07/03/2016 Dionne

Een jaar moeder en verwachtingen die (niet) uitkwamen

Ik ben zo lekker aan het mamabloggen dat ik er nog maar even mee doorga. Dat wil overigens niet(!!1) zeggen dat ik nu een mamablogger ben. Heus niet.

Goed, ruim een jaar moeder. Even kijken wat het laatste emo-verhaal en één na laatste verhaal waren wat ik daarover heb geraaskald, teveel herhaling is natuurlijk niet wenselijk. Oh ja. Nou, kijk. Van tevoren, voordat ik bevallen was en ook nog wel in mijn kraamtijd en zo, had ik bepaalde verwachtingen. Van het moederschap, mezelf en het kind in kwestie, dat toen nog door het leven ging als baby Kwast. En nu ga ik eens vertellen hoe veel van die verwachtingen zijn uitgekomen en welke droombeelden keihard de grond in zijn getrapt.

Voeden

Ik wilde graag borstvoeding geven, maar omdat ik gedurende mijn hele zwangerschap geen druppel melk heb gezien, hield ik er half en half rekening mee dat dit niet zou gaan lukken. Gelukkig ging het fantastisch. Nul problemen gehad, behalve dan de gebruikelijke pijn en stuwing de eerste weken. Verder ging het allemaal vanzelf en ik hoopte een jaar lang borstvoeding te kunnen geven. Ik had zo’n ideaalbeeld in mijn hoofd dat ik N. op haar eerste verjaardag de laatste keer borstvoeding zou geven. Of vanaf dan zou gaan afbouwen of zo.

In theorie had dat gekund, ware het niet dat N. er zelf anders over dacht. Na 9 maanden ben gaan afbouwen naar eerst 3 en toen 2 voedingen op een dag, want die dochter van mij vond andere dingen veel interessanter dan drinken. En drinken uit een fles gaat tenslotte veel sneller. Langzaam maar zeker ging ze steeds korter en minder drinken, dus om zeker te zijn dat ze wel genoeg vocht binnenkreeg, ben ik er toen flesvoeding bij gaan geven. Met 10 maanden kreeg ze alleen ‘s nachts nog borstvoeding en met 10,5 maand sliep ze steeds vaker door, dus was ook dat niet meer nodig. Er was dus niet echt een definitief ‘afscheid’, op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik kennelijk gestopt was.

Korter dan ik hoopte dus, maar eigenlijk op de ideale manier afgebouwd.

Slapen

Ik wilde N. zo lang mogelijk in haar wiegje bij ons op de kamer hebben. Maar N. werd niet voor niets ‘Knor’ genoemd, en na een maand wakker schrikken van haar gesnurk verhuisde ze naar haar eigen kamertje. Ze sliep toen ook al de hele nacht door, dus echt toegevoegde waarde had het niet dat ze bij ons op de kamer sliep. Na 4 maanden echter, kapte ze van de een op andere dag met dat doorslapen. Op 4 juli (toen precies 4 maanden oud) kwamen haar eerste tandjes door en vanaf die dag tot ze zo’n 11 maanden oud was, werd ze gemiddeld 3 keer per nacht wakker. Die hele periode heeft ze bij ons in bed geslapen. Waren we zeker niet van plan, want het leek me maar eng, en we hebben er soms wel commentaar op gehad, maar het was makkelijk met voeden en ook wel gezellig. Inmiddels slaapt ze weer op haar eigen kamertje (behalve als ze ziek is. Zoals nu). Dat is vanzelf zo teruggedraaid, ze werd gewoon steeds minder vaak wakker ‘s nachts (ze begon de nacht altijd in haar eigen bedje), dus we hebben niets ‘af moeten leren’ of zo.

Ziekte en medicijnen

Voor mezelf ben ik een groot fan van pijnstillers. Ik behoor niet voor niets tot de minderheid (?) van vrouwen die bij voorbaat al aangeeft een ruggenprik te willen tijdens de bevalling. Ik zie gewoon niet in waarom je pijn zou moeten lijden als het niet nodig is.

Met N. ligt dat net ietsje anders, omdat paracetamol ook koorts verlaagt en je dus geen goed beeld krijgt van hoe ziek je kindje nu eigenlijk is. Toch heeft ze direct na haar geboorte al paracetamol gekregen (lichte hersenschudding door kunstverlossing) en schuwen we het gebruik ervan niet. Maar dan wil ik wel graag eerst weten wat er precies met haar aan de hand is en of ze koorts heeft. Soms geven we ook wel eens paracetamol als ze overstuur is en niets anders werkt. Zelf heb ik vaak onverklaarbare pijn in mijn benen, een familiekwaal, dus het zou zomaar kunnen dat N. hier dan ook last van heeft. Meestal werkt het ook, dus ja.

Overigens ben ik wat N. betreft een mega-overbezorgde moeder. De keren dat ik aan de telefoon zit met de huisartsenpost zijn nu al niet te tellen. Waar ik met betrekking tot mezelf bang ben over te komen als een hypochonder, heb ik daar voor N. totaal geen last van. Ik zit er liever 10 keer te vaak dan 1 keer te weinig. Mede daardoor werd haar longontsteking ontdekt en heeft ze al 2 keer baat gehad bij een antibioticakuur, maar zijn we ook een aantal keer naar huis gestuurd met een ‘kijk het maar even aan’. Tja.

Kraamtijd

Dit leek me dus een helse periode waarin je ziek van vermoeidheid je uiterste best doet je krijsende kind niet uit het raam te smijten. Dat was het absoluut niet. Mijn kraamtijd was fantastisch. Ik heb er echt van genoten. Wat overigens niet wil zeggen dat ik aan huis gekluisterd zat met kind. Ik heb best veel ondernomen, met vriendinnen en met Marijn. Na 1,5 week ging ik voor het eerst zelf een boodschap doen terwijl mijn zusje oppaste en dat voelde al ‘lekker’. Even niet ‘net-moeder’ zijn. Niemand die dat aan je ziet als je geen versgeperst wurm bij je hebt. Na een maand ging N. voor het eerst een avondje naar oma terwijl Marijn en ik uit eten gingen, en met 6 weken logeerde ze voor het eerst een nachtje bij oma.

Maar de tijd dat ik (alleen) thuis was met N. was zo fijn. Gewoon zitten en een boek lezen met een slapend kind op schoot. In de hangmat liggen met een slapend kind op schoot. Oefenen met het knopen van een draagdoek. Gewoon een stukje wandelen en stoppen voor een voeding als het zo uitkomt. Ook ‘s nachts een huilend kind uit een wieg vissen is niet erg, haar zelf kunnen voeden en dat minilijfje tegen je buik voelen is gewoon awesome. En mooi. Zelfs de dagelijkse krijsuurtjes (altijd tijdens het avondeten) waren niet erg. Uren heb ik met haar gewandeld ‘s avonds, en daar krijg je bovenstaande plaatjes van, dus zo erg is dat ook weer niet.

Neuroot en doodsangsten

Een neuroot. Ik ben het. Ik kan het niet helpen. Niet als ik zelf met N. ben, wel als anderen voor haar moeten zorgen. Ik kan moeilijk de touwtjes uit handen geven. Doodsangsten sta ik al uit sinds mijn zwangerschap, want de wereld hoeft ineens niet meer slechts te blijven bestaan totdat ik dood ben, maar moet er ook nog zijn voor N., en haar kinderen, en haar kleinkinderen, en, en, en..

Jarig

Als kinderverjaardagen niet zo jouw ding zijn, is de verjaardag van je eigen kind net zo’n beproeving als dat van een willekeurig ander kind. Geheel tegen de verwachting in.

Dus. Tot zover mijn eerste jaar als moeder. Dat er maar vele, VELE meer mogen volgen.

Kijk ons nou met ons kroost
Tagged: , , , , , ,

About the Author

Dionne 31 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (9)

  1. Elise

    Ja de gelukzaligheid droop inderdaad van je gezicht af tijdens die verjaardag

    • Dionne

      ook wel omdat ze ziek was hoor, voelde me een beetje schuldig

  2. NEUROOT. JA. IK OOK HELAAS… HOEVEEL VISIOENEN IK AL NIET HEB GEHAD VAN AMON DIE ZICH VAST VERSTIKT HAD IN IETS (NIET WAAR, HIJ LEEFDE GEWOON NOG) EN NUTTELOZE TOCHTJES NAAR DE WIEG ‘OM GEWOON EVEN TE KIJKEN OF HIJ NOG GOED LIGT’ PFFFFF

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *