26/05/2017 Dionne

‘Hoe ga je dat dan straks doen?’ – over verwachtingen en zo

Ik vind verlof zoiets fijns hè. De eerste 3 maanden van deze zwangerschap heb ik nogal eens gedacht ‘wat bezielde me in godsnaam dat ik hier opnieuw aan begon?’, maar dat verlof maakt een heleboel goed. Bij N. ging ik 7 weken voor de uitgerekende datum al ‘met verlof’ (ik werkte toen nog freelance, dus kon het zelf bepalen) en ben uiteindelijk met 41 weken bevallen, dus heb bijna 2 maanden vooraf verlof gehad. Daar stond tegenover dat ik wel weer ‘vroeg’ aan het werk ging (N. ging met 7 weken voor het eerst naar de crèche), maar ik heb echt niet veel gewerkt de eerste maanden en eigenlijk gewoon heel veel babytijd én tijd voor mezelf gehad. Want N. ging dus wel vrij vroeg het opvangschema volgen dat ze nu nog steeds heeft, maar dan bracht ik haar bijvoorbeeld later of haalde haar eerder. Of allebei.

Soms krijg ik de vraag ‘hoe ik dat dan ga doen met 2 kinderen’ en behalve dat ik dat ook niet weet, is het eigenlijk best een gekke vraag. Dat die gesteld wordt alsof je dan een topprestatie moet gaan leveren of zo. Toen N. nog een baby’tje was kon ik me ook niet voorstellen hoe je er dan in godsnaam 2 aangekleed en gevoed moest krijgen én op tijd op je werk kon verschijnen, maar miljoenen ouders doen dit en lukt dit gewoon. Dus waarom zou mij dat niet kunnen lukken? (Oké, op tijd komen is altijd wel een uitdaging voor mij, maar los daarvan dan).

Geen hoge eisen stellen

Bovendien realiseerde ik me (vrij laat) dat ik niet de dag na die bevalling al op mijn werk word verwacht. Ik heb sowieso nog 10 weken verlof erna, en als het even kan wil ik daar nog een week of 2 aan vastplakken. Nou, dan is de baby alweer bijna 3 maanden en heb ik hopelijk weer een beetje mijn leven op de rit. En Marijn zal dan misschien toch wat meer aan ‘het ochtendritueel’ moeten gaan bijdragen. Nu haal ik vrijwel altijd N. uit bed, kleed haar aan en smeer een boterham, maar dat kan hij natuurlijk ook doen. Zeker als deze baby weer net zo’n drinker is als N., zal ik daar best wel wat tijd aan kwijt zijn (ik hoop van niet hoor, doe mij maar gewoon voedingen elke 3 à 4 uur, oké dankjewel). En ik zal soms met van die keiharde meloenen op mijn werk aankomen als de baby niet (goed) wil drinken en dan eerst het kolfhok induiken voordat ik überhaupt mijn mail heb gecheckt, maar ja. Dat is dan niet anders.

Verder zie ik het allemaal wel. Wat mij betreft is dat verlof bedoeld om te herstellen en je baby beter te leren kennen, en niet om je huis op orde te hebben, boodschappen te doen, de was aan kant te hebben en fotoboeken in te plakken (dat laatste heb ik dus nog steeds niet gedaan..). Als het wel lukt, is het mooi meegenomen, maar liever heb ik gewoon een blije baby en peuter aan het einde van de dag, en geen chagrijnige en overprikkelde moeder.

Ontploft

Toen de kraamzorg weg was en ik mijn eerste dag alleen met N. had, kwam Marijn thuis na een werkdag en het huis was ontploft. Ik had níks voor elkaar gekregen, maar wel een tevreden en gevoede baby en vond de dag al met al dus best goed gelukt. Hij zei toen iets als: ‘Ja Dion, ik weet dat het je eerste dag alleen is, maaaaarr zou je voortaan wel kunnen koken/opruimen/etc. voordat ik thuiskom?’

Ons huis zag er zeg maar zo uit, dus ik snap hem wel. Enigszins.
Maar ja hormonen en alles

Dat schoot mij toen even in het verkeerde keelgat, dus we zullen dit keer ook wat meer aan verwachtingmanagement moeten doen denk ik. Ik ga er maar gewoon van uit dat de eerste weken chaotisch zullen zijn en ik heb echt geen zin daar mijn roze wolk door te laten verpesten (want die bestaat wel!). Bovendien zal er heus wel een middenweg bestaan tussen op je roze wolk vertoeven en orde op zaken stellen, dus die ga ik dan wel opzoeken. In beperkte mate, want ik ben ook gewoon aartslui. Van mij mag dat verlof trouwens ook best wat langer duren dan die 16 weken. Ik vind 10-12 weken eigenlijk echt veel te kort om fulltime door te brengen met je baby. Ik zou geen thuisblijfmoeder willen zijn, ik ben graag ook iets anders dan ‘moeder’, maar ik denk dat ik liever pas na een half jaar weer aan het werk zou gaan.

Geen spijt

Maar te vaak heb ik van moeders gehoord dat ze spijt hebben over hoe ze hun kraamtijd en verlof hebben doorgebracht. Te vol gepland met visites, activiteiten, praktische taken en te weinig lekker cocoonen met je versgeperste baby. Bij N. heb ik vrij weinig gedaan naast het knuffelen van mijn baby en ik heb daar echt van genoten. Dus ik ben van plan dat nu weer te doen. Ze zijn maar één keer zo klein en het gaat allemaal al zo snel. Dus ik wil zo veel mogelijk daarvan meemaken.

Disclaimer:

En nu hopen dat de baby niet zo’n verschrikkelijk krijskind is dat ik het liefst gillend het huis uit ren. In bovenstaande ga ik er gemakshalve van uit dat deze baby vergelijkbaar zal zijn met N. Maar ik kan natuurlijk ook een huilbaby krijgen. Of een baby met andere problemen. Dan wordt het natuurlijk weer een ander verhaal.

Tagged: , , , ,

About the Author

Dionne 30 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (3)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *