29/07/2019 Dionne

Het is toch ook gewoon leuk?

Soms lijkt het of ouders hun kinderen helemaal niet leuk vinden.

Honderd jaar geleden schreef ik een stukkie over Marijn en mij in de Ikea en ons schrikbeeld van vermoeide ouders en krijsende kinderen. Inmiddels ben ik zelf natuurlijk een van die vermoeide ouders met krijsende kinderen, maar ervaar ik het helemaal niet als een schrikbeeld.

Maar door sommige verhalen zou je bijna denken dat het ouderschap een aaneenschakeling van ellendige gebeurtenissen is. Hartstikke goed om open te zijn over dat het ook zwaar is, dat zwangerschap en bevallingen niet per se een feestje zijn en dat slaapgebrek ronduit k*t is. Maar soms lijkt het of dat meer de boventoon voert dan de leuke dingen.

Easypeasy

Ik heb het ook best wel makkelijk met die 2 meisjes. Weet ik. Hoewel N soms best wel een dramaqueen kan zijn en zich écht zorgen kan maken om bepaalde dingen of gebeurtenissen, is ze over het algemeen best wel makkelijk en lief. L kan best driftig zijn, en soms zelfs een beetje een krengetje, maar over het algemeen is ze vrolijk en rustig. Ik vind het leuk om tijd met ze door te brengen en ik vind ze grappig. En als ze ‘s avonds niet naar bed willen is dat weliswaar soms irritant, maar stiekem ook wel gezellig.

50/50

Ik durf dit bijna niet te schrijven natuurlijk, want ja nuance en iedereen heeft z’n eigen ervaring en mening. En mijn ervaring en mening is ook precies dat. Niets meer en niets minder. Please don’t lynch me.

Toen er een paar dagen geen school was, klaagden een paar ouders in de groepsapp van de klas over dat ze een paar zware dagen tegemoet gingen. Omdat hun kinderen thuis waren. En niet op school. Toen ik me hierover verbaasde en online vroeg of er meer ouders waren die er zo over dachten waren de reacties ongeveer 50/50 verdeeld: de helft kon zich erin herkennen, de andere helft niet.

Nuance

Ligt er vast ook aan hoe druk je zelf bent, hoeveel kinderen je hebt, hoe die kinderen zijn en hoe hun onderlinge verhouding(en) zijn. Maar ik verbaasde me hoeveel ouders aangaven het zwaar te vinden als hun kinderen thuis zijn. Toen ze – afzonderlijk van elkaar – uitlegden waarom snapte ik het wel beter hoor, daar niet van. Maar waarom ik dit verhaal vooral typ is om een podcast.

Ik heb nu 2 afleveringen geluisterd van de podcast ‘De tweede – Op zoek naar het standaardgezin’. Gaat over onder andere waarom mensen überhaupt aan een tweede kind beginnen want kennelijk worden ze na de komst van hun eerste kind al niet gelukkig(er) – of ja, eventjes. Pin me er niet op vast. De conclusie van een van de hosts van de podcast is dat ouders blijkbaar geluk niet het belangrijkst vinden in hun leven.

Geluk?

Ik vraag me af of het zo ‘simpel’ is. Je wilt bepaalde dingen en die probeer je voor elkaar te krijgen. Zowel qua werk, huis, relaties, als kinderen. En als dat niet lukt, word je waarschijnlijk minder gelukkig. Kinderen krijgen is iets wat veel mensen willen, en als dat niet lukt, worden ze misschien wel (een tijdje?) heel ongelukkig. Je kunt toch ook niet zeggen dat mensen na hun studeren wel/niet gelukkiger worden en dat dan gerelateerd is aan wel of niet werken? Je gaat gewoon een volgende levensfase in. Pas als je leven anders verloopt dan je graag had gezien of had verwacht, gaat het volgens mij mis, qua geluk dan.

Weg met de vrijheid

Maar in die podcast dus, daarin hoor je verschillende verhalen van ouders die vertellen over hoe zwaar het is om kinderen te hebben en hoezeer ze hun vrijheid missen. En dat niemand ze had verteld hoe zwaar het was. Wat ik stiekem ook een beetje naïef vind. Nee, je kunt niet meer de hele zomer ieder festival meepakken en nachten doorhalen. Hoe kan dat een verrassing voor je zijn? En als ik voor mezelf spreek: mijn – toch best wel fitte – dertigerslijf kan dat sowieso al niet meer.

Benul

Ik wil niet beweren dat ik wist waar ik aan begon toen ik zwanger raakte – ik had geen flauw benul. Maar ik wist wel dat het mijn leven enorm zou beïnvloeden. En dat ik inderdaad een heel groot stuk vrijheid zou inleveren. Maar daar staat tegenover dat ik met veel minder tevreden ben. Ik hoef niet meer maandenlang de wereld te verkennen of groots en meeslepend te leven. Ik kan een half uur over 100 meter lopen doen, omdat N en L een libelle, pissebed, takje, steentje en een kauwgompapiertje zien. Dat is vaak gruwelijk onhandig, maar het is ook heel erg leuk om weer een klein beetje de wereld door kinderogen te kunnen zien.

Blij

Ik vroeg mezelf af of ik gelukkiger ben geworden sinds de komst van N en L. En ik denk eigenlijk van wel. Ik weet in ieder geval zeker dat ik ongelukkiger was geweest als ik ze niet had gehad. Ik ben iedere dag moe, ik word ook soms gek van hun gezeur en ik maak me altijd zorgen. Maar ik ben ook iedere dag blij: als ik ze ‘s ochtends uit bed haal, als ik ze ophaal van de opvang en ze ‘mamaaa!’ zeggen en me knuffelen en als ik moet lachen om de grappige dingen die ze zeggen.

Ja het is zwaar. Maar het is vooral leuk.

Tagged:

About the Author

Dionne Ik hou van lezen

Comment (1)

  1. Leuke blog!Eerlijk gezegd ben ik ook zeker gelukkiger met kinderen :)!Ik was al een dankbaar mens, maar voel mij sinds hun geboorte nog gezegender en comlpleter. De liefde, leven en spontaniteit in huis is verdubbeld.De kinderen houden mij jong, scherp en helpen mij elke dag het beste van mijzelf te geven.

    Ben wel eens geschrokken van een plotselinge vrije dag op de opvang, maaar niet omdat ik niet met de kinderen wil zijn, maar omdat ik op die ene dag in de week dat ze naar de opvang gaan allerlei doula (werk) afspraken gepland had.Ik ben blij met alle tijd met de kinderen en ga Samuël missen als hij straks naar de basisschool gaat.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *