07/12/2017 Dionne

‘Spijt’ van mijn tweede bevalling

The day after

‘Spijt’ hebben van je bevalling is iets heel raars natuurlijk. Ik bedoel: ik kan moeilijk wensen dat ik niet was bevallen – had ik ook die superleuke baby niet gehad. Maar ik heb wel een paar ‘had ik maar’-momenten gehad deze bevalling. Dat had ik bij mijn eerste bevalling niet, terwijl daar vrij veel ‘mis’ ging.

Het ziekenhuis

Eigenlijk is dat het grootste euvel geweest, denk ik. Mijn eerste bevalling was in het Vlietland in Schiedam. Ik was daar al onder controle omdat N te klein zou zijn (was niks van waar, hartstikke gemiddelde baby) en toen ben ik ‘medisch’ gebleven. Daardoor ben ik de laatste maanden niet bij de verloskundige onder controle geweest, maar in het ziekenhuis, en kon ik met de verloskundigen en gynaecoloog in het ziekenhuis bevallen.

Bij de zwangerschap van L was er niks aan de hand (gelukkig!), maar kon ik daardoor ook niet in het Vlietland bevallen. ‘Mijn’ verloskundigen begeleiden namelijk geen bevallingen in Schiedam, alleen in Den Haag en Delft. Bovendien zou de geboorteafdeling van het Vlietland opgeheven worden, en ik had weinig zin om tussen de verhuisdozen te bevallen. Uiteindelijk ben ik ingeleid waardoor ik alsnog medisch werd en bleek de kraamafdeling heel 2017 toch gewoon open te blijven. Ik had achteraf dus wél in het Vlietland kunnen bevallen.

En dat had ik dus ook liever gedaan.

Ik ben uiteindelijk bevallen in het Reinier de Graaf Gasthuis in Delft. De gynaecoloog en verloskundige met wie ik de inleiding heb besproken waren hartstikke lief en begripvol. Maar de mensen die tijdens en na mijn bevalling aanwezig waren, vond ik minder.

Nu vond ik mijn tweede bevalling sowieso veel heftiger dan mijn eerste en ik zal echt niet objectief naar de gebeurtenissen kunnen kijken. Maar ik hoopte wel dat mijn tweede bevalling beter zou gaan dan de moeizame eerste. Ik keek er weer tegenop, maar had toch nog wel hoop dat het dit keer makkelijker zou gaan. Op mijn eerste bevalling kijk ik neutraal terug. Ik onderging het gewoon. Het was niet leuk, maar ook niet de hel die ik me had voorgesteld en ik voelde me serieus genomen en gesteund. Bij mijn tweede bevalling voelde ik dat niet zo. Ondanks dat het een stuk sneller ging, kijk ik er minder goed op terug.

Ik snap nu beter hoe vrouwen een korte bevalling als traumatisch kunnen ervaren. Ik heb het overigens niet als traumatisch ervaren hoor, maar een korte bevalling leek me te prefereren boven een lange bevalling. Dat hoeft dus niet altijd zo te zijn.

Had ik maar: een lijstje

Weeopwekkers

Na het breken van mijn vliezen zouden we eerst even afwachten om te zien of de weeën vanzelf op gang zouden komen. Maar zodra ik in die verloskamer lag, kwam er een verpleegkundige om me aan dat infuus met weeopwekkers te hangen. Ik vroeg nog ‘maar we zouden toch eerst even afwachten?’. Ze zei: ‘Nee we beginnen gewoon gelijk.’ Eerste had ik maar: mijn bek opengetrokken en gezegd pleur een eind op met je infuus. Niet gedaan. Spijt van.

Na een uurtje kwam ze terug mijn kamer in en zei ze ‘oh je kunt nog praten? Dan kunnen die weeopwekkers wel wat hoger’, en verdubbelde de dosis. Tweede ‘had ik maar’: mijn bek opengetrokken en gezegd “zet als de sodemieter die zooi lager of ik trek je over mijn beensteunen heen.”‘. Niet gedaan. Spijt van.

Pijnstilling

Wou ik. Kreeg ik niet. De arts-assistent wilde liever afwachten. Dit is niet per se een gevalletje ‘had ik maar’, want achteraf ben ik blij dat ik het niet heb gehad omdat ik vorige keer nog lang last heb gehad van de ruggenprik. Maar dit was wel een moment waarop ik me niet gehoord voelde.

Persdruk

Persdruk ja. Geen persdrang. Die persdrang kreeg ik ook, te vroeg, en was niet te harden, en hoewel iedereen riep dat ik niet mocht persen deed ik dat natuurlijk toch, want als je moet kotsen kun je dat ook niet inhouden toch? Zo’n gevoel was het ongeveer. Maar persdruk dus. Toen ik eenmaal wél mocht persen, wilde ik dat op mijn eigen manier en tempo doen. Maar er stonden 2 hysterische vrouwen aan mijn bed te gillen dat ik beter mijn best moest doen met persen (in mijn bevallingsverslag staat dat ik een ‘zeer matige perstechniek’ heb. Ik verzin dit echt niet) en aangezien ik er maar van uitging dat zij het beter wisten, perste ik me een ongeluk. Terwijl mijn gevoel me zei meer rust te nemen en het meer op z’n beloop te laten.
‘Had ik maar’: gezegd dat ze naar de maan konden lopen met hun persdrang, dat ze lekker zelf een potje konden gaan persen en dat ik zelf wel zou bepalen hoe en wanneer ik dat kind eruit zou werken (al is me dat tijdens die eerste bevalling niet gelukt zonder pomp, maar toch).

Hectisch

Mijn vorige bevalling duurde lang en was grotendeels saai. Maar wel rustig. Beheerst. Deze bevalling was hectisch, chaotisch, extreem pijnlijk, er werd veel gegild en geschreeuwd (en niet alleen door mij dus he? Wel vooral door mij, maar toch). Alles overkwam me maar, die infusen, die weeën, die persdrang, mensen die zeiden dat ik het allemaal niet goed deed. Jeez, chill the F down mensen. In mijn bevallingsverslag stond weliswaar dat ik ‘niet coöperatief was’, maar ik leed helse pijnen. Probeer dan op z’n minst zelf een beetje zen te blijven.

Halloooooo?

Uiteindelijk was het kind eruit, maar ademde ze een beetje raar dus werd ze afgevoerd naar neonatalogie. Marijn ging mee. Ik bleef alleen achter, net bevallen, in een lege kamer in een plas van mijn eigen bloed. Het is dat ik nog net op tijd tegen Marijn kon roepen dat hij zijn telefoon moest meenemen, anders had ik geen flauw idee gehad hoe en wat. Niemand die me even kwam vertellen wat er gebeurde. Marijn en ik konden videobellen, dus hij hield me op de hoogte. Anders had ik 3 uur lang in onwetendheid verkeerd (ik heb niet 3 uur lang op die kamer gelegen hoor, maar de mensen die wél langskwamen wisten van niks).

Verzorging

Uiteindelijk kwam er een verpleegster me helpen douchen (wat niet lukte want ik ging bijna van m’n graatje). Dus werd ik terug op bed gelegd. Na mijn vorige bevalling kon ik ook niet douchen, maar toen ben ik op bed gewassen. Met zeep en een washandje. Nu lieten ze me gewoon liggen. Uiteindelijk werd ik overgeheveld naar een schoon bed (let wel: na een uur of 2) en gaf ik zelf aan dat ik het wel op prijs zou stellen als iemand even dat opgedroogde bloed weg zou boenen. Er werden even gauw wat (koude!!!!) doekjes over me heen geveegd en dat was het. Pas de volgende dag, thuis, heb ik me echt kunnen wassen.

Verzorging II

Tijdens die 3 stappen die ik nog wel naar de douche probeerde te zetten, verloor ik nogal veel bloed en dat vond ze zorgwekkend. Omdat mijn baarmoeder niet snel genoeg kromp kwam ze ieder kwartier even KEIHARD op mijn net bevallen buik drukken. En ze besloot dat ik weeopwekkers moest (vond ik niet zo nodig want de naweeën kwamen net opzetten, wat ik ook zei, maar zij dacht daar anders over). Dus ik weer lekker aan dat infuus en die verpleegster die me een paar keer per uur kwam pijnigen en dat allemaal terwijl mijn baby nog steeds op neonatalogie lag. Top.
‘Had ik maar‘: ja nou ja weet niet, want misschien was het bloedverlies ook wel heftig. Maar hadden we niet heel even die naweeën niet even af kunnen wachten?

Verzorging III

Uiteindelijk kwam L terug en legde ik haar maar aan. Liefst doe je dat natuurlijk zo snel mogelijk na de geboorte, en nu waren er al een paar uur verstreken. Gelukkig had ik al ervaring met borstvoeding, want hierbij kreeg ik geen begeleiding. Toen het kind zichzelf onderkakte heeft Marijn de luiers verschoond. Normaal gesproken worden het aantal voedingen en luiers gecheckt. Nu schreven we dat zelf maar op, maar ik weet niet of iemand ernaar heeft gekeken.

Nogal een andere ervaring dus.

Waar bij mijn eerste bevalling alles werd uitgelegd, er naar me werd geluisterd en met me overlegd, werd nu vooral gehandeld tijdens mijn bevalling en weinig overlegd. Mogelijk omdat ik ook minder aanspreekbaar was, maar dat maakt voor mijn ervaring niet uit.

Gelukkig was dit mijn tweede bevalling en wist ik al een beetje wat ik kon verwachten. Dat maakte me wat weerbaarder en zekerder, maar als dit mijn eerste bevalling was geweest, had ik de zorg echt niet toereikend gevonden. Ik weet niet of we minder zorg kregen omdat het de tweede was, maar opvallend vind ik het wel.

Dus ja. Ik weet niet of ik die beval-ervaringen echt kan vergelijken, omdat ik er zelf ook zo anders aan toe was beide keren. Maar alleen de nazorg vind ik al een enorm verschil, en het gevoel dat de regie me uit handen is genomen blijft.

 

Tagged: , , , , , ,

About the Author

Dionne 30 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (2)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *