10/08/2016 Dionne

In de speeltuin

In de wijk waar ik woon schieten de ooievaars sneller uit de grond dan Rattata’s en Pidgeys, maar er zijn maar drie lullige speelpleintjes. Eén met een glijbaan, één met een wat grotere glijbaan en een schommel en dan nog een, maar wat daar is weet ik niet want die hebben we tot nu toe niet gehaald.

Op een zonnige zaterdagmiddag is het dus vrij druk bij die speelpleintjes. Een stuk of wat jongetjes met wit tot spierwit haar ‘voetballen’, twee meisjes die tegen de puberteit aanschurken hangen op hun fiets en maken ruzie met de jongetjes. Drie vaders staan bij de glijbaan en praten over hoe handig het is dat het speelpleintje aan hun achtertuin grenst, en over nog meer:

‘Ik ken vrijwel niemand die beter uit de scheiding komt, maar jij wel hoor.’
‘Ja goed hè? In september gingen we uit elkaar, ik heb gelijk de scheiding aangevraagd en in februari was het geregeld. En financieel ben ik er ook nog eens beter van geworden. Ik moest wel even wennen hoor, ineens zelf koken en het huishouden doen, want dat deed zij allemaal. Maar ja, op een gegeven moment heb je daar ook weer je draai in gevonden en dan gaat het allemaal weer vanzelf.’

Ik zit naast de glijbaan te luisteren en vraag me af of zijn ex er ook beter van is geworden. Volgens mij is het heel moeilijk om allebei financieel beter uit een scheiding te komen, zo niet onmogelijk. Zou zijn ex denken dat hij zou gaan inzien hoe veel ze altijd voor hem en hun gezin deed? Zou ze denken dat hij het niet zou redden in zijn eentje? Zou ze zich iedere avond huilend vol gieten met wijn en wodka en de volgende dag met een mond vol kauwgom de kinderen naar school haasten?

Hij heeft het huis gehouden, hoor ik hem vertellen. Waar zou ze nu wonen? Zou ze met kinderen en al bij een nieuwe minnaar zijn ingetrokken, die een enorme bak met geld heeft en nieuwe fietsen en een skelter voor hen heeft gekocht? Of zouden de kinderen bij hun vader wonen? Zouden zij ook beter uit de scheiding zijn gekomen?

‘Baby, baby, ga opzij baby, het is hier gevaarlijk’, roept een van de jongetjes.

Mijn ‘baby’ loopt door hun voetbalspel heen. Ze kijken mij aan met een blik die zegt dat ik haar daar weg moet halen, maar ik doe niks. Het heeft toch geen zin.
‘Haal hem gewoon opzij,’ zegt het andere jongetje en trekt N. aan haar arm weg. Ze wordt nog steeds meestal voor een jongetje aangezien. Ook als ze een jurk aan heeft.
‘Dat is geen baby,’ zegt een van de meisjes, ‘en jullie moeten voorzichtig doen’.
De jongetjes voetballen verder en N. krijgt bijna een bal op haar hoofd. Ik doe nog steeds niks. Ik weet niet wat ik moet doen. Zij willen voetballen, N. wil in de weg lopen. Ze kijken maar even.

De vaders gaan op in hun gesprek en zien niets.

‘En je nieuwe vriendin heeft ook een figuurtje hoor.’
‘Echt een leuke meid hè? Ja, ik ben er zeker beter op geworden.’

N. loopt nog steeds in de weg, want ze wil ook met de voetbal spelen. Het gaat steeds nét niet mis. De meisjes bemoeien zich ermee.

‘Jullie moeten respect hebben! Jouw broertje moet respect leren.’
De jongetjes rollen met hun ogen en de meisjes gaan midden in hun “speelveld” zitten.

Ik probeer N. mee te nemen, maar die laat zich krijsend op de grond vallen. Dus ik blijf nog maar even zitten en luister verder naar het gesprek over de scheiding en wat een goede dingen die met zich mee heeft gebracht en voel me vreselijk niet op mijn plaats.

Een totaal andere speeltuin

 

Tagged: , , , , , , , ,

About the Author

Dionne Ik hou van lezen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *