegen en in slaap sussen en weet ik het wat allemaal, maar wie doe ik daar nou een plezier mee? Ik (en N.) slaap weer het snelst als ik haar gewoon voed (ik geef nog borstvoeding, dus dat is lekker makkelijk) en dan in ons bed laat liggen. En ik slaap graag.

Pas je aan je kind aan

Ik kreeg vaak het advies dat ‘je kind je ook gewoon aan jou aan moet passen hoor, je kunt niet overal omheen plannen’. Maar hier ben ik het dus niet helemaal mee eens. Ze moet al naar de crèche, naar mijn schoonouders en moeder, mee boodschappen doen, naar Ikea en de Hornbach. Daar heeft ze niks aan (die laatste drie dan). Mag het dan tenminste op tijden die voor haar gunstig zijn? Bovendien is er weinig zo ongemakkelijk als zwetend in je dikke winterjas in de kassarij van een warme woonwinkel staan met je krijsende kind.

Laat je kind niet huilen

Het gebeurt wel eens hoor. Als ze niet wil slapen, niet bij me wil zijn, niet wil drinken, niet wil spelen, geen Teletubbies wil kijken, niks. Ja nou ja dan weet ik het ook niet en dan huil je maar in je eentje in je bed. Maar als ik iets tegen haar huilen kan doen, dan wil ik dat ook doen. Ik word er niet blij van als ik weet dat ze verdrietig is. En als je het op kunt lossen, waarom zou je dat dan niet doen?

Heb geluk en krijg een makkelijk kind

Pro-tip. Zonder huilbaby met gezondheidsproblemen en driftbuien is dat moederen stukken eenvoudiger. Denk ik, want ik heb dus een makkelijk kind.

Maar bovenal:

Heb schijt aan mij en doe lekker wat jij denkt dat goed is

Iedereen heeft allemaal goedbedoelde adviezen, en soms is dat fijn. Maar soms ook helemaal niet. Soms is het schijtirritant. En als jij je kind structureel in zijn eigen bedje in slaap wil laten vallen, niet wil aanwennen om ‘s nachts te drinken of als je kind zich gewoon even in slaap moet huilen (N. ook vaak zat trouwens hoor), dan moet je dat vooral doen. Jij zal het wel weten, het is jouw kind.

 

Tagged: , , , , , ,

About the Author

Dionne 31 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (6)

  1. Ja opzich… Wat is nu 9 maanden op een mensenleven? Maar aan de andere kant… 9 Maanden alweer? Ik weet niet hoe het precies met jou zit, maar ik ben zo’n enorme emo, dat ik het nu al een emotioneel moment vind. De dag dat mijn kindje langer op de wereld is dan in mijn buik. Of de eerste dag naar school. Of de eerste keer de tand door de lip of zo.

    Goede tips. Vooral de tip om gewoon schijt te hebben aan alle andere tips. :p

  2. Na exact 9 weken moeder is dit al heel herkenbaar… voor de geboorte ‘ja ik laat hem echt wel even hullen’, ‘hij gaat zo snel mogelijk een ritme aanleren’, ‘hij slaapt in zijn eigen bedje’. Na de geboorte *de baby huilt* ‘Kom maar bij mama lief poppetje van me in mijn bed en armen en je krijgt alles wat je kleine babylijfje wilt’. Heerlijk.

  3. Met 9 maanden gaat de tijd van het manipuleren dus echt snel komen hoor. Merk je niet dat ze af en toe ineens iets doet om je uit te lokken, of al een beetje meer zeurt dan strikt noodzakelijk? Komt echt… Is ook heel erg aandoenlijk hoor, als je er net achter bent dat ze het expres doen.
    Dus dan komt er een tijd aan dat je haar heel soms even niet haar zin moet gaan geven. Om het maar vast te leren… Heel af en toe…

    • Dionne

      Uhm nee, eigenlijk niet. Maar dat gaat vast komen ja. Ik heb me voorgenomen na een jaar te beginnen met opvoeden :’)

  4. yvonne

    Hele lieve foto! En goede tips. Gewoon doen waar jij en N zich goed bij voelen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *