19/02/2016 Dionne

Nog even over mij (als moeder)

Ik vind mezelf dus best wel een goede moeder. Redelijk zeker van mijn zaak en zo. Ik vergeet zelden iets met betrekking tot N. Pas me zo veel mogelijk aan haar aan. Engelengeduld heb ik ook. Ik vind moeder zijn veel leuker dan ik had verwacht, ik word eigenlijk nooit gillend gek van mijn kind en vind het al met al niet heel erg zwaar. Ze is meestal vrolijk en blij en ze ontwikkelt zich gewoon als een normaal kind, dus volgens mij ben ik het niet enorm aan het verkloten.

Maar ik ben geen relaxte moeder.

Gek, dat had ik wel verwacht, maar ik ben het dus absoluut niet. Weet je wel die Facebookpagina ‘Club van relaxte moeders’? Nou, die like ik dus maar niet want daar hoor ik hartstikke echt niet bij. Want hoe zeer het moederschap en de ‘zwaarte’ daarvan me tot dusver (met 1 kind. Van nog geen jaar oud dus, wel een beetje relativeren he mensen) is meegevallen, des te meer verbaas ik mezelf over de mate van controlfreak waarin ik ben veranderd.

Ik maak me druk om ALLES. Over wat ze aan moet naar de crèche, naar mijn schoonouders en moeder (want overal is de temperatuur anders). Ik let op ieder kuchje, iedere snottebel en iedere verandering van luierinhoud. De eerste maanden heb ik dankbaar gebruik gemaakt van het inloopspreekuur van het consultatiebureau, want ja ze eet/slaapt/drinkt nog steeds niet volgens het boekje. Een ritme heeft ze nooit gehad, dus plannen is onmogelijk, maar soit. Als dat nou het ergste is. Als ze inentingen kreeg, zorgde ik dat ik de rest van de dag vrij hield zodat ze uit kon zieken (ze had er best wel last van) en de keren dat ik eerder ergens weg ben gegaan met N. om haar alvast naar bed te brengen zijn niet te tellen. Inclusief kerst en Sinterklaas.

Oliebol

Ik heb ettelijke malen bij de huisarts gezeten, meestal voor niks. Toch belde ik de volgende keer toch weer de huisartsenpost als ik iets niet vertrouwde. De laatste keer dat ik dat deed bleek ze longontsteking te hebben, maar meestal was er niets aan de hand. Desondanks schroom ik een volgende keer weer niet om te bellen, want ik zit er liever 10 keer te vaak dan 1 keer te weinig.

Ik ben een soort Mom-zilla. Ik heb, eh, een nogal ‘sterke’ mening over wat ik denk dat goed is voor mijn dochter, en die mening kan per dag verschillen. Of per uur. Ergens in de kronkels van mijn moederbrein zit ongetwijfeld een soort logica verborgen, maar die blijft zelfs voor mij vaak een mysterie. Mijn omgeving heeft het zwaar te verduren. Maar N. niet hoor. Voor haar ben ik de liefste en geduldigste moeder ter wereld. Daar ga ik trouwens vast nog spijt van krijgen, want ik blijk dus nogal een doetje te zijn en opvoeden en streng ‘Dat mag niet!’ zeggen zijn kennelijk niet mijn sterkste kwaliteiten. Maar ja. Zeg maar eens nee tegen die dikke oliebollenwangen.

 

 

 

 

Tagged: , , , ,

About the Author

Dionne Ik hou van lezen

Comments (3)

  1. Haha, ik ben dus wel een moeder die gillend gek werd van haar kind maar heb het qua slapen ook pittig gehad. Maar kan het steeds meer en meer relativeren en onderaan de streep vind ik mijn zoon ZO leuk! Relaxt ben ik best wel maar graag heb ik wel de controle over wat hij eet, draagt, doet und allesch. Tja, herkenbaar dus. Ook wel vrouw eigen denk ik, mijn vriend boeit het geen reet of hij om 23 uur of 23.10 zijn papfles heeft gehad of dat hij geen romper draagt…

  2. nettelie

    Nou, ik denk dat N. heeeeel blij mag zijn met een mama als jij. 🙂

  3. Ik heb net op papier (letterlijk met pen en papier, want tja, geen toetsenbord bij de hand) een blogje voorbereid over mijn briljante ideeën over opvoeding (die stuk voor stuk in de praktijk jammerlijk onderuit zijn gehaald door een tweejarige). En nu lees ik dus dat ik niet de enige ben die moeite heeft met nee zeggen. Pfieuw! Dank je wel 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *