11/04/2017 Dionne

Vliegen en ander leed met peuter

O. Mijn. God. Vliegen met een peuter. Met mijn peuter dan. Ik val maar met de deur in huis, want deze laatste exercitie van de vakantie staat met nog het verst in het geheugen.

De heenweg was prima. N. was weliswaar moe, want we vlogen tijdens middagdutjestijd, maar die middagdutjes begint ze toch al een beetje over te slaan soms dus zo erg was dat niet. Schiphol vond ze prachtig, de vliegtuigen vond ze prachtig, keihard wegrennen en wij erachteraan vond ze prachtig en mijn mensenschuwe dochter blijkt ineens een extraverte kant te hebben, want ze begon tegen iedereen te ouwehoeren.

Best. Ik vind helemaal mooi. Heen en weer rennen door het vliegtuig? Prima joh, zolang jij niet krijsend en hysterisch een driftaanval hebt is alles goed. Ze was wel helemaal aan haar eindje tegen de tijd dat we eindelijk bij onze accommodatie waren en het duurde 3 dagen voordat ze een beetje geacclimatiseerd was en normaal wilde slapen (dat was dus de halve vakantie), maar al met al: viel niet tegen.

Dan de terugreis.

We vlogen om half 9 ‘s avonds, een tijd waarop ze normaal gesproken al lang ligt te tukken. Of we in ieder geval een poging hebben gedaan haar naar bed te brengen. We landden 01.45 op Schiphol. We waren 04.00 thuis. Hele vlucht stampvol kinderen en wij waren die ouders met dat hysterische krijsende kind, terwijl alle andere kinderen volledig buiten westen waren.

Ik vond het zo zielig. Ze hield het echt nog best wel lang goed vol, pas rond half 12 brak echt de pleuris uit. We konden haar tot die tijd redelijk amuseren met laten rondlopen en iPad-filmpjes kijken. Maar slapen deed ze niet. Ze kon haar draai niet vinden, niet op schoot en niet op de stoel. Ze probeerde het wel, ze wilde echt graag slapen, maar het lukte haar gewoon niet. Op een gegeven moment probeerde ze in het gangpad in slaap te vallen, naast ouders met een (slapende) baby en (slapende) peuter. De moeder vond dat ik haar weg moest halen, want zij had óók slapende kindjes. Tja. Ik dus niet.

Bovendien krijste ze zo hard dat na een uur de meeste slapende kindjes sowieso wel weer wakker waren. Ik snap best dat dat wellicht haatgevoelens bij die ouders heeft opgeroepen, maar daar staat tegenover dat hun slapende kroost dan weer haatgevoelens bij mij opwekte (niet tegenover die kinderen, maar tegenover die ouders, want ik zit dan al helemaal voor ze in te vullen dat ze denken ‘nou die van míj slaapt wel gewoon’, terwijl de meeste ouders net zo opgelucht zullen zijn geweest als ik was op de heenweg en heus wel begrip voor ons zullen hebben gehad).

Hier ging alles nog goed

Powernapje om op volle kracht door te krijsen

Uiteindelijk liet ze zich van de passagiersstoel tussen Marijn en mij in op de grond glijden, onder de stoel van een vrouw voor ons. En daar viel ze in slaap. Een half uur voor de landing, dus eigenlijk hadden we haar na een kwartier weer op haar stoel moeten zetten met een gordel om. In plaats daarvan hebben we een trui over haar heen gehangen zodat de stewardessen haar niet zagen (ten tijde van de krijsaanval van anderhalf uur kwam een van de stewardessen naar me toe of ze iets voor ons kon regelen, ‘een kleurplaat of zo’.

Bedenk even dat ik worstelde met een gillende peuter die per se in de riem moest, want: ‘turbulentie’, wat echt niet te doen was. Ze was helemaal over de zeik. Ik: ‘Nou een bed zou beter zijn’, dus ik rekende niet op al te veel begrip). Overigens zei een andere stewardess wel dat we schijt moesten hebben aan andere passagiers (niet letterlijk) omdat de situatie nu eenmaal zo was. Dat vond ik wel weer sympathiek, al was de mening van mijn medepassagiers wel het laatste waar ik me om bekommerde. Ik vond mijn kind gewoon zielig.

Het enige - veel te korte - slaapmoment
De meeste passagiers zijn al van boord

Iedereen is stom

Ik heb ook nog ruzie gekregen met een man in de pendelbus naar de parkeerplaats. Om 3 uur ‘s nachts met je krijsende kind in een overvolle bus staan (Marijn achterin met de koffers, ik voorin met hysterische dochter) doet sowieso al weinig voor je gemoedstoestand, en toen hij ging zitten legde die man dus zijn hand op de buggy. Ik, toch al prikkelbaar en hormonaal (want oh ja, ook 7 maanden zwanger en best wel moe), verplaatste de buggy dus, maar hij bleef deze vasthouden.

Ik: ‘Meneer, dat is mijn buggy’. 
Hij: ‘Ja, ik houd hem even voor je vast.’
Ik: ‘Dat hoeft niet hoor, dat kan ik zelf wel.’
Hij: (nog steeds de buggy vasthoudend) ‘Nou ja zeg, wat heb je toch een rare mensen op de wereld.’
Ik: (intussen pislink, maar me inhoudend) ‘Zeker.’

En toen ging hij tegen de man naast hem zitten klagen over alle vreemd mensen op de wereld, op zo’n manier dat ik het moest horen. Ik heb het maar genegeerd, maar stond natuurlijk te koken. Wáárom doe je zo?? Blijf je gewoon met je poten van andermans kindervervoersmiddel af, zeker nadat die persoon heeft aangegeven dat niet op prijs te stellen. Later zag ik dat hij problemen met zijn uitrijkaart had en kon hij de parkeerplaats niet af. Lekker voor je, douchebag.

En 2 oudere vrouwen die in hetzelfde zitje zaten begonnen vervolgens tegen mij of ik geen speen voor mijn krijsende kind had. Want dat zou wel makkelijk zijn. In mijn hoofd gaat het dan zo:

‘Oooooh een speen? Nee, ze heeft geen speen. Nooit gehad ook. Maar goed dat je het zegt, want zelf hebben we namelijk niet de hele trucendoos opengetrokken om haar te kalmeren. Nee, ik laat mijn kind gewoon uren achter elkaar krijsen omdat ik dat wel prima vind. Hoezo? Heb je er last van dan? Ik niet namelijk, ik heb geen medelijden met mijn oververmoeide kind dat ik midden in de nacht in de kou op een of andere volle pokkebus laat wachten. Ik vind dat dat best moet kunnen. Maar bedankt voor je tip. Misschien ga ik haar volgende keer ook proberen eten te geven als ze honger heeft, of troosten als ze verdrietig is, ben benieuwd wat er dan gebeurt!’

Oké doei he

Even reflecteren

Maar goed. Ik zit nu wel af te geven op alle andere mensen in dat vliegtuig, maar het komt er gewoon op neer dat ik me zelf schuldig voel tegenover N. dat wij haar meeslepen op onchristelijke tijden en zij dat maar allemaal heeft te ondergaan. Ik vind dat zielig. Staat weliswaar tegenover dat ze zich prima heeft vermaakt op vakantie, maar ja, als je 3 dagen moet bijkomen van de heenvlucht en 3 dagen van de terugvlucht (ze ligt na deze ultrakorte nacht nu weer in haar bedje te krijsen van vermoeidheid), vraag ik me wel af voor wie we dit nou doen. En weet ik ook weer precies waarom we er eerder voor hebben gekozen zonder kind op vakantie te gaan.

Wel moet ik zeggen dat al met al ik het vliegen beter vond gaan dan de helse autorit naar Frankrijk. Toen bleef ze ook 15 uur lang wakker (ondanks, of misschien juist door ons nachtelijke vertrek), maar omdat ze in haar autostoeltje gesnoerd zit, heb je veel minder mogelijkheden. Ze kan niet even op schoot of even rondlopen. Marijn denkt er anders over, die vond dat ‘prima te doen’, maar die heeft denk ik de hysterische buien van destijds gewoon verdrongen. Het was namelijk een regelrechte ramp. Die kon zich prima meten met het vliegtuigdrama, alleen duurde het veel en veel langer.

Oftewel:

Ik zou volgende keer dus wel weer met het vliegtuig gaan, maar dan zelf de vlucht boeken en niet via een pakket van een reisorganisatie. Nu hadden we in eerste instantie gunstige vluchttijden, maar dit werd later helemaal overhoop gegooid. Als je zelf je vlucht boekt, ben je tenminste (redelijk) zeker van de tijden en als dat tijden zijn waarop N. toch wel wakker is, of die in ieder geval overdag zijn, is er denk ik niet zo veel aan de hand. Of haar gewoon uit logeren sturen en kinderloos op vakantie gaan, want dat is misschien toch voor iedereen het beste.

02.30: Hier heeft Marijn haar net weer in slaap gewandeld

Tagged: , , , , , ,

About the Author

Dionne 30 - moeder - vriendin - zus - niet-vinexwijk - veelvraat - fascinatie voor horror, folklore en andere gory verhalen - incidenteel fanatiek aan het hardlopen en kickboksen - lui varken - muziekliefhebber - geen robot - boodschappenhater - burgertrut

Comments (6)

  1. Frank

    Holy shit! Leuk en beangstigend stukje, ik kijk al uit naar onze vlucht van de zomer!

    Ik ben me al jaren op zon soortgelijke situatie aan het voorbereiden. En K moet nog 1 jaar worden! Help!

  2. yvonne

    Arme N… Echt heel sneu…Dat jij die woorden al meteen paraat hebt in je hoofd. Ik bedenk ze later pas en ben dan op dat moment te flabbert om wat te zeggen. Ben dan ook benieuwd wat mensen zeggen als je er zo goed op antwoord.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *