24/07/2017 Dionne

Behalve moeder-zijn

Ik zat weer eens een existentiële blogcrisis te ventileren op Instagram en kreeg toen van Lianne een reactie met de opmerking/vraag wat er in mijn leven is naast het moeder-zijn. Daar denk ik nu dus al 2 dagen over na.

Mijn kinderen (moet er nog wel even aan wennen hoor, om dat te zeggen; ‘mijn kinderen’. Was net aan ‘mijn dochter’ gewend.) bepalen nu voor 95 procent mijn leven*, denk ik. Wat er dus is mijn leven behalve ‘moederen’ – niet zo heel veel, vrees ik.

Rock&Roll Freakshow

Maar toch ook weer wel, want ik had natuurlijk al een leven voordat ik moeder werd en zo vreselijk ingrijpend is dat nou ook weer niet veranderd. In zekere zin. Ik typ dit met een baby op een kussen schoot en aan de borst terwijl ik ontbijt achter mijn laptop, bijvoorbeeld. Da’s toch wel wat anders dan pakweg 3 jaar geleden.

Pic or it didn't happen

Maar ik heb dezelfde hobby’s, vrienden, beleef aan dezelfde dingen plezier als voorheen. Alleen nu óók aan mijn kinderen. Ook zonder kinderen zou ik waarschijnlijk in hetzelfde huis wonen, hetzelfde werk doen en dezelfde relatie hebben – alleen dat laatste met een heel andere invulling. Ik ga zometeen kaartjes kopen voor iets dat Helldorado – the incredible rock&roll freakshow heet, en waar  the Galactic Trash Wrestling Alliance in SM-pakjes (klik voor foto) kennelijk worstelt in een ring tijdens een bandoptreden. Nu al zin in. Het enige verschil met mijn pré-moedertijdperk is dat ik nu met een koeltasje ga om gekolfde melk in te bewaren.

Dus zou je kunnen denken dat kinderen je leven alleen maar verrijken. Maar dat is natuurlijk ook niet zo. Want zoals in diezelfde reactie werd gezegd, het moeder(ouder?)leven is best wel ‘absorberend’. Een kind hebben beperkt je nu eenmaal. Mij wel in ieder geval. Alleen ervaar ik het niet als een beperking.

Tijdsbeleving

Een kind bepaalt grotendeels je dagindeling. Tussen alle slaapjes, voedingen en ander gedoe door, heb je niet zo heel veel tijd voor jezelf om iets te ondernemen. Maar ik merk dat ik tijd nu anders ben gaan ervaren. Voorheen zou ik niet op de fiets zijn gestapt om een half uurtje naar het strand te gaan. Nu wel. Een half uur is voor een kind best lang. En dus is een bliksembezoekje aan het strand dus ineens wél de moeite. Als je tijd als een kind beleeft, heb je ineens een heleboel ‘gaten’ in je dag waarop je toch nog best wel wat kunt doen. Niet dat ik nu iedere dag volprop met allemaal activiteiten. Daar ben ik veel te lui voor en heel veel rust lijkt het me ook niet brengen. Maar je kúnt dus wel meer doen op een dag dan je in eerste instantie denkt, alleen duren de dingen die je doet niet zo heel lang.

Ik kom er niet helemaal uit, in hoeverre mijn kinderen mijn leven beïnvloeden en in hoeverre ik ze mijn leven láát beïnvloeden. Ik denk dat er veel meer mogelijkheden zijn om nog meer je eigen leven te leiden dan ik doe, ik plan echt wel om N’s dagindeling heen. Maar tegelijk ben ik (en Marijn) ook degene die haar die dag-/weekindeling opleggen. Wij bepalen welke dagen we werken, sporten, andere dingen doen en N moet zich daarin mee. Maar ik wil wel dat ze genoeg slaapt, gezond eet, voor haar leuke dingen kan doen, aandacht krijgt, etc. En daar besteed ik (heel veel van mijn) tijd aan.

Hoe vul je je leven in?

Voorbeeld: voorheen werkte ik 4 dagen (straks 3,5) en op die dagen denk ik nauwelijks aan N. Natuurlijk komt ze meerdere keren voor in mijn gedachten, maar er zijn vaak zat dagen dat ik urenlang helemaal niet aan haar denk. Je zou dus kunnen zeggen dat die werkdagen voor ‘mij’ zijn en ik daarmee het grootste gedeelte van de week voor mezelf heb (sociale activiteiten nog niet eens meegerekend). Maar mijn werktijden en werkdagen worden wel medebepaald door opvangmogelijkheden voor N, de tijden waarop ze gehaald en gebracht moet en tussendoor soms nog wat afstemming.

En, eerlijk is eerlijk: ik zie mijn vriendinnen veel minder en Marijn en ik doen ook veel minder met zijn tweeën. Dat zou wel meer kunnen zijn, maar ik heb ook minder behoefte aan tijd steken in mijn sociale leven. N en L kunnen die sociale rol niet volledig invullen, ik wil nog steeds tijd doorbrengen met Marijn, vriendinnen, familie, etc., maar door N en L is het wel sneller ‘genoeg’. Zij vullen die sociale behoefte in mijn leven ook al voor een groot gedeelte in.

Dus is N dan het kader waarbinnen in mijn leven invul, of is mijn leven het kader waarin N’s leven (en dat van L) wordt ingevuld?

Het is niet zo dat ik een leven heb, en N een leven heeft en dat die naast elkaar bestaan. Sinds ze geboren is (en bij L in mindere mate, want de aanpassing aan een kind was er al) is ze verweven met mijn leven, en daarnaast heb ik ook een klein stukje helemaal voor mezelf. Dat zou meer kunnen zijn, maar dat wil ik niet. Want ik wíl ook voor N en L zorgen en tijd met hen doorbrengen. Alleen de verhouding hoe groot je leven ‘van jezelf’ is en in hoeverre aan je kind gewijd, verschilt denk ik per ouder. Dus het is denk ik wel waar dat je als ouder je leven als het ware ‘opoffert’ voor je kind, maar de mate waarin dat gebeurt bepaal je grotendeels** zelf.

Disclaimer

Bovendien: ik ben vorige week 30 geworden. Zo spannend was mijn leven sowieso al niet meer. Ik heb weinig behoefte (meer) om feestjes af te lopen, af te zien met een backpack in karige hostels, mijn bierhelm op te zetten of onverwachts de nacht door te moeten brengen op een tuinkussen in de woonkamer van iemand wiens achternaam ik niet weet. Ik ben stokoud. Ik ben burgerlijk. Ik wil een tweede paar Birkenstocks. Die kinderen daar de schuld van geven is wellicht makkelijk, maar niet helemaal terecht. Mijn leven ging al deze kant op voordat ik zwanger werd. I’m okay with that.

*Ik probeer in mijn blogs niet te veel voor Marijn te spreken, maar hij is natuurlijk net zo goed de ouder van N en L. Maar ik weet eigenlijk niet hoe hij dit ervaart, dus ik probeer me te beperken tot mijn eigen mening.
**Natuurlijk zijn er talloze uitzonderingen: kinderen die speciale aandacht nodig hebben, financiële middelen en je sociale vangnet. Maar ik denk dat voor de meeste (doorsnee) ouders dit principe wel geldt.

 

Tagged: , , ,

About the Author

Dionne 30 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (3)

  1. Nou. Dit was dus precies waar ik op zat te wachten! Dank (en nu ga ik ook gewoon gauw mijn mascara eraf halen en mezelf in een huispak hijsen want dat vind ik ook het fijnst).

  2. yvonne

    En dit heb je weer goed beschreven. Feitelijk is er niet heel veel veranderd ( op het krijgen van 2 kinderen na dan) en dat is prima zo.

  3. yvonne

    En dit heb je weer goed beschreven. Feitelijk is er niet heel veel veranderd ( op het krijgen van 2 kinderen na dan) en dat is prima zo. Die Glatic Trash Freakshow ziet er best eng uit vind ik.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *