22/05/2017 Dionne

Gottegot ik moet weer gaan bevallen

Er zijn dagen dat ik er bijna een beetje naar uitkijk. Op dagen dat ik me heel fit voel, de zon schijnt, ik geen pijntjes heb en ik goed bezig ben met mijn to-do-list, lijkt dat bevallen bijna iets dat ik ‘wel even ga doen’.

Maar ja. Dan heb ik weer een avond buikkrampen, ademnood, misselijkheid en bekkenpijn en dan is die bevalling ineens weer een onoverkomelijk obstakel dat ik tóch zal moeten ondergaan. Terwijl ik mezelf daar absoluut niet toe in staat acht.

Want dat is dus hoe ik het zie: je ondergaat het.

Ik ben vandaag (maandag) 37 weken zwanger en ik ‘mag’ dus bevallen. Tijdens mijn eerste zwangerschap kreeg ik duizend tips van duizend verschillende vrouwen en de enige ‘tip’ waar ik wat aan had – die me enigszins rust gaf bedoel ik – was die van mijn schoonzus, namelijk:

‘Het overkomt je.’

Al die zwangerschapsyoga, oefeningen, ademhalingstechnieken, ontspanningstoestanden, bevalballen, ‘pijnverlichtende (HAHAHAHA) massages’ door je partner kunnen je wellicht de illusie van controle geven, en ik denk ook dat je dat zeker moet doen als het je helpt relaxter je bevalling in te gaan. En het zal ongetwijfeld ook bij sommige vrouwen daadwerkelijk verschil maken. Maar echt geloven doe ik er niet in.

Geen boekje

En dan zit ik bij mijn zwangerschapsbootcampclubje te luisteren naar zo’n instructrice die dan vertelt hoe je met je weeën moet omgaan en welke houdingen je aan kunt nemen om ze ‘op te vangen’ en dan zie ik die vrouwen die hun eerste kindje verwachten zo begrijpend doch angstig knikken en hou ik maar mijn mond. Want misschien gaat het bij hen wél zo. Stiekem hoop ik dat het bij mezelf ook ‘zo’ gaat en ik daadwerkelijk kan besluiten ‘houdingen aan te nemen om weeën op te vangen’ in plaats van opgerold als een bal het allemaal maar te ondergaan.

Maar mijn ervaring tot dusver is: al die instructies van ‘als je een uur lang iedere 5 minuten een wee hebt van minstens een minuut, dán mag je de verloskundige bellen’, daar heb je gewoon geen zak aan als het eenmaal zover is. Je moet niet gaan zitten timen of wachten of weet ik veel: je moet gewoon bellen. Bij wie gaat een bevalling nou volgens het boekje? Ik heb dat nog nooit gehoord. Het gaat óf razendsnel, of tergend traag en een middenweg lijkt nauwelijks voor te komen. Mijn eerste bevalling viel overigens in de categorie ‘tergend traag’.

Mijn bevalling in het kort

Op zondag rond het middaguur had ik mijn eerste wee, en woensdagavond hielden die weeën pas op, toen N. dus geboren werd. Tussendoor heb ik nauwelijks geslapen, ben ik ingeknipt, werd er een vacuümpomp gezet, werd ik aan alle kanten gemonitord, kreeg ik zuurstof toegediend, een ruggenprik, wee-opwekkers en direct na mijn bevalling kon ik nog net op tijd mijn baby aan Marijn geven omdat ik verschrikkelijk over mijn nek ging. Gelukkig is me wel een keizersnede bespaard gebleven, die kant leek het ook nog even op te gaan. Het scheen een zware bevalling te zijn geweest en iedere zorgverlener die ik daarna heb gesproken heeft wel iets gevraagd in de trant van ‘kun je het een beetje verwerken/een plekje geven?’

Toch zei ik direct na mijn bevalling toen ik uitgekotst was, ‘nou als dit het was, dan wil ik wel een tweede’. Zo erg heb ik het dus niet ervaren, maar dat komt vooral omdat ik dacht dat het verschrikkelijk zou zijn, eeuwig zou duren en uit angst voor de pijn bij die wee-opwekkers direct een ruggenprik besteld heb. Dat scheelde denk ik heel veel. Ik koesterde geen hoop op een soepele bevalling.

Hoop hoop?

Het verschil met de aankomende bevalling is dat ik nu wél hoop op een soepele(re) bevalling. Ik voel me fitter, heb minder kwalen en alles gaat gewoon beter. Dus wellicht die bevalling ook. Maar ja. Dan kan het toch alleen maar tegenvallen? En zelfs als het hetzelfde zou gaan als vorige keer: echt prettig was dat ook niet. Het is niet zo dat ik nou echt zin heb in wéér 3 dagen niet slapen, creperen en me kapot vervelen. Want de woensdag waarop N. uiteindelijk geboren is, arriveerde ik 6 uur ‘s ochtends in het ziekenhuis en 18.30 werd ze pas geboren. De tussenliggende uren waren eigenlijk gewoon oersaai (op alle problemen en medische toestanden na dan, maar ja, leuk is dat ook niet echt).

Maar goed, ik heb dus helemaal niet het gevoel dat ik al eens bevallen ben. Dat ik het al eens heb meegemaakt. Ik voel me net zo onervaren als de eerste keer. Indalingsweeën, ontsluitingsweeën, persweeën: het zegt me allemaal niks. Ik heb ze destijds niet goed kunnen herkennen, gebruiken of ‘op kunnen vangen’. Dat hele persen joh, ik deed maar wat. Ik had nauwelijks persdrang, en er zaten geloof ik 10 minuten of meer tussen de verschillende persweeën. Tussen de gewone weeën zat nog veel meer tijd. Het schoot gewoon voor geen meter op en de echt heftige shit heb ik totaal gemist door die ruggenprik. Waar ik overigens niet rouwig om ben hoor, ik vond de impact van een bevalling al heftig genoeg zonder dat ik iedere fase bewust heb meegemaakt.

Het moet maar

Want da’s ook zoiets: na zo’n bevalling staan sommige vrouwen vrolijk dezelfde dag weer ramen te zemen of zo, maar ik ben er dus niet zo een. Ik kon niet eens uit bed komen zonder flauw te vallen. Ik kon niet zitten (bont en blauw, hechtingen, alles), niet lopen (hallo lage bloeddruk/bloedverlies/vermoeidheid?) en ook niet echt eten (zwangerschapsmisselijkheid kan kennelijk tot na je bevalling voortduren). Ik vind mezelf niet zielig hoor, ik heb ondanks dit alles echt een hele fijne kraamtijd gehad, maar het is gewoon een aanslag op je lichaam. En ik weet niet hoe het me dit keer zal vergaan. En dat vind ik best wel spannend. Ook al kijk ik er soms bijna naar uit. Bijna dan.

Tagged: , , , , , ,

About the Author

Dionne 30 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (2)

  1. Haha joh ik kon de zelfde dag ook geen ramen zemen. Vooral bij de eerste heb ik af moeten zien, man man man. Ook allemaal toeters en bellen. Het overkomt je inderdaad gewoon en het is hoe het is en iedere bevalling is anders. Wat die stomme boekjes en clubjes ook zeggen.

  2. yvonne

    Onthou dat advies van je schoonzus nu dan ook maar. Het overkomt je en die baby komt er echt wel uit.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *