19/12/2017 Dionne

Baby L is een half jaar

[ insert dramatische emo-rant ]

Goh wat gaat het hard, nog even en ze is geen baby meer, straks zegt ze ‘doei mam’ en stapt bij een of andere nozem (mooi woord) achterop en verdwijnt ze dagenlang, maar nu is ze nog klein en schattig en knuffelig dus genieten we er maar extra van, etc. etc.

[ /insert dramatische emo-rant ]

Het gaat goed met L. Het is echt een fantastisch kind. Makkelijk, vrolijk, huilt nooit. Serieus (ja, wel op de crèche en zo, maar thuis niet). N was ook een vrij makkelijke baby, maar die huilde echt wel eens. Als ze honger had, of wakker werd na een dutje, of als ik haar uit bad haalde. L niet. Die vindt alles wel best. Ze vindt N heel erg leuk en N vindt haar heel erg leuk. Ze groeit, goed, slaapt goed, doet alles goed.

Lichamelijke ontwikkeling

Ze is een paar keer bij de fysio geweest omdat ze nog niet zo goed haar hoofd optilde (ik weet het aan luiheid – zowel van haar als mezelf, maar goed, we kwamen er niet onderuit). Het is gewoon niet een superactief kind en ik verwacht ook niet dat ze heel snel zal gaan lopen en zo. N was ook niet heel snel met dat soort dingen. Nog wel gemiddeld hoor, maar ze deed er gewoon niet zo haar best voor. Ze kan ook nog steeds niets met haar loopfiets en driewieler bijvoorbeeld. En ik denk dat L een beetje hetzelfde is. Na die paar keer fysio was alles weer oké en nu is ze weer ‘gemiddeld’. Toen ze 5 maanden oud was ging ze omrollen en zondag kon ze ook ineens doorrollen naar haar rug. Gelukkig (anders de hele dag door terugrollen, jwz).

Ook was er even paniek in de tent toen ze mogelijk heupdysplasie zou hebben, maar ik 2 weken (2 WEKEN) moest wachten op de uitslag hiervan. En er werd gesproken over ‘mogelijk meteen gipsen’. Wtf mensen, ik had er dus 2 weken buikpijn van, maar achteraf was er niet zo veel aan de hand. Ze hoefde niet eens in een spreidbroek. Het is vanzelf overgegaan.

Winter is coming

Maar, wat ik me van N kan herinneren, is dat er nu een moeilijkere periode aan komt. Vind ik dan. Zal per kind en ouder verschillen, maar ik vind die ienieminibabyfase best relaxed. Het kind kan nog niks, hoeft nog niks, slaapt nog overal doorheen (in draagdoek dan). Vind ik fijn. Dat hele kleine knuffelige is er zo snel af, en dat vind ik best wel jammer. Op het cb laatst zag ik een baby’tje van 3 weken oud en ik kreeg er bijna weer wapperende eierstokken en een soort weemoedig gevoel van. Bij N vond ik de periode tussen de 8 maanden totdat ze ging lopen best wel intensief. Ineens moeten ze gaan eten, slapen ze niet meer overal, raken ze afgeleid tijdens het drinken waardoor voeden in het openbaar ineens een soort hele onsexy striptease wordt. En raken ze dus af en toe gefrustreerd. Nou. Dat dus.

Eten

Bij N was het eten EEN – GROOT – DRAMA en daarom had ik ook niet zo’n zin om er bij L mee te beginnen. Bij N had ik toen ze een half jaar oud was al een vriezer vol voorgeprepareerde prakjes en prutjes die ze iedere maaltijd vol overgave er weer uitkotste. Het was verschrikkelijk en ik heb me er echt zorgen om gemaakt, vooral toen ze steeds lichter werd.

Bij L wilde ik het anders doen. In ieder geval minder stress rond dat eten en ook minder ‘pushen’, want dat heb ik bij N denk ik wel teveel gedaan. Momenteel ligt er niets aan voorgeprepareerde prakjes en prutjes in de vriezer. Sowieso ben ik iets later begonnen met het introduceren van vast voedsel bij L en na 3 of 4 mislukte pogingen met lepels en prutjes, heb ik dat opgegeven. Ze krijgt nu stukken groente, fruit, brood of cracker in haar handjes en dat gaat veel beter. Niet dat ze veel ervan eet, maar ze probeert het wel. Van harte. Ik vind het superleuk om te zien. Hopelijk blijft die interesse.

Iets

Dus dat is hoe het nu gaat. Het gaat beter dan ik had verwacht, dan ik durfde te hopen en ik denk dat L mij een relaxtere moeder maakt, voor zowel L als N. Ik ben nog steeds een controlfreak, begrijp me niet verkeerd, maar wel ietsje minder. Ik kan iets beter loslaten. Ik kan iets beter de lange termijn in het oog houden (‘Oké, NU eet ze nog niet, maar als ze 8 is zal ze heus wel een bord patat wegwerken’, dat soort dingen). Ik ben ook minder gefocust op wat N en L doen, omdat ik nu eenmaal mijn aandacht moet verdelen. Soms voel ik me daar schuldig om, maar het is denk ik ook wel positief dat ik ze daardoor meer hun eigen gang laat gaan.

Soms kan ik gewoon niet geloven dat ik echt 2 dochters heb en dat het zo goed gaat. Natuurlijk gaat het niet altijd 100 procent van een leien dakje, N heeft echt wel eens peuterdriftbuien en slapen doet ze ook niet altijd even geweldig. En L.. Ja, nee, over L kan ik echt niks bedenken op dit moment. Ze zal ook echt niet altijd zo makkelijk blijven. Maar zo lang het duurt, vind ik het fantastisch.

Edit: ze zijn allebei sinds een paar dagen strontverkouden, waardoor ze allebei slecht slapen. En L nu dus wel ‘s nachts soms huilend wakker wordt. Ik heb zelfs de huisartsenpost gebeld, ondanks dat ze niet heel ziek oogde, geen koorts had en niet heel benauwd was of zo. Gewoon omdat het zo a-typisch is voor haar om te huilen. Helemaal ‘s nachts. N is vanaf een half jaar tot ze anderhalf jaar was ontiegelijk vaak ziek geweest (met antibioticakuren, longontstekingen, alles), dus ik houd mijn hart vast voor L. 

 

Tagged: , , , , , , ,

About the Author

Dionne 30 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *