16/12/2016 Dionne

Faalmoeder bij de verloskundige

Nou. De eerste keer naar de verloskundige tijdens deze zwangerschap. De eerste keer bij mijn eerste zwangerschap was dat echt een big deal, nu was ik ten eerste te laat en ten tweede vond ik het nogal lang duren allemaal. Niet in de laatste plaats omdat het daar bloedheet is en omdat ik N. bij me had. En N. heeft nogal veel, eh, nou ja, DRIFTBUIEN FROM HELL.

Ik was van plan om mezelf te presenteren als een moeder die in control is. Die met gekamde haren en mascara op lachend haar perfect opgevoede en smetteloze kind een verantwoord tussendoortje geeft terwijl ze nog even wat werk afhandelt. Zo’n moeder ben ik natuurlijk helemaal niet (bestaat die moeder überhaupt?), maar ik had de ijdele hoop dat ik de schijn wel drie kwartier kon ophouden. In ieder geval bij het intakegesprek. Leek me een mooie en haalbare uitdaging.

Natuurlijk ging het verschrikkelijk mis.

N. was ten eerste niet smetteloos (‘s ochtends waren we langs mijn opa en oma geweest en daar had ze in haar nieuwe kleertjes over een met algen begroeid tuinmuurtje liggen dweilen. Ik had dus een kind dat zowel groen van het mos als van het snot was, want de ‘r’ zit in de maand, ergo: een nimmer aflatende stroom snot over die toet). Maar goed, een paar groene vegen hier en daar waren nog wel te overzien. Alleen wilde N. bij het (te late) vertrek niet het autostoeltje in. Ze gaat dan stampvoeten en overstrekken en er is geen land mee te bezeilen. Dit keer was het extra erg omdat ze in mijn tas een bekertje mango had gezien, en dat wilde ze eten. Ik wilde dat niet, want behalve groene vegen zouden er dan ook oranje vegen op het kind terechtkomen, en bovendien zou de mango zich zeker door heel mijn auto verspreiden. Maar ja, we moesten weg en een jankend besnotterd kind met een rood hoofd van het krijsen geeft ook weinig blijk van een moeder die in control is, dus ik gaf toe en een bekertje mango met vork. Gelijk transformeerde N. tot het beeld van het perfecte kind dat ik graag even in stand wilde houden. Ik was gered.

Dacht ik.

Want na een zeer, zeer voorzichtige (om de mangoschade zo veel mogelijk te beperken) doch haastige rit, moest N. ook weer úit het autostoeltje. En daarvoor moest ze even stoppen met mango eten. Dat leidde uiteraard tot een van haar fameuze DRIFTBUIEN FROM HELL. Uiteindelijk heb ik haar horizontaal in mijn armen genomen, met m’n voet de autodeur dicht geschopt en ben ik zo goed en zo kwaad als het ging naar de praktijk gerend. Met een spartelend krijsend kind schopte ik de deur naar de praktijk open, niet bepaald de entree die ik hoopte te maken.

Gelukkig zat er niemand in de wachtkamer. Ik dacht dat N. nu wel snel zou kalmeren want nu kon ze immers verder met mango eten. Maar ze was toen al zo boos dat heel die mango haar gestolen kon worden, en ze begon brullend geboortekaartjes van het prikbord te rukken. Dat mocht natuurlijk niet, dus werd ze nog bozer. Inmiddels had ik de hoop op een goede eerste indruk maar opgegeven en ging zelf mango zitten eten terwijl mijn kind met speelgoed gooide en zich gillend op de grond wierp.

Er kwam een hoogzwangere vrouw uit de behandelkamer en maakte zich na een blik op mijn kleine driftkop snel uit de voeten. Ik wilde naar haar roepen: ‘Ja mevrouw, dit is je voorland. Heb je al spijt?’, maar ik deed het natuurlijk niet, want die vrouw dacht natuurlijk: ‘Dat gaat mij niet overkomen, mijn kind wordt véééééél liever.’ Want dat dacht ik vroeger ook.

Niet de tuin in kwestie

Tagged: , , ,

About the Author

Dionne Ik hou van lezen

Comments (4)

  1. yvonne

    Hahahaha! Sorry moet altijd zo lachen om jouw stukjes. Ik zie je daar al helemaal zitten, mango kauwend en een gillende N. naast je.

  2. Haha! Ik heb wel medelijden met je, maar vond dit vooral heel grappig. En gefeliciteerd met je zwangerschap!

  3. Iris

    Hoi,

    Via de blog van Des (comments) ben ik op je blog terechtgekomen en ik heb al meerdere keren hardop gelachen. Dit lijkt wel een beetje op mijn eerste bezoekje bij de tweede 😉 Inclusief de zwangere vrouw.

    Ik ga je volgen 🙂
    Iris

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *