13/03/2018 Dionne

Over podcasts en ouderschap

Tegenwoordig luister ik podcasts. Het maakt files een stuk minder erg en je neemt op een hele makkelijke manier informatie tot je terwijl het je geen tijd kost. Ik heb nu onder andere geluisterd naar: gesprekken van De Correspondent met Gloria Wekker en Jan Terlouw, het verhaal van Micha Wertheim over hoe zijn pasgeboren tweeling de hik kreeg, de al dan niet verzonnen grote liefde van een dementerende bejaarde vrouw. En 2 podcasts over het ouderschap, namelijk ‘Ik ken iemand die’ en ‘Opgejaagd’.

Geen helikopter

Sinds ik moeder ben lees ik natuurlijk een heleboel artikelen en onzin over alles wat kindgerelateerd is. Vaak spreken die verhalen elkaar tegen. De schrijfster van ‘Stuff Dutch people like’ bijvoorbeeld, vindt Nederlandse ouders heel relaxed. In vergelijking met Amerikaanse (zij is Canadees, maar ik betrek het even op heel Noord-Amerika) ouders, die kennelijk van het helicopter-parenting zijn. Dat herken ik ook uit de verhalen van mijn vader (die 10 jaar in Florida woonde met zijn gezin – niet mij en mijn zussen dus hè?). Als je daar een kinderfeestje hebt, is het de bedoeling dat alle ouders daarbij blijven. Dat land is er niet op ingericht dat kinderen zelfstandig dingen ondernemen, dus je moet ze altijd halen, brengen, erbij blijven etc.

In Nederland gaan kinderen zelf naar de speeltuin en maken we ons huis nauwelijks babyproof. MAAR, in Nederland kijken we naar Scandinavische landen als hét summum van pedagogisch utopisch opvoeden. Lekker een jaar verlof en daarna universitair opgeleide medewerkers inschakelen die jouw kind volop aandacht geven. Maar, blijkt uit de podcast ‘Opgejaagd’, leren hoeven kinderen pas als ze een jaar of 7 zijn. Jennifer Petterson, Zweedse en de maakster van de podcast, vindt dat Nederlandse kinderen te jong te veel moeten leren en kunnen en dat dat de ontwikkeling schaadt. Ze benoemt ook bronnen die haar verhaal onderbouwen.

Aandachttekort

Nu heb ik zelf ook een en ander gelezen over het minimale resultaat van de peuterspeelzaal als het gaat om achterstanden van kinderen verkleinen en hen voorbereiden op basisonderwijs. Ik denk dat het helemaal niet erg is als kinderen lekker lang kind kunnen zijn en niet zo veel hoeven. Het lijkt me ook verschrikkelijk om je kind te moeten promoten, klaarstomen en kneden als het net 1 of 2 jaar is om het toegelaten te krijgen tot een of andere privéschool – wat naar ik begrijp in de VS wel het geval kan zijn.

Met de steeds groter wordende kleuterklassen lijkt het me niet meer dan logisch dat een juf of meester niet alle kinderen voldoende aandacht kan geven. En dat de meeste aandacht gaat naar de kinderen die dat (vooral negatief) vragen. En als ik dan kijk naar N, denk dat zij snel zal ondersneeuwen in zo’n klas. Ze is nu bijna 3 en op de crèche is ze een heel ander kind dan thuis. Rustig, op zichzelf, teruggetrokken. Ze houdt niet van drukte en speelt niet echt met andere kindjes. Ze lijkt, kortom, nogal op mij toen ik haar leeftijd had.

Oh ja die baby lag ook nog ergens

Maar ik denk niet dat het eens ben met alle kritiek van Petterson op de crèche (en basisschool, maar dat moet ik nog gaan uitvinden). In de podcast benoemt iemand dat haar baby ‘daar maar lag’ omdat de leidsters nu eenmaal niet aandacht aan alle kinderen tegelijk konden geven. In eerste instantie dacht ik: ‘Jaaa dat is erg, ohoh wat erg!’
Maar: L ligt al een kwartier wakker in haar bed en ik haal haar niet omdat ik dit verhaal aan het typen ben. Soms haal ik L uit bed, leg haar ergens neer, raap haar 2 uur later weer op, stop er wat voeding in en leg haar weer in bed. En dat is het dan. Dan heeft ze dus óók geen aandacht gekregen. Van haar eigen moeder niet, terwijl ik gewoon thuis met haar ben. Maar ja, er moet ook eten gekookt worden, en een was gedaan, een peuterzus die dingen wil, dus voor je het weet is de dag weer om en heb je je baby nauwelijks gezien.

Wachten

Ook grappig: Petterson vindt het vele wachten in de kleuterklas een heel groot nadeel. Wachten op je beurt, wachten tot je je jas mag pakken, wachten tot je naar buiten mag, wachten tot je mag eten. En in de podcast van ‘Ik ken iemand die’ vinden de ouders die aan het woord komen dat wachten juist iets positiefs. Leer maar dat je niet altijd alles meteen mag en kan. Eén ouder noemde het voorbeeld van een meisje dat op haar derde nodig naar de peuterspeelzaal moest, omdat ze nog niet had geleerd met andere kindjes om te gaan.

Die podcast staan dus behoorlijk tegenover elkaar. Petterson pleit voor het Zweedse systeem waarbij kinderen het eerste jaar bij de ouders blijven. In de podcast ‘Ik ken iemand die’ vertelde een moeder zonder enige gêne dat ze met 10 weken haar kind ‘nog net niet door het raam gooide’ bij de crèche omdat ze echt even aan tijd zonder baby toe was.

Iedereen doet het anders

Want dat kan natuurlijk ook nog. Dat je als ouder helemaal niet zit te wachten op een jaar thuis met je baby. En andersom gaat Petterson uit van een groeiende onvrede onder ouders, die wel zien dat het huidige opvang- en schoolsysteem hen niet bevalt, en daarom maar parttime gaan werken omdat ze bang zijn dat hun kinderen anders niet genoeg aandacht krijgen. En dan in hun vrije tijd extra schoolwerk met die kinderen gaan maken. Maar als ik voor mezelf spreek: ik wíl helemaal niet fulltime werken. Los van of mijn kinderen wel of niet genoeg aandacht zouden krijgen, ik wíl zelf tijd met ze doorbrengen.

En ik wil niet als ze dan vrij zijn extra reken- en taallesjes met ze doen omdat ze achterlopen of omdat de juf of meester daar niet aan toekomt. Ik wil dan gewoon kijken hoe ze buitenspelen, of binnen spelen, of vingerverven, of een knikkerbaan bouwen.

 

Tagged: , , , , , ,

About the Author

Dionne 31 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (3)

  1. Margriet

    Spijker op kop deze blog. Ik vond die beide podcasts zulke tegenstellingen. De ene heel gezellig en leuk, die ander best confronterend en heftig. En nu snap ik ook waarom die ene BSO en crecheleidster is gestopt als ik die moeders (hallo vaders!!!! Echo!!) uit Opgejaagd hoor klagen.

    Zijn die andere podcasts ook aanrader? Want ik ben bijna door opgejaagd heen. :-)

    • Dionne

      Tja, die vaders he? Die zijn natuurlijk aan het wielrennen of bierdrinken in hun mancave om over de Kärcher te praten 😛 Die andere podcasts zijn wel oké, verschilt per aflevering. Maar ik heb nog een hele lijst die ik ook nog wil proberen, keep you posted.

  2. yvonne

    Het spreekt elkaar zeker tegen… Ik ken het begrip Podcast niet. Zal vast iets zijn van Spotify of Apple? ( Heb ik niet) W.b.t, kinderen vroeg naar de speelzaal of het kdv laten gaan heeft zo zijn voor en nadelen. Het grootste voordeel vind ik wel dat de stap naar de basisschool niet zo groot is. Vanaf een jaar of 3 dan he? Daarvoor hoef je ze niet als baby al te brengen. En het ene kind vind kinderopvang geweldig en voor de ander is het veel te druk.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *